Ik vind dat een subliem idee van de juf: bij elk hoofdstuk krijgen we een kruiswoordraadsel.
Studeren en toch ontspannen. De max!
Mijn jarenlange training in de zaterdagse Zweedse puzzel van De Morgen heeft zijn effect niet gemist… “zuilengang — vier letters: STOA! Hoera!”
(alle andere termen heb ik moeten opzoeken in de cursus)
Er bestaat niets schoner in deze wereld: de lichtjes in haar ogen tijdens die ene seconde voorafgaand aan een nieuw meesterplan. Meestal komt zo’n idee op een iets minder gelegen moment: als ze moet vertrekken naar school, als het bedtijd is.
Dan staart ze in het diepe oneindige:
“(staart)”
Dan straalt ze:
“(straalt)”
(dat bedoel ik dus)
Dan schreeuwt ze:
“Ik ga een stripverhaal maken van Nils Holgersson!”
Maar in haar onstuitbare drang om zo snel mogelijk het verhaal neer te schrijven — dat duurde minder dan een kwartier — was ze de tekeningen vergeten, dat kan gebeuren.
Er zit nu niks anders op dan zich te wijden aan de kunst van de boekverluchting.
Saturday Night Fever — Zita had gisteren beslist om het nachtje door te doen: onophoudelijk wenen van de jeuk. Zelfs het negenendertigste land dat gisteren de twelve points douze points moest uitdelen, kreeg Zita niet in slaap.
Tot ze deze middag even van de buitenlucht mocht genieten. Uitgeteld.
Ondertussen zijn er zelfs vandaag nog windpokken bijgekomen op haar tenger lijfje. Ze staat nu helemaal vol van kop tot teen. In het begin hebben we ze nog geteld, nu zijn we gestopt met tellen wegens uitgeteld.
Ik denk dat het begonnen is met Femke in 2011. Dan was er Fabian — 2012 — en dan wist ze het wel zeker. Lena wil graag ons land vertegenwoordigen op Junior Eurosong.
De VRT stopt ermee, dat vindt Lena een detail. En ze kent de voorwaarden: het lied moet in je eigen taal en moet helemaal zelf geschreven zijn.
Ik weet niet of Eurovision dit niveau wel aankan.
Vooral het maken van een videoclip ziet ze heel goed zitten.
Want dan mag ze opnieuw naar het atomium.
Het is een kwestie van tijd.
Nog een paar maanden en een sok onder de matras brengt meer op.
De 1.673,89 euro die nu op mijn online spaarrekening staat, zou ik beter beginnen investeren in het enige goud ter wereld. Maar ik durf niet.
In de categorie ‘Ach-dat-hoort-er-nu-eenmaal-bij’ zijn er natuurlijk tal van overeenkomsten tussen de job van leraar en die van gids. (bijvoorbeeld: cursisten / deelnemers die niet aflatend proberen interessant te doen)
Maar er zijn ook verschillen. Zaterdag was er praktijkles in de stad, in de regen. Regenweer is een verwaarloosbare factor in een leslokaal, voor een stadsgids kan het eerder een spelbreker zijn.
En niet dat het mij iets uitmaakt, daar bestaan regenjassen voor.
“Det finnes ikke dårlig vær, bare dårlige klær“.
(vrij vertaald: slecht weer bestaat niet, wel slechte kledij)
Alleen… ik ben allergisch aan paraplu’s, ik haat paraplu’s. Ze belemmeren uw zicht, ze zeiken regenwater in uw kraag, ze steken al uw ogen uit, ze zijn meestal mistroostig, te lomp, te breed,… man, ik hááát paraplu’s.
Die gids zonder paraplu, ooit, later,… dat ben ik.
Stilaan trekt ze de organisatie naar zich toe.
(de appel valt niet ver van Deboom)
Vóór ze gaat slapen, zegt ze:
“Ik zal wensen dat het morgen regent, ik wil naar een film kijken.”
(daar gaat ons tuinfeest-lentefeest)
Als het mooi weer is, dan speelt ze gitaar.
Voor mij. (denk ik)
Niet dat ik er iets van kan horen. Wegens te ver en te stadsring ertussen.
Maar de idee maakt alles goed.
Als de opleiding Gids-Reisleider een spelletje honkbal was, dan stond ik gisteren voorovergebogen aan de eerste honk, de handen op de knieën, het hoofd lichtjes naar beneden, tot ik mijn gelukzalige glimlach weer in aanvaardbare plooien kon leggen…
Om dan het hoofd op te lichten, de rug te rechten, het vermoeide lijf op gang te trekken, op naar de tweede honk.
- Theorie: algemene en politieke geschiedenis: 90%
- Praktijk: voorbereidingsproces (bronnen + presentatie): 95%
Mijn resultaten voor de eerste afgeronde modules zijn zo schandalig dat ik er duizelig van word, ik schaam mij zelfs voor mijn eigen streberigheid.
Als ik met mij in de klas zou zitten, dan zou ik mij pesten.
Een psycholoog zal er vast een vette kluif aan hebben, dat is zeker. Mijn hele schoolloopbaan — van middelbaar tot hogeschool — heb ik nooit meer geambieerd dan de hakken over de sloot. Meestal stond ik tot aan de knieën in het midden van de sloot. Dat ik nu zelfs geen genoegen neem met ‘goed’, wijst op een ziekelijke compensatiedrang.
Ik ken geen rust, het voelt aan alsof die rust er nooit zal komen.
Ik wil iets goedmaken maar ik weet niet goed wat of hoe.
Ik stoot mijn roots af, in de veronderstelling dat ze een belemmering zijn. Ik stoot mensen af, in de veronderstelling dat ze tijdverlies zijn. Ik stoot mezelf af, in de veronderstelling iemand anders te zijn.
Ik mis enkel nog zo’n stempeltje: “Doe zo voort!”
Mijn vorige post vraagt om uitleg.
Dat Zita plots in sneltreinvaart begint te lezen, vind ik geen argument om de overstap naar het 1e leerjaar te wagen. (Goya heeft gelijk)
Er zijn heel wat kinderen van 5 jaar die volledig klaar zijn om te beginnen lezen. En dat ze daar toch niet aan beginnen, maakt hen eigenlijk niet anders dan een kind dat er wel aan begint. (bijvoorbeeld omdat het opgroeit in een huis tjokvol kinderboeken, in een huis met een grote zus die elke dag met haar neus in de boeken zit).
Schoolrijpheid heeft volgens mij weinig vandoen met kennen of kunnen. Het is eerder een kwestie van willen, van ingesteldheid. Dat Zita klaar is voor het eerste leerjaar, is overduidelijk. Maar dat komt niet omdat ze meer begaafd zou zijn, dat is niet zo. Ze is volgens mij ook niet significant sneller dan een andere leeftijdsgenoot.
Als we Zita vergelijken met andere kinderen die al een tijdje 5 jaar zijn, waarvan de meesten dus gewoon in de 3e kleuterklas zitten, dan klopt het plaatje. En dan zouden we nooit een vergadering beleggen om te bepalen of ze eventueel een jaartje moet skippen bissen — Context is all.
De cognitieve vaardigheden — taal en rekenen — vind ik dus minder een issue. Wat betreft de lichamelijke ontwikkeling is de argumentatie doorslaggevender.
Een voorbeeld. Zita heeft deze week ‘Fietsweek’ op school, een jaarlijkse activiteit die telkens gepaard gaat met een verhoogde onveiligheid: al die ouders die hun dikke auto vlakbij de school willen parkeren om dan het kleuterfietsje (vaak met steunwieltjes) uit de koffer te halen. Doch dit terzijde.
Zita fietst al een hele tijd zelfstandig naar school, op haar grote fiets. Hebben wij haar dat geleerd? Ja, natuurlijk. Omdat ze er klaar voor was. Zo heeft ze vorige week ook haar zwembrevet van 25m gehaald en begint ze nu aan de laatste zwemgroep voor kleuters. Het is een sportief ding, ook dat is overduidelijk.
Zijn er dan geen bezwaren? Oh jawel. En als blijkt dat Zita ook maar één bezwaar heeft om een jaar te skippen, dan gaat het allemaal niet door, zij beslist. Vooral de sociaal-emotionele aspecten zijn doorslaggevend, dat is voor mij de barometer. Je kan een kind niet schoolrijp maken, dat kiest het zelf.
En dat merk je dus niet door wat ze kennen of kunnen. Dat zie je aan hun gedrag, door wat ze vertellen over school, door wat ze willen, door hun lichaamshouding als ze iets moeten doen dat ze te gemakkelijk vinden. Maar vooral: het plezier als ze iets mogen doen dat hen uitdaagt, dat moeilijk is. Het is dit laatste gegeven dat voor ons vrij nieuw is, Zita is plots volledig gekeerd.
Een voorbeeld: ik steek Zita in bad en spreek af dat ik in de kamer ernaast wat ga studeren en dat ze maar moet roepen als ze uit bad wil. Een kwartier later staat ze (bijna) afgedroogd en volledig aangekleed te pronken naast mijn bureau. Tadaaa! Verschieten jong. Deze voorvalletjes zijn nieuw voor ons, ze heeft plots een klik gemaakt.
Enfin, binnenkort eens praten en dan zien we wel verder.
Vandaag Gisteren hadden wij — Nele en ik — een overleg in de kleuterschool. Samen met Zita haar fantastische juf, de directrice en iemand van het CLB. Het was een ‘vruchtbaar’ gesprek, zoals dat heet. Mensen die weten waarover ze spreken, die goed voorbereid zijn, bijzonder aangenaam.
En nu is het aan ons.
Een dilemma is het niet, vind ik. Eerder een kwestie van goed nadenken en een knoop doorhakken en dan resoluut voor die keuze gaan, zo eenvoudig is dat. Maar eerst gaan wij eens duchtig vergaderen met onze dochter. En dan zien we nog wel.
3e kleuterklas skippen? Van mij mag Zita zelf beslissen.
Eigenlijk wisten we al hoe laat het was op Oudejaarsavond 2007, toen we de uitgerekende datum al overschreden hadden maar toch nog 10 dagen moesten wachten. (08.01.08)
En in augustus 2010 schreef ik het volgende.
Ook toen wisten we blijkbaar hoe laat het was.
Spannend! (maar moeilijk)
Etienne Vermeersch slaat nagels met koppen in Reyers Laat. (transcriptie)
Ik had het helemaal gemist maar een aantal politici heeft blijkbaar een wetsvoorstel ingediend ‘betreffende de bestrijding van islamofobie’. In de ontwerptekst een waslijst aan criteria. Bondig samengevat: als je vindt dat “de islamcultuur” — daar ga je al meteen in de fout — in sociaal of cultureel opzicht minder ontwikkeld is dan een andere cultuur, dan ben je ‘islamofoob’.
Met andere woorden: als de resolutie wordt aangenomen, wordt het eigenlijk verboden om mensen te sorteren op culturele identiteit. In het geval ze moslim zijn. Voor alle andere culturen of godsdiensten doen we vrolijk verder.
Niet dat ik er last van zal hebben: ik vind het ene geloof niet noodzakelijk minder achterlijk dan het andere. Maar het voorstel van Anciaux en Co is uiteraard niet eerlijk, discriminatoir zelfs. Anciaux zegt dat Vermeersch “aan ‘t zeveren” is om de eenvoudige reden dat hij geen argument heeft om Vermeersch te counteren wanneer hij de vergelijking maakt met “de Amerikaanse cultuur” die achter is omdat slechts 40% van de Amerikanen de evolutietheorie aanneemt.
Het verschil tussen ‘mening’ en ‘belediging’ ligt niet zelden in de perceptie van de ontvanger.
Wegens de kerkelijke scheiding tussen humor en geloof, zeg ik alvast op voorhand dat wat volgt een graptjen is.
Ik vind dat politiek zich niet moet bemoeien met geloofskwesties, ik vind dat de wereldgodsdiensten nu maar eens moeten uitvechten welke van alle godsdiensten de meest achterlijke is. Misschien kunnen ze naar analogie met de Special Olympics ook de Spiritual Olympics organiseren? Wie wint, heeft voor minstens 4 jaar gelijk. De godsdienst die wint, mag er dan voor 4 jaar van op aan dat alleen hun god en niemand anders de planeet heeft geboetseerd. En al de rest moet zwijgen.
De mensen gaan geen blijf weten met de vrijgekomen tijd. Al die energie om zelf naar antwoorden te gaan zoeken, om de wereld beter te maken, om hun leven in eigen handen te nemen.
Tenzij! Tenzij we natuurlijk onze tradities respecteren en de Spiritual Olympics iets drastischer gaan uitvoeren… zoals bijvoorbeeld in de 16e eeuw.
Op honderd meter van mijn werk staan de namen van enkele ‘terechtgestelden’ vermeld op een muur. (ingang Prinsenhof) — zo kan het dus ook:
Reden? Protestantisme. Naar het schijnt zou dat een beetje verschillen van het katholicisme. (onze Westerse versie van de Soennieten en Sjiieten)
Nee, dan deden ze het in Frankrijk toch veel grondiger.
[om maar te zeggen: "beledigen" lijkt mij dan nog een vrij beschaafde manier om iemand er op te wijzen dat hij achter is, ik zou eigenlijk niet weten hoe het anders kan]
Was ik bijna vergeten, ik moest nog iets uitleggen.
Kunstgeschiedenis. Haat / Liefde.
Ik kan verdorie geen kerk meer passeren of ik probeer ze te situeren in de kunstgeschiedenis. Ik zoek de absis, het transept, de lichtbeuk,… ik tel de traveeën. Is de kerk georiënteerd? Is er een triforium? Is er een vieringtoren? …
Mijn juf van kunst.
Samengevat, zegt ze, is de cursus kunstgeschiedenis “leren kijken”.
Na 2 maandagen en 2 keer bijna 4 uren naar een roetsjbaan van dia’s te staren, ben ik nog steeds niet toe aan ‘leren kijken’. De cursus voelt eerder aan als een dik nieuw woordenboek van een vreemde taal waarvan ik de grammatica niet ken. Ik begrijp de termen (nog) niet en ik zie vooral de verbanden (nog) niet.
Maar dat komt, dat moet.
Tijd en boterhammen. (aan dat laatste geen gebrek)
Ik merk dat ik die bouwhistorische gegevens enkel kan onthouden als ik ergens lees — of zelf ga opzoeken — waarom het zo is en niet zus. Ik zal bijvoorbeeld niet vergeten dat de meeste doopvonten octagonaal zijn omdat ik de symbolische waarde van het getal 8 kreeg uitgelegd. (nieuw leven: 7 + 1)
Maar de keerzijde is dat ik enorm veel tijd verlies, dat ik eigenlijk veel meer moet studeren dan er in de cursus staat. Bij geschiedenis was dat geen probleem: ik had voldoende kapstokken, ik zag de verbanden, ik kende de verhalen.
Maar kunstgeschiedenis. Cru gezegd: het kan me eigenlijk geen timpaan schelen of de overwelving in een kerk een tongewelf of spitstongewelf of kruisribgewelf of wat dan ook is … ik heb een verhaal nodig. Minstens een logische uitleg, anders haak ik af.
En ik hoop van mijn toekomstige eh… hoe noem je dat? klanten? ongeveer hetzelfde.
Kijkt nu!
Ik heb acht jaar geleden een appelboompje geplant. En zoals dat gaat in het wonderlijk universum van fauna en flora, dat groeit en verandert en doet.
Behalve dan deze appelboom, die gaf nauwelijks teken van leven.
Tot nu, plots, een bloesem, één bloesem!
Niet dat ze er afgelopen week iets van gemerkt hadden…
Maar het was niet goed, het moest opnieuw. Ik voelde dat het opnieuw moest, nu het nog kon. Voelde in de letterlijke betekenis. [waarbij 'letterlijk' niet figuurlijk bedoeld is, zoals de laatste tijd blijkbaar de mode is, ha-te-lijk, genre "fakzotmaat, ik ben daar letterlijk door de grond gezakt van schaamte", doch dit geheel terzijde]
Toen ik eergisteren eens wild op de rand van de trampoline sprong — het was van moeten — heb ik heel even de bodem gevoeld. De put was wel diep genoeg maar niet breed genoeg.
Enfin, ik heb er gisteren nog 25 kruiwagens uitgeschraapt.
En uiteraard ook opnieuw: worteldoek en stabilisé (die was al hard, dus terug moeten fijnstampen), een rugbreuk heffen, waterpas zetten,…
Neen, zo’n inbouwtrampoline, ik zou het niet aanraden. Tenzij je, zoals ik, helemaal niks beters te doen hebt in je weekend.
Ik vergeet keer op keer dat ik sinds de grote verhuis dit schooljaar zo goed als in het historische Gent werk. En dat ik eigenlijk mijn fiets niet meer nodig heb om te gaan lunchen in het centrum van de schoonste stad ter wereld.
Tegen de tijd dat ik mijn fiets veilig geparkeerd heb, zou ik er al te voet geweest zijn. Want 2 kaaien verder — Sint-Antoniuskaai > Lievekaai — ligt het Gewad en daar hoor je de camera’s al klikken van de Gravensteenbezoekers.
Hoop en al is dat 10 minuten wandelen, bovendien aangenamer dan 3 minuten dokkeren op onbefietsbare kasseien.
Als ik in de namiddag moet lesgeven, dan is een lunchwandeling de beste manier om het hoofd vrij te maken, dat is altijd zo geweest. Maar nu heeft het hoofd daar plots problemen mee.
Het is allemaal de fout van mijn docente kunstgeschiedenis.
Maar dat ga ik later eens uitleggen, ik ben moe.
Het is niet eerlijk.
Ik mag niet meer voorlezen van Zita, daar gaat mijn vaderrol.
Ze wil het per se zelf, er is echt geen houden aan.
En ik weet niet van wie ze die letters heeft opgedaan.
Enfin, ik heb een klein vermoeden. (ze is 7 jaar oud + verslaafd aan lezen)
Dat ze maar rap in de 3e kleuterklas zit, volgend jaar.
