[bespreking] Dyson DC26 Allergy

Stofzuigen.
Ik zou nog eerder het hele huis met stoffer en blik schoonvegen en dan dweilen.

Ik vind dat de meeste stofzuigers zwaar sucken op vlak van usability. Waarschijnlijk zal ik pas helemaal tevreden zijn als het ideaalbeeld van Henk op de markt wordt gebracht: een stofzuiger waar je op kan rijden (zoals een grasmaaier) zodat er tijdens het poetsen toch nog een beetje mannelijkheid overblijft, ik ben ook maar een gewone vent.

Deze week bracht de postbode een Dyson DC26 Allergy. Ik had daar namelijk zelf om gesmeekt bij de mevrouw van Dyson, via San. En toch ben ik op geen enkele manier verplicht om iets te schrijven. Of om te zeggen dat het toestel mijn leven heeft veranderd — gelukkig, want het zou niet waar zijn. Maar het is wel een zeer goede stofzuiger.

Wij gebruiken hem nu op de bovenverdieping, waar onze allergische meisjes slapen. Op de benedenverdieping gebruiken we nog onze oude stofzuiger.

Mijn eerste bevindingen, na één keer stofzuigen:

Design
Knap. Maar voor mij onbelangrijk. En Bert heeft daar al over geschreven.

Zuigkrachtregelaar
Dat is zeer handig. Op de plaats waar je de stang vasthoudt, is een schuifring waarmee je de (hoge) kracht van deze stofzuiger wat lager kan zetten. Dat is nodig voor matten bijvoorbeeld. Het is vooral leuk dat je je niet moet bukken om de kracht te regelen.

Snoer
5 meter, dat is relatief kort. Bereik is maximaal 8 meter, dus ver genoeg voor een ruime kamer. Maar het is dan ook een City. Toch is het snoer de voornaamste reden waarom ik in de toekomst liever met dit toestel zal stofzuigen dan met onze Philips. Het snoer rolt namelijk geweldig snel op, minder dan 3 seconden en floeps. Terwijl bij ons oud toestel het een duw- en trekwerk van jewelste is om het snoer er uiteindelijk terug in te krijgen, en daar krijg ik de seskes van.

Filters wassen
Zowat alles aan deze stofzuiger is openklikbaar, demonteerbaar. De handleiding, in eenvoudig en correct Nederlands en duidelijk geïllustreerd met kleurtekeningen, raadt aan om de filters elke maand te reinigen: grondig afspoelen met zuiver water (geen producten) en laten drogen.

Lawaai
Stofzuigers maken lawaai. Deze ook.

Gewicht en handvat
3,5 kg, een boorlingske. Dat is niet zwaar.
Het handvat is perfect voor mij.

Geen zak
Dat is toch de max, vind ik. Geen gedoe met de (juiste!) stofzuigzakken kopen, het vervangen, niet weten wanneer de zak vol is, enz. Deze Dyson DC26 Allergy heeft een afgesloten doorzichtig stofreservoir. Openklikken, omkieperen in de vuilbak, dichtklikken, klaar.

De allergie in ‘Allergy’
Belangrijk: schone uitblaaslucht. De lucht die het toestel weer uitblaast, bevat 150 keer minder schimmels en bacteriën dan de lucht die je normaal inademt. Dat komt vooral door de HEPA filter, high efficiency particle airflow filter, dezelfde die wordt gebruikt door ziekenhuizen. Deze filter verwijdert stofdeeltjes tot 0,1 micrometer, vergelijkbaar met de doorsnede van een deeltje in sigarettenrook.
Deze stofzuiger kreeg het wettelijk geregistreerde keurmerk van de British Allergy Foundation.

Kracht: root cyclone technology
Het gepatenteerde Root Cyclone systeem zorgt ervoor dat het grote vuil met een kracht van 500G naar het reservoir wordt gezogen, terwijl de kleinere smallere cyclonen een kracht tot 150.000G bereiken, waarmee ze de kleinste stofdeeltjes en bacteriën uit de lucht kunnen halen.

Prijs
Bij Vanden Borre staat hij 399 euro.

verjaardagsfeestjesnetwerken

Lena is al de tweede zaterdag op rij naar een verjaardagsfeest bij een klasgenootje.

Net als vorige week was ze eerst nerveus, de dag ervoor al. Uiterst beschaamd bij het brengen. En achteraf zal ze weer enthousiast zijn, ongetwijfeld.

Ook voor ons, als ouders, vind ik het een grote stap. Het voelt bijna als volwassen worden, of zoiets. Plots word je binnen in huis gevraagd bij mensen die je enkel kent van aan de schoolpoort.

En ik durf dat dan niet, vaneigenst.
Zo zijn we dan weer.

alive and kicking / back in full force / etc.

zoethoudertjes

Onze tv staat soms op kindermodus. Maar er wordt zelden echt gekeken.

Bij de meeste programma’s haken ze ongeïnteresseerd af –Plop, Samson, Musti, Little Einsteins– maar er zijn ook voltreffers waarbij ze van start tot einde aan het scherm gekluisterd zijn: Brum en Pippi Langkous bijvoorbeeld.

Helaas wordt Brum niet meer uitgezonden. In de kast ligt een dvd te wachten op een verjaardag en ondertussen biedt het internet een oplossing.

Pippi Langkous wordt wel uitgezonden.

En van nonkel Joris hebben wij een dvd van Molletje (Krtek) gekregen, dat is ongelooflijk knap! En Lena en Zita zijn er ook zot van.

En wat zijn uw televisionele zoethoudertjes?
(als ik zo vrij mag zijn)

Brugse Poort

De laatste reportage van Terzake moet elke dag iets in de stijl van Koppen zijn. Dat moet van de baas. Vandaag was de Brugse Poort aan de beurt, n.a.v. Lijn 3, iets met schone foto’s. Ik hield mijn hart vast. Maar ‘t was gelukkig minder erg dan ik had gevreesd. Er werd al eens iets positiefs gezegd.

Ik heb een paar jaren in hartje Brugse Poort gewoond –van 2001 tot 2004– en ik heb mij er evengoed op mijn gemak gevoeld als in de andere Gentse stadswijken waar ik vroeger woonde. Er wonen allochtonen, studenten, jonge gezinnen,… mensen. Veel mensen, weinig plaats. En dus ook problemen.

Maar ik ben ervan overtuigd dat je van elke stadswijk een ontwricht beeld kan schetsen, zoals Terzake min of meer toonde vanavond. Als er maar lang genoeg een paar artiesten rondlopen die op zoek zijn naar de stinkende zelfkant van de maatschappij, ook al brengen ze het dan wonderschoon in beeld. Net zoals de collega’s van Man Bijt Hond er elke week in slagen om gelijk welk Vlaams dorp af te schilderen als een wereldvreemde freakshow, waar uitsluitend bejaarden en werklozen wonen, zo kan je ook van elke Gentse straat in de buurt van de 19e-eeuwse stadsgordel een Kapellekensbaan maken, als je wil.

Ik hield van de Brugse Poort. Ik ging ’s nachts op mijn sletsen naar de nachtwinkel om chips, ik ging er op zondag (!) naar de krantenwinkel. En in de zomer waande ik me in de Raval.

Het is waarschijnlijk een wreed schone tentoonstelling. En ik ga zeker kijken.

muppets: classic songs

Alle filmpjes ook in HD te bekijken.
(klik rechtsonder op ‘youtube’ en kies voor 1080p)

En nog veel meer.

met de ‘z’ van zorgen

Zita bleef plots staan, ergens in de woonkamer, gisteravond. En begon dan te huilen, en ging dan zitten. Ze wilde niet meer staan of stappen en ongeveer een uur later was het duidelijk dat ze niet meer kón stappen, omdat er iets pijn deed, ergens in haar rechterbeen.

Ons eerste gedacht: het kan er evengoed weer uitschieten gelijk het er ingeschoten is. En voor de rest zag ze er perfect normaal en gezond uit, geen koorts of dingen. En het was bedtijd.

Maar vannacht begon ze hoge koorts te maken en puur slijm over te geven, meermaals, en véél slijm. Vanaf 4u lag ze bij ons in bed en luisterden we naar haar ademhaling, die stopte af en toe, zelfs voor meerdere seconden, alsof ze alle kracht nodig had om lucht door haar longen te persen. We zijn wel wat gewend op dat vlak, maar toch. Wij naar de kliniek –enfin, zij naar de kliniek en ik gaan werken. Ze wilde nog steeds niet stappen trouwens.

Foto’s van de longen: witte cumuluswolken waar het eigenlijk gewoon donker hoort te zijn. Antibiotica, voor de zoveelste keer.

Echo van heupen en benen: niks te zien. Maar sinds deze namiddag stapt ze opnieuw, ongeveer, twijfelend, ze mankt, trekkebeent. Dus ‘t komt wel goed zeker?

En er is ook bloedonderzoek, maar de volledige resultaten hebben we morgen pas.

Hiphoi. Ik hoor het mij nog zeggen, vorige week: “Maar allez, januari is bijna om en we hebben nog geen kliniek gezien, hoe kan dat nu?”

Zita heeft dus netjes gewacht tot februari, vorig jaar was het miserie op 22 januari.

“bala toentje, nie balle toentje, nie balle!” [*]

[*Zita zegt: "Voilà, schoentje, ik zet u bovenop de tafel, en durf niet te vallen, durf niet te vallen hé!"]

Frappant hoe bitter weinig ik me nog herinner van de taalontwikkeling van Lena toen ze 2 jaar was. En nu Zita die leeftijd heeft en nu ze volop begint te praten, is dit het enige waar ik zeker van ben: bij Lena ging het echt helemaal anders. Maar hoe? Vergeten.

“TOKKE DELF! TOKKE DELF! TOKKE DELF!” [*]

[*Zita zegt: "Ik had het u toch gezegd papa, ik doe mijn SOKKEN ZELF aan, wtf kan mij dat schelen dat gij te laat komt." Alzo sprak Zita deze historische woorden op onze oprit, terwijl ze op de grond lag, nadat ze zich daar zelf hysterisch had neergelegd, en terwijl ik een sok van de grond opraapte, de sok die ze zelf had uitgetrokken omdat ik haar een klein beetje had geholpen met de sok aan te trekken.]

Ik word al eens onnozel van de peuterpuberale driftbuien van Zita — maar ook van de kleinige kleuterkantjes van Lena. En ik zou boeken kunnen schrijven over hoe vermoeiend de Dictatuur van Het Ikke-Zelf wel niet is, maar daar ben ik veel te moe voor. En het is ook maar tijdelijk, we zijn ons daarvan bewust. Hoelang tijdelijk nog zal duren, daar durven wij zelfs niet over pronostikeren. Al beseffen we ook wel dat die fase onoverkomelijk is en dat de kinderen op die manier ontzettend veel bijleren, zelfs al blijkt het ego-despotisme bij vlagen behoorlijk onverlicht te zijn.

Consequent is ze anders wel, Zita, in haar taalontwikkeling dan.

De s in het begin van een woord is nog steeds een t en de v in het begin van een woord is steevast een b. Bovendien kent onze Zita op tweejarige leeftijd reeds het verschil tussen stemhebbend en stemloos, aangezien de z een d wordt en de f een p. Zo heeft Zita deze middag frietjes gegeten: “Nog Pietje! Nog Pietje!”.

two famous belgians

De ene heet Fellaini en is nu blijkbaar de voetbalsensatie in Engeland.

De andere heet Brecel, is 14 jaar, en is het snookertalent van ‘t moment.

Maar hoe zit dat nu?
Want in de ogen van de meeste Britten is Belgium toch “a byword for boredom: a small, dull country with nothing to commend it and nobody famous ever came from there.”

Nog even geduld en ze gaan niet lang meer lachen met die café-grap van “Name ten famous Belgians”.

zweet

Bijna was ik vergeten hoe een douche aanvoelt na een uur zweten en flirten met de pijngrens.

En hoe verslavend dat gevoel is.

Van ongeveer onmiddellijk na mijn geboorte tot een paar jaren geleden heb ik intensief gevoetbald. Namelijk tot het moment dat mijn knieën bijna gelijktijdig hun veto uitspeelden. Sindsdien zijn er weinig sporten die ik nog kan beoefenen zonder constante pijn in mijn knieën. Iets met stappen of springen of lopen is uit den boze. Zwemmen is oké, maar ik hááát zwemmen. Fietsen ook goed, maar ik fiets sowieso al elke dag naar mijn werk, en om dan ook nog eens te gaan fietsen als sport?

Maar een mens mag niet oordelen zonder het eens gedaan te hebben. Dus ben ik vanavond in groepsles — en met zeer fijn gezelschap — gaan spinnen. En het was moordend zwaar maar bijzonder leuk. Een paar keer doodgegaan, dat hoort erbij.

Ik heb geen woord verstaan van wat de begeleidster door haar microfoontje riep, want de boenkaboenka stond te luid. In het begin vond ik die muziek storend, maar na een tijdje begin je te beseffen dat het vooral die beats zijn die je soms naar een hoger niveau tillen op een moment dat je eigenlijk wil afhaken.

En er zijn ergere dingen dan een heel uur geconcentreerd naar een afgetrainde, in koersbroekje getooide, zich in ‘t zweet fietsende mamzel moeten kijken om de instructies te kunnen volgen.

artistiek talent, deel 2

Om even tot rust te komen tussen dans en zang, wordt hier al eens een tekening gemaakt. Lena doet zelfs aan massaproductie, ze vertrekt ’s morgens niet naar school zonder eerst een kunstwerk af te leveren. En in de weekends verslindt ze gemakkelijk een heel tekenblok.

Wij vinden dat niet slecht voor een meisje van 3j.10m.

Onlangs vond ik op zolder een tekening die ik had gemaakt, in het boekje van eerstecommuniedoenertjes van het eerste leerjaar, ik durf die tekening niet te tonen omdat het niveau nauwelijks verschilt van dat van Lena nu, dus het artistiek talent komt alvast niet van mij.

Er wordt ook geschilderd. Al houden we die activiteit meestal achter de hand als beloning voor ‘t een of ‘t ander.

artistiek talent

Zita zingt al eens een medley:

Er wordt ook Winokio gedanst: