de keuze van de hernia
Zo zo. De kogel is door het gebedshuis.
Ik heb een nieuwe fiets gekocht.
Bijlange niet de fiets van mijn dromen, wel een oerdegelijke stadsfiets (Cortina Urban) en bovendien enkele honderden euro’s goedkoper dan wat ik in gedachten had.
Een proefrit op de Gentse kasseien heeft mij volledig overtuigd.
Mijn nek is bijzonder blij met de keuze. Ik moet nu niet voorovergebogen zitten en mijn nek draaien alsof ik mijn plafond aan het schilderen ben (dat kan ik dus niet meer).
Ik zit nu op mijn fiets zoals een Kosovaar op een fiets zit.
(alleen gaat het een veelvoud sneller, dat wel)
Lang geen fiets om op fietsvakantie te gaan, zeker niet. Maar met die dikke banden wel de ideale fiets voor te diep verzakkende trein- en tramsporen en te koppige kinderkopjes in de binnenstad.
het fietsertje en het lezertje
dringend tip gevraagd: een nieuwe stadsfiets
Meer dan tevreden geweest van mijn oude Gazelle die ik in 2003 tweedehands kocht. Maar die heeft definitief de geest gegeven, maandag ben ik zelfs de pedalen verloren onderweg. Nu, dat gebeurt de laatste tijd wel vaker maar het was toch schrikken toen het ook op de fiets gebeurde.
Op zoek dus naar een nieuwe fiets. Maar mijn favoriete fietshandelaar is tijdelijk buiten strijd en ik heb dringend een nieuwe fiets nodig, voor intensief gebruik, om dagelijks over trein- en tramsporen te springen, om over kasseien te vliegen, om niet dooreengerammeld te worden bij elke fietsbult.
Alle tips welkom!
Bij voorkeur een dealer mét goede service in Gent-Oost of Gent-Centrum.
Ik ben al bij AS Adventure in Lochristi geweest, daar hadden ze niks op voorraad. Ik kon er een Cannondale Tesoro 0 of 1 of 2 of 3 bestellen en meteen een voorschot betalen. Ik vind dat raar, ik wil die fiets eerst voelen, dus heb ik dat niet gedaan.
Nu zit ik hier. En ik haat het openbaar vervoer.
de vakbond
Ze zijn een beetje mis, daar bij Take Our Daughters And Sons To Work Program wat betreft de datum van die Take Our Daughters And Sons To Work Day. Want op donderdag 26 april werk ik niet. Het zal dan voor nu maandag 30 januari zijn, ze weten dat nog niet op het werk. Maar zowel de kinderen als ikzelf kijken er geweldig naar uit.
En de kleuterschool staakt, dat ook. En ik heb op mijn werk ongeveer honderd keer meer educatieve software voor kleuters dan dat ze op de kleuterschool hebben, which is nada.
Leve de vakbond!
Nee, laat dat duidelijk zijn, ik ben niet tegen de vakbonden. Zonder vakbonden stonden we nergens. Bovendien zit ik momenteel met mijn neus in de geschiedenis van de Gentse textielnijverheid, dan weet ge ‘t wel.
Awoe de staking!
Ik vind dat altijd zo jammer, bij elke staking die polarisatie. Zij die staken en zij die niet staken. De kliekjes, ongewild. Ik probeer dan uit te leggen waarom ik niet staak en waarom ik nog nooit gestaakt heb en waarom ik nooit zal staken. Ik vind staking een contraproductief en achterhaald instrument. Ik vind dat we creatiever moeten zijn en ik vind dat we vooral communicatiever moeten zijn. Politiek is overtuigen, dat doe je niet door het werk neer te leggen als het land al neerligt.
Update: dus wat Guy zegt.
Update: en ook wat Steven zegt.
mieneke
zingaburia
We hebben er een gezinding bij: Zingaburia.
Van Hugo Matthysen, uiteraard.
Wie anders maakt kinderprogramma’s voor 3- tot 333-jarigen.
We maken zelf ook reisjes met het ruimteschip.
En Lena loopt hier al de hele dag te zingen…
Als ik een hond zie, dan word ik gek.
Dan krijg ik hoofdpijn en krampen in mijn nek.Als ik een hond zie, dan word ik zot.
Dan word ik bleek en zo slap als een vod.Als ik een hond zie, dan word ik ziek.
Dan ga ik zweten en raak ik in paniek.Als ik een hond zie, dan val ik flauw.
Ik mag wel zeggen dat ik niet van honden hou.
Voor wie meer wil weten is er Wikiburia!
Mijn favoriete personages: de General Manager Trending Lady (die helaas slechts één aflevering meespeelt) en vooral Specialia Van der Geyt, op wie iedereen verliefd is.
Van de Mursprunsus heb ik wel een beetje schrik, het lijkt me immers geen pretje om een Kunuun te zuun.
badzussen
Lena Lijstje
[sorry als u hier verdwaald komt aangewaaid, op zoek naar Lena Lijstje]
Lena is een stresskonijn, vóór en na school, wellicht ook op school. Ze wordt panisch bij de idee dat ze per abuis iets zal doen dat de juf niet leuk vindt, dat ze iets zal vergeten dat de juf heeft gevraagd, dat ze regenlaarzen draagt (terwijl het regent dat het giet) maar dat ze toch niet helemaal zeker is of de juf dat oké vindt, regenlaarzen dragen terwijl het regent dat het giet.
We zijn er niet helemaal uit of Lena nu een geboren stresskonijn is wegens dochter van haar ouders. Of dat er ook een ongezond grote druk wordt uitgeoefend op kleuters van 5 jaar die volgend jaar naar de grote school zullen gaan.
Deze middag haal ik de kinderen van school. In de bakfiets begint Lena te wenen, niet omdat het regent dat het giet maar omdat het kruisje op haar hand iets “heel bellllaaaangrijk!” is en dat het kruisje misschien weggaat en dat ze morgen niet mag vergeten wat het kruisje betekent en dat ze “alles zal vergeten en dat mag niet van de juuuuuuf boehoehoe!”.
Dat ze morgen “een bokaaltje!” nodig heeft “met een lichtje!” maar dat het “zeker geen kaarsje!” mag zijn maar een fietsledje of zo, en dat ze zeker haar naam op het bokaaltje moet schrijven want anders zal ze dat bokaaltje verliezen nog vóór de lichtjestocht “en dat mag niet van de juuuuuuuf boehoehoe!”, “en een paraplu! een paraplu! papa, dat zijn 4 dingen, dat zal ik vergeeeeeeeten boehoehoe!”
Hoog tijd voor Operatie Lena Lijstje.
Dat ze maar snel haar eigen smartphone heeft, dat we van dat gedoe verlost zijn.
this week i have been mostly eating
niet te verwarren met…
dienstmededeling voor feedreaders
Er is blijkbaar een postje van ergens in 2007 in de RSS gesukkeld.
Niks van aantrekken.
spekken met schaatsen
Wij zijn fans van Spekken.
Vorige week zagen we Wolf en Hond en straks wordt er opgestaan en vliegen we meteen door naar de Tinnenpotstraat voor NNNIAUWWW.
Bij elk ticket zit ook een gratis schaatsbeurt, dat is plezant.
(enfin, voor 10 minuten, maximum)
Vorige week kon Lena met moeite rechtstaan op schaatsen, deze morgen schaatste ze alleen.
Of met twee.
Zita vindt het ook de max.
dansende zussen
honderd euro
Er is post.
We krijgen 100 euro van de verzekering van de meneer die die keer in mei op Zita was gereden.
De ideale aanleiding om mij nog eens serieus op te winden over de Kamikazestad die “Gent Fietsstad” is — dat was alweer een tijdje geleden.
Zoals over de gevaarlijkste aller Gentse invalswegen: de Antwerpsesteenweg. Met een platitude zou ik kunnen zeggen dat er waarschijnlijk eerst doden moeten vallen vooraleer het schepencollege deze zaak ernstig neemt. Maar dat doe ik niet omdat we de fase van de dode fietsers al gepasseerd zijn. Helaas.
Lena kan goed fietsen. En straks is ze 6 jaar. Ik zou het fantastisch vinden om op een zonnige zaterdag met mijn dochter naar Gent te fietsen. Lena zou dat ook fantastisch vinden. Maar het kan niet.
Voor ons zijn er 2 manieren om Gent binnen te geraken: Dampoort of Muide. Het eerste is geen optie meer, dat hebben we dus geprobeerd. Dan de Muide, dat traject doe ik zelf elke dag. Ook op die route zijn we het punt van de dode fietsers al gepasseerd. Muidepoort en Voormuide zijn niet minder dan levensgevaarlijk.
In Muidepoort en Voormuide rijden de auto’s tussen 8u en 8u30 niet sneller dan 0,01 km/u, waardoor het onveiligheidsgevoel nog meevalt. Ik spring dan met mijn stuur over de autospiegels, op die plaatsen waar de afstand tussen linkerspiegel-van-geparkeerde-auto en rechterspiegel-van-auto-in-file net niet breed genoeg is voor een fietsstuur — gaan werken is altijd een beetje mountainbiken. Maar soms heb ik geen zin om te springen, dan klap ik de rechterspiegels dicht van die auto’s waarvan de bestuurders vinden dat ook de fietsers maar achter hen in de file moeten aanschuiven en daardoor geen plaats vrijhouden aan de rechterkant.
Al ligt de schuld natuurlijk in de eerste plaats bij het carrément ontbreken van een fietspad op een drukke invalsweg naar Gent. En zo zijn we weer aanbeland bij “Gent Fietsstad”, één van de strafste leugens uit de geschiedenis van de Gentse gemeentepolitiek.
Mijn stem, op 14 oktober 2012, zal toch iets meer kosten dan 100 euro. Zelfs meer dan de belofte om alweer nieuwe fietspaden te leggen tussen autoweg en parkingstrook, een idee waar alleen iemand met een morbide gevoel voor verkeersveiligheid kan opkomen.
de lichtjes in de donkere dagen
koopzondag
uw schatje
met een sparretje door cultuurclub uitgenodigd voor ballen van sint
Ik moest ergens in de buurt van de Kouter zijn en toen ik naar huis fietste was het eh… een beetje later en moest ik slalommen tussen de verwaaide bloempotten met kerstboompjes. Ik heb er eentje kunnen redden.
Het blijkt een uitnodiging voor Santa’s Balls. Ik heb niks tegen Engels — ik gebruik het graag en vaak — maar toch erger ik me mateloos aan organisaties die uitsluitend nog communiceren in het potjes-Engels. Jammer dat je die ergernis moeilijk kan uitspreken zonder in het Calimero-hoekje van Bourgeois zijn taalrichtlijnen gedrumd te worden.
‘t Is dat ik al iets te doen heb op “sat 24″ of ik ging het eens gaan zeggen, daar in de Cultuurclub.
En straks zijn het weer “sales” in de “shops”. Ondertussen zullen wij de nieuwe Gentenaren verder verplicht inburgeren en NT2-les geven, dankyouwel.
een boete
Lena, wat ben je aan het schrijven?
“Een boete voor de boef. Zita is een boef.”
Oei. Hoeveel moet ze betalen?
“Ze moet niet betalen, ze moet in de vergeetput.”
Oké.
