zomerklussen

Het kot voor mij alleen!
(vrouw en dochters op reis, nog tot woensdag)

Er werden plannen gemaakt: kamers moeten opnieuw ingericht, dingen moeten opgehangen, er moet wat grond verplaatst in de tuin, er zou geschilderd moeten worden,… En al die dingen zouden moeten gebeuren als de kindjes er even niet zijn. Nu dus. Nu.

Maar ik had zo’n beetje over het hoofd gezien dat er ondertussen nog even fulltime moet gewerkt worden en dat ’s avonds het vat bijna af is. Het kot zal er dus niet zo heel erg anders uitzien overmorgen.

Zomerklussen. Het wordt stilaan een traditie.

altijd een beetje reizen

De keren dat ik op een jaar de tram of de bus neem, zijn op één hand te tellen. Soms loopt het vlot, soms loopt het minder vlot. En heel soms, vandaag bijvoorbeeld, durf ik beweren dat ik nooit nog op een bus of een tram stap.

[crónica de un ataque de nervios anunciado, 2 klassiekers ineen]

3.10 — de mug moet dood, ik kan er niet bij want ze zit op het plafond, in het schemerdonker kieper ik een wasmand om en ga er op staan, ik schiet door de wasmand, ik lig de hele nacht wakker door een snee in mijn enkel en een bloeduitstorting — het is nogal bepalend voor de rest van de dag

7.50 — Brusselsesteenweg — neen ik heb daar niks verkeerds mee gedaan meneer, alweer niet, want het is niet de eerste keer dat die f*cking elektronica niet werkt en dat er weer een belangrijk stuk zal moeten besteld worden waardoor het vandaag niet meer zal klaar zijn — en ja het is verdomd lastig in dit weer als uw ruit niet meer naar beneden kan omdat de knopjes niet werken en ja ik heb er spijt van dat ik destijds voor een auto zonder airco heb gekozen, ha ha, ja da’s lachen

8.20 — Ledebergplein — pijn in mijn enkel van ‘t schuren tegen mijn sandalen, ondanks een geelblauwe pleister van tweety want ik vond geen grotemensenpleisters — ik probeer een buskaartje uit de automaat te halen, er zit iets vast in de geldgleuf waardoor mijn geld voortdurend weer op straat rolt, de tram komt — ik leg dat uit aan de buschauffeur en betaal een kaartje, voor 1,60 i.p.v. 1,20 euro — hij geeft mij een foldertje met een telefoonnummer en zegt dat ik moet bellen en dat ik op die manier mijn 40 cent kan terugkrijgen — ik zeg dat hij het waarschijnlijk verkeerd begrepen heeft want dat ik eigenlijk alleen maar wil dat hij dat probleem van de defecte automaat meldt aan de automatenhersteldienst — hij antwoordt mij dat hij mij die 40 cent niet kan teruggeven, ik begin bijna te huilen

8.40 — Geraard de Duivelhof — tram 4 stopt en heel erg veel mensen moeten blijkbaar aan Geraard de Duivelhof zijn, wat zeg ik: iedereen verlaat de tram behalve ik — de chauffeur, die mij een moeilijke mens vindt, zegt dat de tram niet verder rijdt — uiteraard, dat had ik moeten weten, uiteraard — ik wil graag het verhaal van de mug vertellen aan de chauffeur maar net op dat moment word ik aangesproken door een ex-cursist van mij, die had de ontreddering in mijn gezicht herkend wegens ooit bij mij les gevolgd op een voormiddag

9.01 — Dok Noord, één minuut te laat voor vergadering — nu al nat van ‘t zweet — en pijn in mijn voet — de temperatuur in het vergaderlokaal is mensonterend, mensonterend

12.10 — Salvatorstraat, tramhalte, ik was het bijna vergeten maar ik heb een etentje in de Bennesteeg — tram 4 komt niet — tram 4 komt — tram 4 stopt in de Lange Steenstraat, ook dat nog, uiteraard — ik heb pijn in mijn voet maar doe de voettocht door het stof en tussen de camions naar de Bennesteeg — Lena is flink en morst maar een beetje spaghetti op haar schoon kleedje — het eten is er trouwens zeer lekker, daar in ‘t Hetekoekje, ik moet er maar eens een review van schrijven voor die stadsblog

13.30 — Sint-Elisabeth-begijnhof, vergadering — mijn voeten zijn heel erg boos — de rode wijn was een slecht idee — de oogleden wegen kilo’s — zweetdruppels kriebelen aan mijn kuiten

16.00 — Poel, tramhalte — bus 38 komt niet — een half uur later, bus 38 komt niet — ik ontdek het papier waarop geschreven staat dat deze halte uitzonderlijk op donderdag 2 juli is afgeschaft wegens werken aan de Sint-Michielshelling — ik ga te voet naar Sint-Jacobs en merk onderweg dat ik aan het manken ben

17.20 — thuis, de kinderen lastig, ik lastig, iedereen lastig — er wordt gevraagd wat er morgen vrijdag op het programma staat — ik zeg: personeelsuitstap, een wandeling — terwijl ik ijsblokjes maak en twee Duvels in de diepvries leg

juf sarah

Lena beseft het niet helemaal. Het schooljaar is voorbij.
Het peuterklasje bij juf Sarah komt nooit meer terug.

Eerder, in november en december, zat ze bij de al even fantastische juf Mireille en in januari ging ze dan samen met de vroegste instappers naar het klasje van juf Sarah, haar heldin.

Vandaag gaf de juf aan alle kindjes een dvd met foto’s.
Meer dan duizend onbewerkte foto’s, in originele resolutie.
Samen één komma drieëntachtig gigabyte alstublieft dankuwel.
Een zeer kleine selectie op Flickr >> dia-show.
Daarvan enkele voorbeelden hieronder:

Ik heb het natuurlijk nooit durven zeggen. En ze zal het hier natuurlijk ook niet lezen. Juf Sarah was de afgelopen vijf maanden de belangrijkste persoon in het leven van Lena. Wij hebben Lena op school zien openbloeien, bij de juf was ze volledig zichzelf en voelde ze zich als een vis in ‘t water. We kunnen bijna niet geloven dat het haar eerste schooljaar als juf was.

Een natuurtalent.

lunch

Lunchtijd maar geen honger.
Het durft mij al eens overkomen op warme dagen.

En ik had toevallig mijn fototoestel mee.
Stadswandeling van een half uurtje dus.

Het Patershol.
Een oase van rust, als het geen Patersholfeesten zijn.

[Ballenstraat]

[Plotersgracht]

Of nog, rust.
Niemandsland, ergens tussen Oudburg en Vrijdagmarkt.

En deze madam had het nog niet door.
(dat haar klanten in het water zijn gesprongen)

het goede doel

Er staat een nieuwe widget in de zijkolom.

Je kan er het goede doel mee steunen en het kost je niks.

‘t Is ne keer iets anders.

reklaam

Die school van zij-die-nu-al-een-paar-weken-in-haar-bureau-kampeert heeft een nieuwe website en ‘t is geeltegans CMS en al.

De leerkrachten kunnen dus zelf foto’s opladen en berichtjes plaatsen.

De wereld gaat vooruit, schoon is dat.

kanoën [ka·no·en], ww., ka·no·de, ge·ka·nood

De week is bijna halfweg maar ik ben nog aan ‘t nagenieten van zondag.

’s morgens dus dat trouwfeest en dan ’s middags vertrokken met de fiets, prachtige fietsroute gedaan, lostbinnen via Zaffelare naar Wachtebeke // om 14u gearriveerd in Kanocenter Wachtebeke en daar op de bende gewacht // gekanood op de Moervaart en aan de Zuidlede in Mendonk even aangemeerd om er deel te nemen aan een inheemse volksrite (bij iemand thuis in den hof gaan staan en er samen met een paar honderd andere pelgrims een streekbier proeven) // op de terugweg even van boot gewisseld en nog een tijdje gekajakt en ontdekt dat je van kajak nat wordt en van kano niet // dan gefietst naar Eksaarde en daar van huisbezoek en later ook van cafébezoek gedaan // frietjes gegeten en even proberen communiceren met de plaatselijke bevolking // gelachen // naar huis gefietst en op een schappelijk uur thuis // geslapen als een roos.

[onderaan voor mijzelf, fietsroute naar Kanocenter, om niet te vergeten volgende keer, want ik wil eigenlijk zo snel mogelijk opnieuw gaan kanoën, zó zalig dat dat is, en ik krijg Google Maps maar niet uitgelegd dat er wél een stukje openbare weg is tussen die 2 witte bolletjes]

View Larger Map

trouwfeest

We schrijven zondag, 7 uur ’s ochtends.
Lena staat op.

“Mag ik trouwen?”

Ik ben niet echt wakker, ik zeg “ja”, dat is korter dan “nee”.
(ik kwam er zelfs niet toe mij af te vragen vanwaar ze dat idee haalt)

Bleek dat ze nog niet aan een partner had gedacht. Maar ze was wild enthousiast over ons voorstel. Helaas was de bruidegom niet meteen voorhanden en Lena wilde *nu* een trouwfeest. Zita dan maar.

Er moest sjiek getafeld worden.

En later op de dag werd er uiteraard gedanst. Het was eucharistieviering op Radio1 en Lena was boos — “die radio is niet voor kindjes, maar voor mensen en vrouwen” (sic) — gelukkig was er nog Radio2, “dát is wél voor kindjes”, zei Lena. Ze nam meteen ook de rol van zatte nonkel op zich. Maar we vonden geen plastron.

Let u trouwens op het danspasje van Zita.
(we stuurden vandaag een subsidiedossier naar de Ministry of Silly Walks)

Het huwelijk heeft deugd gedaan.
Lena en Zita hebben gisteren naar ‘t schijnt de hele dag vredig samen gespeeld.

Maar vanavond zat er al een haar in de boter.
Benieuwd wie het eerst de scheiding aanvraagt.

signalen, signalen

Het einde van het schooljaar komt niks te vroeg.
Je merkt het aan kleine dingen.

Donderdag ontdek ik, ter hoogte van de Weba, een dreumesje achterop mijn fiets. Zita moest eigenlijk 2 kilometer eerder bij de onthaalmoeder zijn gedropt — ze vond het leuk op de fiets en hield zich van de domme (hetgeen ze ook nog wel een klein beetje is, we moeten daar eerlijk in zijn). Dus wij rechtsomkeert en dan ik weer rechtsomkeert.

Vrijdag vertrek ik alweer met Zita naar de onthaalmoeder en valt mijn frank pas wanneer we aan de fietsenstalling van de school van Lena staan. Dus wij rechtsomkeert en Zita deed Gromit na.

Zaterdag in de late namiddag vlieg ik snel nog even naar Brico omdat ik tuinpaaltjes nodig heb om een snoeiafvalconstructiedink te bouwen — het is dát of een remorque aanschaffen en daar heb ik nu eens echt geen zin in. Ik wéét dat ik in de drive-in-afdeling moet zijn maar toch parkeer ik mij op de grote parking, waarna ik gezwind de Media Markt binnenwandel en pas wakker word als de meneer van de security mij zegt dat het ondertussen al bijna avond is, als reactie op mijn “goedemorgen”.

Zondag word ik met zachte hand door de drukke dagplanning geloodst — het is het lot van een vader op vaderdag. Daardoor heeft niemand echt gemerkt dat ik een groot deel van de dag liep te piekeren over nakende voortgangsgesprekken met bepaalde cursisten en over eindevaluaties en ook over de waslijst dingen die zeker vóór begin juli nog in orde gebracht moeten worden, en nog dingen.

Maandag neem ik koffiepauze en ga terug aan het werk. Geen kwartier later heb ik weeral goesting in koffie — raar — maar ik kan mijn kopje niet vinden. Geen nood want ik moet toch de kant van de keuken uit, wegens kopiemachine nodig. Ik erger me onderweg ook nog even aan ‘t feit dat iemand zijn volle kop koffie op de tafel naast de kopiemachine laat staan. En dat die daar koud staat te worden.

Dinsdag, morgen is het dinsdag. Ik heb het opgezocht.

nieuwe zetels — en ook: ikea zou ikea niet zijn

Voor het eerst sinds eh… mijn laatste groeispurt ongeveer, ben ik vanavond efkes in mijnen tuk gevallen in de zetel zonder dat mijn benen daarvoor in een ongemakkelijke en pijnlijke plooi moesten liggen. Ik zal dus ook de gewoonte moeten afleren om mij al op voorhand op de vloermat te leggen voor tv. We hebben alvast de mat even weggehaald.

De mensen van Ikea zijn komen leveren en ik was zo naïef te denken dat die zetels in één stuk zouden geleverd worden. Maar Ikea zou Ikea niet zijn. Het hele onderstel en de poten in afzonderlijke platte dozen, nog te monteren. Met inbus, uiteraard. Fun!

en in Gent

Dat is nu toch alle keren weer ‘t zelfde, mijn gedacht.

Zolang ik mij herinner, en dat is lang, loop ik de avond van de verkiezingen ambetant omwille van de verschrikkelijke uitslag, maar tegelijkertijd toch een beetje trots omdat Gent altijd een compleet ander resultaat geeft dan Vlaanderen.

Oké, we zijn er vet mee.
Maar toch.

taxonweb

Het stond op de planning van vandaag.
En kijk, ‘t is gelukt! Nog vóór de volgende dag begon.
Ruim 3 weken eerder dan alle voorgaande jaren.
(applaus voor mezelf)

Taxonweb, rechtstreeks met kaartlezer en e-ID en al.
Een definitief afscheid van de bruine envelop.

En ik ben meteen fan.
Leve het systeem! Hug the system!

(en we zullen ook terugtrekken volgend jaar, en niet weinig me dunkt)
(’t is eerlijk gezegd onze enige manier van sparen)