Spring naar inhoud

het leven zoals het was, in het hospitaal

In een ziekenhuis mag je alleen uitrusten als je geen avondmens bent.
Ik ben een avondmens.

Na 22u laten ze je volledig met rust. Dan ben ik klaarwakker.
‘t Is dat ik vast hing aan het infuus of ik… of wát jong?

ziekenhuiskamer avond

En tegen dat ik dan ingedommeld ben, ondanks het licht op de gang, ondanks de collegiale hoestbuien,… word ik om 5u (!) gewekt voor een nieuwe aërosol-sessie.

Nadien opnieuw in slaap sukkelen, dat lukt niet meer. Ik heb de ochtenden nog eens meegemaakt in heldere toestand, dat was trouwens geleden van toen bleek dat ik na een avondje Gentse Feesten per abuis weer nuchter was om 6u.

Maar er is iets voor te zeggen: de ochtendzon die geen pijn doet.

ziekenhuiskamer

Dan, in die allereerste zonnestralen. Een goed boek.

boek

Toch ook een heel klein beetje vakantie.

2 diagnoses voor de prijs van 1

Ik ben thuis.
Staakt het medeleven, viert uw Pasen.
Ik zal u zelfs een reden geven om mij te haten: ik sta een paar kilootjes te mager.

Diagnoses?

De longfunctie-proeven die ik gisteren aflegde, hebben nog meer duidelijkheid gegeven over de astma-vermoedens die ik volgens de dokter (bij onze vorige ontmoeting, 10 jaar geleden) al had moeten gehoord hebben.

Wacht, ik neem even de papieren die ik aan mijn huisarts moet geven…
(en die envelop is natuurlijk dichtgeplakt) (tiens, nu niet meer)

diagnose

Punt 1, post nasal drip syndrome, heeft op het eerste zicht weinig met de longen vandoen. Maar de neus (bovenste luchtwegen) is nu eenmaal verbonden met de longen (onderste luchtwegen) en indien de aanhoudende infecties daarboven de neiging hebben om te zakken… Dat wisten we al. Dan verhoogt het risico op longontsteking. En dan hoest ik mij een accident.

Punt 2, astma: ik ben daar tegelijk boos en blij om.

Boos om astma? Natuurlijk heb ik astma, ik heb altijd astma gehad, alles klopt, zolang ik me kan herinneren. Dus waarom heeft het 38 jaar geduurd voordat ik dat van een dokter moet horen? En had ik in mijn kindertijd óók al die sloffen sigaretten moeten meeroken indien de huisdokter, inter pares, elke nachtelijke crisis waarbij ik werkelijk dacht het niet te overleven, niet meteen zou hebben afgedaan als een aanval van valse kroep?

Wat zegt u? Dat we nu in andere tijden leven? Het zal wel. “Dat er zelfs nog dokters sigaretten rookten op hun kabinet!” Ja, het zal wel. Maar ik geloof het niet, zoveel gebrek aan gezond verstand.

Een vergelijkbare volks-apathie doet zich nu voor bij fijn stof, een probleem waarvoor de generatie van onze kinderen het onze generatie hopelijk hun hele lange leven nog zal blijven kwalijk nemen.

Ik hoor het Lena nu al zeggen, binnen 30 jaar: “Maar papa, hoe KON dat?? Alle rapporten zegden hetzelfde en jullie generatie deed NIETS? HELEMAAL NIETS??”

Blij met astma? Ja, ik heb nu een coole puffer — Inuvair, het nieuwste model, chic — en zo word ik eigenlijk ook een beetje slimmer: ik sta nu dichter bij Leonard Hofstadter.

Ik kreeg nog een medicatie-draaiboek mee. Voor 5 medicijnen.
En dan in juni op controle om te kijken of het aanslaat.

Alvast een paar medische tegenvallers:

  • Het proper houden van de nasale zone, dat gebeurt met een spray. We zijn nog maar een dag bezig en ik heb al 2 neusbloedingen uit beide neusgaten gehad, ondanks de neuszalf.
  • Het hoesten is nog niet gedaan en klinkt nog even viezig als vanouds… maar de frequentie neemt af, dat is goed.
  • Ik heb soep gemaakt en patatten gekookt. Nu ben ik een wrak.

Er zijn ook een paar minder medische tegenvallers:

  • Morgen ga ik eens ernstig nadenken over de komende week, ongeveer de drukst gevulde week van het schooljaar, dag en avond. De maandag (mijn lesvrije rustdag) valt weg en er komt een werkzaterdag bij. (‘t is Digitale Week, dat ook nog, vrijdag geef ik workshop) (die workshop ging ik voorbereiden in de paasvakantie)
  • Nog 5 belangrijke weken te gaan in de praktijkmodule Gidsvaardigheden, ‘t is voor punten vanaf nu. (die opdrachten ging ik allemaal voorbereiden in de paasvakantie)

‘t Is nu niet dat ik geen doktersbriefje heb om nog de hele week thuis te blijven, dat niet. Ik zou het misschien willen uitleggen maar ge zou het misschien niet willen begrijpen.

voor alles een eerste keer: een vakantie in de kliniek

(voor wie hier al een tijdje meeleest: de titel is een grapje)

Dat van dinsdag, over de geheime ziekte, dat blogje heeft mij de volgende ochtend beleefd op de schouder getikt.

Om dan, toen ik mij omdraaide, een dreun te verkopen waarvoor ik me gewillig neervlijde op goedkoop kliklaminaat, dat geeft gemakkelijker over.

De huisarts kwam op bezoek en vond het geen misplaatst idee om meteen naar het ziekenhuis te gaan. Dan weet je hoe laat het is. Zeker als je zo’n hemd met open rug moet aantrekken: samen met je trui steek je ook een beetje waardigheid voor minstens een paar dagen op zak.

Ondertussen ben ik 51 uren in de kliniek, afdeling Hoest- en Reutelologie. Een oude ziekenhuisvleugel die als tijdelijke opvang dient, vanaf september verhuist de pneumologie namelijk naar een vers gerenoveerde vleugel met alles erop en eraan. Misschien zelfs met kamers waar je je kan wassen, dat zou niet slecht zijn.

Mijn ongelukkig moment heeft dus gekozen voor een ongelukkig moment.
De verpleegsters maken er toch het beste van. Lichtpunt!

Maar praktische zaken verdwijnen in het niets tegen mijn allergrootste frustratie: het gebrek aan communicatieve vaardigheden bij sommige dokters.

De enige arts die mij meerdere vragen en bijvragen heeft gesteld, die daarbij bijzonder luisterbereid was en die dan ook nog eens de tijd nam om mij heldere antwoorden te geven op al mijn vragen, was de spoedarts. (‘t is dat ik toen nog te groggy was om haar naamplaatje goed te kunnen lezen maar het begon met ‘ayl’ en ze heeft mijn geloof in de goedheid van de doktersmens gered)

De longarts waarmee ik al een afspraak had gemaakt, voor vandaag trouwens, heb ik helemaal niet gezien. Dat zit zo: meer dan tien jaar geleden ben ik nog eens naar een (andere) longarts gesukkeld — ik wist zelfs de naam niet meer — en het zal ongetwijfeld wel aan mij hebben gelegen maar ik voelde me toen, snotneus van amper 28 jaar zijnde, met een vrijblijvend kluitje in het onbegrijpelijke riet gestuurd. En dat dossier hebben ze nu opnieuw bovengehaald.

Gisteren, 24 uren na opname, heb ik die arts drie korte haastige minuten gezien. Je zou denken: het is 10 jaar geleden, hij stelt wat vragen over hoe het al die tijd is gelopen met mijn longproblemen, en al. Niets van. Geen vragen. Had ik niet nog snel naar het resultaat van de longfoto gevraagd, dan had hij me zelfs die informatie niet gegeven, de deurknop al in de hand.

Ondertussen zijn er heel wat onderzoeken geweest. Foto’s en CT-scan van thorax en sinussen. Bloedonderzoeken. Dingen. En zopas is de dokter hier voor een tweede keer zijn 3 minuten komen spenderen. Deze keer was hij veel rustiger en zijn telefoon heeft niet gerinkeld, dat heeft verschil gemaakt. Ik heb vragen durven stellen. En ik heb (onduidelijke) antwoorden gekregen.

Maar wat is nu de diagnose?
Omdat ik dokters, in de betekenis van mensen-die-doorgeleerd-hebben, altijd het voordeel van de twijfel geef, ga ik er nu vanuit dat de onduidelijke perceptie van hun antwoorden alleen te wijten is aan het feit dat de informatie zich in dit geval ook op onduidelijke wijze aandient. Op basis van de onderzoeksresultaten denkt de dokter aan chronische infecties van de bovenste luchtwegen (sinussenzone) > die infecties zouden dan telkens opnieuw doorzakken naar de onderste luchtwegen > waar ze met veel enthousiasme worden opgewacht door hypergevoelige longblaasjes. Of zoiets.

En wat is dan het vervolg?
Het masterplan: zorgen dat ik minder infecties opdoe.
Er zou gisteren of vandaag een NKO-arts gekomen geweest zijn…
“Nog niet geweest??” > “Eh, nee, niet geweest.” > “Ah. Oké. Dag.”

De woorden zijn hier duurder dan de honoraria.

Maar mag dat fucking infuus er dan toch eindelijk uit?
Eh… Nee.

En ben ik ambetant?

de geheime ziekte

Om dit weblog wat nieuw leven in te blazen: een grote pot gezaag.

Begin maart: ik ben al een paar weken aan het (blaf)hoesten. Ter gelegenheid van de krokusvakantie ga ik naar de dokter. Diagnose? Geen.

Wel antibiotica. (+ bloedonderzoek, niks gevonden)

3e week van maart. Nog steeds aan het hoesten, geen energie, geen eetlust, koortsig. Ik terug naar de dokter. Diagnose? Geen.

Wel antibiotica. (+ longfoto, niks te zien)

14 april. Opnieuw koorts en niks waard. Nog steeds serieus aan het blaffen maar deze keer met ademnood, veel pijnlijker bovendien. (wat ook een beetje te maken heeft met een spierscheur en/of een gekneusde rib of zoiets — het lijkt alsof iemand bij elke hoestbui een mes in mijn borst plant) Ik terug naar de dokter. Diagnose? U raadt het.

Wel antibiotica.

3 antibiotica-kuren in 7 weken, dat is niet normaal. De dokter belt het ziekenhuis: blijkt het toevallig deze week de Nationale-Week-Dat-Zo-Goed-Als-Alle-Pneumologen-Op-vakantie-Zijn.

Enfin, ik mag vrijdag bij de specialist. Ik maak mij geen illusies over de diagnose.

Ondertussen lopen Lena en Zita ook nonstop te hoesten en zijn ze beiden alweer aan de aërosol.

Ik begin stilaan te vrezen dat “crappy genetisch materiaal in combinatie met wonen in Fijnstofland” de enige juiste diagnose is.

8 jaar. zotjes.

Lena werd vandaag 8 jaar.

tafelkampioen

Al 8 jaren dat wij hier The Feast of Saint Patrick vieren.

Gisteren zijn we voor haar verjaardagsfeestje naar Kopergietery geweest, naar de voorstelling ‘Toink’. En die was fantastisch, we hebben er allemaal van genoten.

Als ik het mij goed herinner, dan werd ze vorig jaar al zeven jaar.

7 jaar!

En daarvoor: zes.

taart

En vijf.

Lena is jarig

Vier.

Lena jarig (Lokeren)

Drie.

Lena

Twee.

Nieuwpoort

Een.

Nul.

De Lijn antwoordt

Weet ge nog? Lang geleden: ik was boos op De Lijn.

Samengevat: ik rij mijn fiets kapot doordat er zowel op als naast het fietspad van het Neuseplein geen uitwijkmogelijkheid is om de verputting / verbulting der tramsporen te ontwijken. Foto:

neuseplein sassekaai

Mijn eerste klacht dateert van december november 2013. Omdat De Lijn niets wilde doen en zelfs niet wilde antwoorden, heb ik dan vorige maand zowel de Vlaamse Ombudsdienst als de klachtendienst van De Lijn zelf ingeschakeld. Nu moesten ze wel antwoorden. Maar meer ook niet, dat is duidelijk:

antwoord de lijn

Gelezen?

“Uit ons onderzoek blijkt”, wat zou dat betekenen?

Hebben ze net als ik met hun fiets het fietspad genomen om dan tegen een normale snelheid die bultkorsten te dwarsen? Heeft die fiets dat overleefd? Hadden ze een luier aan om al die blauwe plekken op hun poep te vermijden?

Nee, echt, dat onderzoek, dat moet nogal wat geweest zijn.

Het is eindelijk officieel: De Lijn haat fietsers.
En krijgt daar heel erg veel centen voor.

En hoe zou het nog met de Bataviabrug zijn?

Ach, waar is de tijd dat hier bijna wekelijks iets over de Bataviabrug verscheen.

Ik hou van die brug. En om die reden werd ik 4 jaar geleden geïnterviewd voor het Gentse Stadsmagazine, editie april 2010. (ik ging hier een link plaatsen naar de pdf-versie van dat interview, helaas gaat het online archief maar terug tot januari 2011) (tot zover mijn 5 minuten eeuwige roem)

Ik heb spijt van dat interview. Ook al ben ik supporter van Stad Gent, ik heb me voor dat Stadsmagazine laten misbruiken voor een goednieuws-show, zeker als je dat vandaag zou herlezen.

In juni 2012 werd de brug opgeleverd. Ik heb ze nog 1 maand gebruikt voor woon-werk-verkeer, nadien is onze fabriek verhuisd naar het Rabot en ligt ze buiten mijn route. Ik zou de brug nog kunnen gebruiken om gewoon naar de stad te fietsen.

Zou.

Deze magnifieke fietsbrug is de facto onbruikbaar voor fietsers.
Waarom? Kijkt u even mee:


.
Ik heb een code voor dit weblog: ik ga niet beginnen zagen als ik niet eerst een aantal reguliere stappen heb ondernomen. Reeds in 2012 kreeg ik het weinig verlossende antwoord dat er zowel aan de Ham als aan de Doornzelestraat geen fietsoversteek zal komen, staduitwaarts. Zo’n oversteek zou immers te dicht bij een andere oversteek en/of verkeerslichten liggen en dat mag niet.

Maar dat de Doornzelestraat het verlengde van de brug is, een verbindingsweg voor uitgaand fietsverkeer, dat die straat uitkomt op een gevaarlijke bocht van de stadsring, is blijkbaar geen argument. Want in elk antwoord kwamen de woorden “Handelsdokbrug” of “Verapazbrug” naar boven. Vrij vertaald: “Wachten op Godot”.

Die Handelsdokbrug / Verapazbrug had er al 20 jaar moeten zijn. Maar ook volgend jaar en de jaren daarna zal de stadsring nog samenvallen met Dok Noord en Dok Zuid. En dus niet verkeersluw zijn. En dus niet zomaar over te steken zonder gevaar. Dan zwijg ik nog over fietsende kinderen.

Of het wegdek van de Koopvaardijlaan. Dat ligt er al zolang ik me kan herinneren abominabel bij. De oude treinsporen moeten bijvoorbeeld uitgebroken worden. Wedden dat het iets te maken heeft met bevoegdheden. Of Zwarte Piet.

Hoe zou het nog zijn met de Post Plaza?

Dat ik het niet weet, dat ik het niet weet.

Gent, 'Post Plaza'

Het voormalig postgebouw is vorig jaar opnieuw van eigenaar gewisseld. Een vastgoedgroep zou het nu ‘verkaveld’ willen verkopen of verhuren?

Het gebouw werd 16 jaar geleden al van de hand gedaan door de Regie der Posterijen en nadien verbouwd tot een duur winkelcentrum voor mensen die heel graag in een duur winkelcentrum rondlopen. Dat heeft nooit gemarcheerd. (maar laat dat fiasco de projectontwikkelaars niet tegenhouden om een paar honderd meter verder aan de Vrijdagmarkt een nieuw winkelcentrum te bouwen in het hart van de stad, doch dit terzijde)

En dan was er plots luid feestboekgeroep en zo, tegen de leegstand van het postgebouw. En dan was er stilte. En dan kwam vorig jaar het gerucht dat Apple er een Apple Store van zou maken. Och, ze zeggen zo veel.

Ondertussen staat het gebouw al 5 jaar leeg en zie ik hier dagelijks toeristen binnenwandelen en nadien buitenkomen met vreemde ogen.

Gent, Penelope Cruz

Gent, Penelope Cruz

Gelukkig is Penélope Cruz er nog.
Speciaal voor mensen die graag in een leeg winkelcentrum rondlopen.

de koers

Het was 3 jaar geleden dat ik nog eens naar Gent-Gent was gaan kijken.

In 2011 …

Omloop Het Nieuwsblad

… en in 2010 …

Gent-Gent, Omloop Het Volk

… kreeg ik Lena nog mee.

Vandaag had ze niet veel goesting.
En aan Zita moet ik dat zelfs niet vragen. Zita vindt — bij wijze van statement of zo — alles stom wat ik leuk vind.

Maar de koers. Noem mij een willekeurige uitwas van Vlaamsch Volksvermaak en ik haal er mijn neus voor op. Eurosong / Komen Eten / kortingsbonnen / solden / verbouwen / naar de zee rijden / in de file staan / … you name it.

Behalve dan DE KOERS, ik kan daar helemaal in opgaan.

Deze morgen zag ik mensen met pretoogjes. Gewoon, omdat het de eerste koers van het jaar is, ik begrijp dat. De geur van geschoren koerskuiten, het gezang van derailleurs. De papa die “Kijk daar! Tom Boonen!” naar zijn zoontje roept, terwijl hij wijst naar Guillaume Van Keirsbulck.

Heerlijke sfeer, altijd. Nog nooit zag ik de ene supporter een gebaar maken naar de andere supporter. Er is een ongeschreven code bij mensen die naar de koers komen kijken, dat ze nooit boos mogen worden als iemand bier over hun jas morst.

Ik heb vandaag ook mezelf gezien, aan de andere kant van de nadars.

handtekeningen jagen

Radio Nostalgie.

Toen ik thuiskwam ben ik gelijk zot beginnen zoeken in mijn foto-albums van vroeger. Ik vond deze foto van mijn neef en ik, samen met Eddy Planckaert. (1981)

Eddy Planckaert en ik

The times …

die keer met de piano

In mijn ideale wereld is besluitvorming onderhevig aan het momentum — als ik twijfel, neem ik slechte beslissingen. Ik zag op Google+ een buffetpiano passeren, één van het occasionele soort. (Google+, dat is Facebook zonder het gedoe met vrienden)

Wij hebben dan geld gegeven en nu is de piano van ons.

een piano

Als we nu even het historische feit dat ik nooit het beslissende en geniale doelpunt tijdens een Champions League finale zal gescoord hebben buiten beschouwing laten, dan is het feit dat ik nooit een instrument leerde bespelen misschien de grootste frustratie in mijn leven.

Ik heb me als kind ooit ingeschreven voor de muziekschool. Tijdens de allereerste les (notenleer) ben ik van school gestuurd voor iets dat iemand anders gedaan had. Niet dat het een excuus is.

Ik heb een gitaar. Vorig jaar heb ik ze zelfs opnieuw laten besnaren. Maar bij elk akkoord krijg ik de kramp in mijn vingers.

En dus, een piano. Nele kan (een beetje) spelen. De kinderen zijn enthousiast. Ik ben enthousiast. Nu nog laten stemmen en we zijn vertrokken.

Gent, Muidepoort

De Muidepoort is opgenomen in een overzicht van de meest urgente missing links.

Met missing link wordt doorgaans bedoeld: een (stuk) straat op een belangrijke fiets-as, waarvoor geen alternatieve parallelweg bestaat en waar eigenlijk niet kan gefietst worden zonder uw leven te riskeren. Eén missing link is voldoende om een heel traject, in casu de Gentse Noord-Zuid-as, van de kaart te vegen.

Enfin, oordeel zelf:

.
Ik wou schrijven: “Moet hier eerst iemand doodgaan misschien?”
Maar zelfs die fase zijn we al lang gepasseerd.

Een geluk dat het de goede kant opgaat met de Gentse verkeersveiligheid.

En een geluk dat de Muidepoort na al die jaren nu in een overzicht is gesukkeld, ik voel me al een stuk veiliger.

helaas zijn verkiezingen nog nooit zo gemakkelijk geweest

Ze kunnen niet genoeg benadrukken dat deze doorgehakte knoop (de keuze voor het BAM-tracé) een unanieme beslissing van de voltallige Vlaamse Regering was.

En dan is het simpel: ik kan onmogelijk kiezen voor een partij die zoiets ondersteunt.

Deze keer stem ik Groen, niets aan te doen.

Het had een VB-slogan kunnen zijn.
(want het rijmt)

uw gat, mijn markt

Slogans verzinnen, ik doe dat graag.

De meeste verkiezingscampagnes worden gemaakt door reclamebureaus.
En die worden onrechtstreeks betaald met uw geld. (jaarlijks 37 miljoen euro aan partijdotaties)

Vandaag krijg ik het VB-kwaliteitsvod ‘De Strop’ in de bus:

Rood, Blauw of Groen:
Weg is uw poen!

Ik denk dat ik het beter (en goedkoper) kan, zelfs in de categorie kleuterliedjes (of gevogelte). Maar laat ons eerst naar de concurrentie kijken…

Als voorbeeld neem ik CD&V.
De christen-democraten hebben enerzijds deze slogan:

In welk Vlaanderen wilt u leven?

Anderzijds steken ze een kortingsbon voor ‘De Tovenaar van Oz’ in mijn brievenbus.
Op de achterkant van de kortingsbon:

Wij kunnen niet toveren.
(wel samen bouwen aan de toekomst die mooi genoeg is om waar te zijn)

CD&V, partner van jonge gezinnen.

Ik wil niet te wollig zijn, beste CD&V, maar ik wil toch even in uw taal reageren op beide slogans. Ik citeer mezelf:

Beste Kris, ik wil ook leven in een Vlaanderen dat mooi genoeg is. Zonder toverkracht: een gezond Vlaanderen voor mijn kinderen die zich ondertussen vervolmaken in het aërosollen. Als u morgen in het parlement zal beweren dat u met visie en daadkracht knopen doorhakt, dat u voluit voor het BAM-tracé zal gaan, dan zijn uw bovenstaande slogans enerzijds gelogen, anderzijds ook.
Update 14/2: en dat heeft u gedaan. Uiteraard.

In dat geval Dus, beste Kris, bent u geen partner van jonge gezinnen en heeft u wellicht nood aan een nieuwe campagne, nieuwe slogans. Ik ben kandidaat om die te leveren maar ik wens daar wel voor betaald te worden. In afwachting wil ik u al sussen, gratis en voor niks, met een slogan die ik toevallig zag passeren in mijn Twitter-tijdlijn:

Get a life, echt waar.

Inmiddels verblijf ik.
Met vriendelijke groeten.

ik stem niet voor politici die in mijn plaats geen beslissingen durven te nemen

En God sprak. En Hij zeide:

Zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen.
Maar op De Zevende Dag zult gij sloefen smijten naar uwe lichtbak.

De inhoud van het debat is irrelevant geworden. Alles is campagne. Dus als er bijvoorbeeld gediscussieerd wordt over een zeer doordacht en beproefd systeem om files op te lossen, dan staan de argumenten alleen in het teken van zieltjeswinnerij voor de verkiezingen.

Ook bij sp.a, die speciaal voor de gelegenheid zelfs ging grabbelen in de slogantrommel van het Vlaams Blok:

Je zit gewoon in de portefeuille van de mensen,
terwijl ze wellicht nog altijd in de file staan.
(Bart Van Malderen, Vlaams fractieleider sp.a)

Laat deze woorden uit de mond van Anke Van dermeersch (VB) komen en het is “platvloers populisme zonder enige kennis van zaken”. En dat is het natuurlijk ook.

Sp.a wil dat het over “de mensen” gaat, dus gaan ze vanaf nu om het even welke doelgroep proberen doen samenvallen met “de mensen”, ook de automobilist die zich tijdens de spits vastrijdt op de Brusselse Ring. (terwijl de échte sp.a-kiezer zich al jaren zit op te winden in de lijnbus die daar ook ergens in dezelfde file vast zit). File is een basisrecht. Iedereen gelijk voor de wet! De sp.a heeft dus gelijk.

Minister van Mobiliteit, Hilde “er is nog niks beslist” Crevits, wilde vooral duidelijk stellen dat er eh… nog niks beslist is. Het zal natuurlijk nog jáááren onderzoek en gepalaver duren. En tegen die tijd zijn het opnieuw verkiezingen en zijn we terug bij af. Maar voor “de mensen” (aka “de kiezer die altijd gelijk heeft”) houdt het precies wel steek wat ze beweren: “er moet eerst een alternatief komen”.

Nonsens.

Ik citeer mobiliteitsdeskundige Kris Peeters — niet te verwarren met onze Vlaamse Minister van Aandachtshoererij en Haarnetjes en Aanverwanten maar dus de andere Kris Peeters, auteur van het zeer aan te bevelen boek ‘De file voorbij’:

In een land waar meer dan de helft van de ochtendfile uit gesubsidieerd vervoer bestaat, onder de vorm van salariswagens, is dat* inderdaad shockerend (*dat mensen zouden moeten betalen om te gaan werken). Toch voor die ene helft. Die andere helft betaalt al jaren z’n verplaatsingen zelf. En die van de anderen erbij, via de algemene belastingen. Net zoals al die mensen die ‘s ochtends niet de file zijn trouwens. Die betalen ook mee voor geluidsschermen, nieuw asfalt, snelwegverlichting, nieuwe bruggen, restauratie van monumenten en de gevolgen van het fijn stof. Om maar die te noemen.

En nu zijn we er. Fijn stof.
Vandaag in de krant:

Ook de Brusselse luchtkwaliteit zou er flink op vooruitgaan. Als de kilometerheffing er komt, zal de hoeveelheid CO2 en zwaveldioxide in de lucht met 9,2 procent dalen. Een vergelijkbare daling is er voor fijn stof (9%) en NOx (8,9%), die vooral worden uitgestoot door dieselwagens.
(lees het hele artikel)

In de mobiliteitsdebatten gaat het altijd over centen: “de automobilist is ‘de melkkoe’ van Vlaanderen” is de passe-partout-metafoor van het VB. Ik melkkoe, gij melkkoe, iedereen melkkoe, wacht gewoon uw debat af. De impact op milieu en volksgezondheid wordt meestal slechts terzijde aangehaald, als het al aan bod komt.

Maar het zou natuurlijk andersom moeten zijn, alsof Milieu en Volksgezondheid niet altijd op de eerste plaats zou moeten komen, ik begrijp dat niet. Vroeger begreep ik dat ook al niet, toen dacht ik dat het aan mij lag. Nu begint het mij te dagen dat het misschien niet aan mij ligt, dat wij gewoon heel erg kortzichtige politici hebben die na de verkiezingen al beginnen nadenken over hoe ze de volgende verkiezingen gaan overleven. Hoe ze vooral niemand mogen pijn doen.

Niet dat ik beoefenaar van het sado-masochisme ben… maar toch, ik vraag niet liever: doe mij pijn, ik smeek het u.

Ik stem voor u, speciaal voor u.
Ik geef u het mandaat om in mijn plaats beslissingen te nemen.
Maar u vertikt het.

to-do-lijst van alle lijsten die ik vandaag nog moet maken

  • Een lijst van alle dingen die ik vandaag (op mijn allerlaatste dag hernia-verlof) nog in orde wil brengen, voor ik morgen weer aan de bak ga.
    (staat alvast bovenaan het lijstje: een werkstuk maken over de rol van druïden en natuurreligie tijdens de Keltische periode, voor mijn juf)
  • Een lijst van dingen die ik nooit meer mag doen met mijn lijf.
    (staat alvast bovenaan het lijstje: Zita in mijn nek laten zitten omdat ze niet wil stappen) (want daar is de miserie begonnen, bedenk ik nu plots)
  • Een lijst van alle verkiezingsdrukwerk dat ik in de bus krijg en waar ik dan eens giftig en cynisch op ga reageren, ik heb er nu al deugd van.
    (staat alvast bovenaan het lijstje: CD&V ‘Wij kunnen niet toveren’)
    wij kunnen niet toveren
  • Een lijst van uitstappen en reizen die ik nog moet voorbereiden, zowel voor mezelf als voor anderen.
    (staat alvast bovenaan het lijstje: Schotland)
  • Een lijst van alle dingen die kapot gaan in ons huis.
    (staat alvast bovenaan het lijstje: deuren en bijhorende klinken)
  • Een lijst van alle mensen die wij misschien zouden kunnen vragen om alle dingen die kapot gaan in ons huis, te komen herstellen.
    (eventueel in ruil voor Westvleteren 12? Roger?)
  • Een lijst van alle lijsten, zo hoef ik er nog niet aan te beginnen.
    (staat alvast bovenaan het lijstje: een lijst maken van alle dingen die ik vandaag…)

Liefste Leo, gij ziet mij niet graag.

Leo, liefste Leo.

Ik ken u eigenlijk als Vlaamse Vervoersmaatschappij “De Lijn” maar ik noem u liever “De Leo”. Niet omdat ge komt als ik roep. Ook niet omdat ge de koning van de jungle zijt — you wish! Maar wel om de alliteratie. Het is poëzieweek, Leo.

Leo, ik val met de deur in huis: gij ziet mij niet graag.

Ik fiets elke dag over het Neuseplein, dat is het allerschoonste plein van Gent-noordnoordoost. Zeker sinds gij dat knooppunt in het jaar 2012 opnieuw hebt opengebroken om er een nieuwe trambedding te leggen. Eerlijk, Leo, ik neem nooit de tram, ik kan fietsen. Maar toch: ik mag er graag langs fietsen, ik ben geen watje.

neuseplein sassekaai sv

Omdat ik u liever privé spreek — en niet publiek, zoals dit schrijven — heb ik u in november 2013 proberen bereiken via het speciale Meldpunt. Want ik had iets te melden: ik heb alleen al vorig jaar 2 fietsbanden kapot gereden omdat uw nieuwe tramsporen het fietspad op het Neuseplein heeltegans naar de filistijnen hebben gespoord. Niet alleen op het Neuseplein trouwens, maar soit.

neuseplein sassekaai

Het meldpunt heeft mij heel snel geantwoord. (20-11-2013)

meldpunt fietspaden

Nadien heeft de wegbeheerder mij geantwoord. (9-12-2013)

meldpunt fietspaden wegbeheerder

Ik blij! Mijn brief was bij u terechtgekomen! (en toen zag ik u nog graag)
Maar Leo, we zijn 2 maand verder. Er is niets veranderd. Waar zijt gij?!
Een geluk dat ik al een hernia heb, of ik zou er nog één krijgen.

Ik heb u gesproken. Op Twitter, weet ge ‘t nog?
(ik had een artikel gedeeld over de functie van overheidsbedrijven op Twitter)

Gij vindt uzelf heel wat, Leo. Ik volg in Gent een tiental mobiliteitsdossiers en het is frappant hoe gij daar telkens op dezelfde machiavellistische manier de boel blokkeert. Niet om mensen te helpen, laat dat duidelijk zijn.

Een voorbeeld, zegt ge? Fietsers die op een bepaalde verkeersader (de poort naar Kortrijk) op uw vraag beboet worden als ze durven eh… fietsen. Omdat uw trams geen geduld hebben. Niet goed te praten, Leo, op geen enkele manier.

Elke keer dat ik u vertel over het STOP-principe (waarbij stappers en trappers de voorrang moeten krijgen op openbaar vervoer en personenwagens), dan begint ge mij uit te lachen in mijn gezicht. Elke keer als gij uw veto stelt tegen de aanleg van een (verhoogd) fietspad, omdat het bijvoorbeeld de actieradius van de bussen zou verstoren. Of elke keer als ik te voet de Korenmarkt wil oversteken, dan jaagt ge mij de stuipen op het lijf met uw luid geklingel. De statistieken zeggen: 1 tram per minuut.

En stoppen? Leo? Gij? nooit!
Hoe meer zakgeld ge krijgt, hoe arroganter ge wordt.

Ik zal ter zake komen: ik zie u niet meer graag.

We zijn uit elkaar gegroeid, Leo.
We hebben het geprobeerd, het gaat niet. Laat ons scheiden.

Elk onze eigen bedding, elk onze eigen maîtresse.

Elk evenveel zakgeld.

enerzijds links, anderzijds links

Met mijn blogje over basismobiliteit heb ik blijkbaar een bevriende wenkbrauw doen fronsen.

Ik zei dat ik niet voor sp.a zou stemmen.
(eerlijk: dat zou dan de eerste keer zijn)
(maar wie weet wat er de komende 4 maanden nog verandert)

En dan lees ik vandaag Femke Halsema in De Morgen. Rechtsigheid is het laatste waar je Femke Halsema van kan beschuldigen. En toch schrijft ze het volgende:

Linkse mensen reduceren problemen in de wereld graag tot ‘het systeem’ waar mensen slachtoffer van zijn. Maar als we niet ook ons eigen gedrag aan kritisch onderzoek leren onderwerpen, en het consumentendeel van onze hersenen leren beteugelen, komen we de crisis nooit te boven.

Hear! Hear!

Wat is links? Ik ben zonder enige twijfel linkser dan rechts en toch stoor ik me het meest aan linkse partijen. Het moet een soort van liefde zijn.

Ik erger me zelfs aan het simpele feit dat Groen überhaupt een linkse partij is en daardoor alle milieubewuste kiezers automatisch klem rijdt in een linkse hoek, dus ook voor andere (sociale) thema’s.

En wat ik wilde duidelijk maken in dat stukje over basismobiliteit, dat heeft in mijn opinie niets te maken met links of rechts. Als sp.a de partij bij uitstek is die alle mensen wil helpen, dan verschillen we alleen in de manier waarop. In dat kader zag ik gisteren een mooie quote passeren:

“Help done well, strengthens.
Help done poorly, weakens.”

Je maakt mensen niet mobiel door een bushalte te bouwen in elke straat. Integendeel, zo maak je mensen afhankelijk van een systeem. Het is niet meteen mijn idee van mensen helpen.

Het vaakst gebruikte bushalte-argument van sp.a is “het sociale isolement bij ouderen”. Yeah right. Dus in landen waar mensen niet meteen in de buurt van een bushalte wonen, zou het sociale isolement groter zijn?

Zet uw vinger blindelings in de index van uw atlas, schrijf de naam van het land op, onderzoek vervolgens hoe dicht mensen bij een bushalte wonen en ga na of oudere mensen in dat land meer sociaal geïsoleerd zijn dan in Vlaanderen. Nee? Oké, zoek nu een andere oorzaak. (je hebt de keuze: materialisme, egoïsme, narcisme, racisme, prestatiedruk, you name it)

scheppingsverhalen

Scheppingsverhalen, ik ben helemaal verkocht.

Vorige week werd Enoema Elisj verteld in de les, door een verteller die dat speciaal voor ons kwam vertellen.

Ik ben er behoorlijk zeker van dat wie dat verhaal in kleitabletten bijeen heeft gespijkerd, serieus aan de dope heeft gezeten.

Vandaag kregen we één van de Egyptische scheppingsverhalen te horen. Onnavolgbaar gecompliceerd en wacko. Heerlijk!

Maar wat ik opvallend vind, in vergelijking met alle andere scheppingsverhalen, is dat het Hebreeuwse scheppingsverhaal dat wij allemaal kennen (cf. Genesis) onvoorstelbaar kort en fantasieloos en zoutloos is, zeer weinig personages heeft en ook bijzonder weinig sporen van LSD bevat.

Ik ervaar het als kindermishandeling dat wij het in onze schoolloopbaan slechts met Adam en Eva moesten stellen.

Ik wil ze nu echt wel allemaal lezen. Ook die van de Navajo en de Inca en de Maya en de Zulu enzovoort. En ook het Noorse scheppingsverhaal en alle alle andere. Heeft iemand toevallig weet van een goed verzamelboek? Met goed geschreven teksten, dus niet in Wikipedia-modus? En vooral veel smeuïge details? Alstublieft?

dugong de boom

Gisteren, ergens in de walvissenzaal op de vierde verdieping van het Brusselse Museum voor Natuurwetenschappen (aka Dino-museum).

“Papa, kijk! Onze familienaam staat hier!”

doejong van boom

Het bleek een skelet van een Doejong, een Indische Zeekoe.

Dugong Marsa Alam

Anderhalf jaar geleden kwam de Tapir, na een bezoekje aan Pairi Daiza, met stip op de eerste plaats van mijn lijstje van ‘grappige dieren met een zekere cool’ — ja, ik heb een lijstje van ‘grappige dieren met een zekere cool’ — maar die Tapir krijgt nu toch wel hevige concurrentie van de Doejong en dat vindt hij niet zo cool.

Pairi Daiza, tapir

de hernieuwbare definitie van basismobiliteit

Steve Stevaert zijn definitie van basismobiliteit werd nog eens opgevoerd in De Zevende Dag.

Een andere Steve, Steve D’Hulster, kwam het sp.a-standpunt uitleggen en wil niet afwijken van die basismobiliteit, bijvoorbeeld:

  • Bushalte op minder dan 750 meter van elke woning in Vlaanderen.
  • Gratis bus voor doelgroepen zoals 65-plussers.

Ik voeg sp.a toe aan het lijstje partijen waar ik in mei al zeker niet voor zal stemmen.

Omdat ik vind dat ‘sociale maatregelen’ niet altijd zo sociaal zijn als de socialisten ze willen verkopen. De meeste socialisten zijn vandaag compleet vergeten hoe belangrijk ‘ontvoogding’ voor het socialistische gedachtegoed is. Ontvoogding is zowat het tegengestelde van bepampering, denk ik zo.

Iedereen lijkt het erover eens dat de oplossing voor het mobiliteitsprobleem een kwestie van investering is, er wordt nu gediscussieerd over hoe die investeringen zich verhouden t.o.v. andere investeringen. En dat is goed. Bijvoorbeeld: er gaat 4 keer meer overheidssteun naar bedrijfswagens dan naar De Lijn, gecheckt door de checker.

En natuurlijk moet er geïnvesteerd worden in openbaar vervoer, ook op het platteland. Dus ik ga redelijk ver mee in de analyse van heel wat politici. Maar dat iedereen in Vlaanderen een bushalte moet hebben naast de deur, dat vind ik onbetaalbare bullshit.

Ik zie een degelijke en eenvoudige oplossing, ik denk trouwens dat het een oplossing is die veel politici ook al gevonden hebben maar niet durven uitspreken omdat ze anders niet verkozen worden. Hier komt-ie:

  • Investeer in bussen, investeer in hun frequentie.
  • Investeer in maximum 10 degelijke bushaltes per gemeente.
    (degelijk = overdekte halte + overdekte fietsenstalling)
  • Schaf alle andere bushaltes af.
  • In het slechtste beste geval gaan mensen 2 kilometer (elektrisch) moeten fietsen.
  • Verhuis de fiscale aftrek voor bedrijfswagens naar een maximale fiscale aftrek voor (alle soorten) milieuvriendelijke vervoersmiddelen, i.c. de fiets. (ik ging hier ook ‘de steunzool’ bij vermelden maar dat wordt reeds gesubsidieerd)

Ik kom beroepshalve dagelijks in contact met mensen die er nog niet aan denken om zich een fiets aan te schaffen. Waarom zouden ze? Een (bijna) gratis busabonnement. Ik zou mij als werkzoekende of leefloner beledigd voelen. Maar wie ben ik.

Het zijn mensen die ik elke morgen passeer op het einde van mijn fietsroute, als ze massaal op de tram staan te wachten op 500 meter van hun bestemming, aan het andere uiteinde van de straat. Ik zwaai dan altijd een keer.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 35 andere volgers

%d bloggers like this: