ritme

De meeste mensen hebben een maatschappelijk aanvaard bio-ritme. Ze liggen op dit moment (1u AM) vredig te slapen en morgenvroeg worden ze vredig wakker. Ze zullen opstaan en ze zullen meerdere enkelvoudige en samengestelde zinnen uitspreken. Met het werkwoord op de juiste plaats. En dan is het tijd voor het ontbijt. “Want dat is de belangrijkste maaltijd van de dag!”

Deze mensen beseffen niet hoe gelukkig ze zijn. De samenleving is op hun leest geschoeid: het openbare leven past zich volledig aan hun ritme aan.

Er zijn ook mensen met minder geluk, zoals ik.
Morgenvroeg zal het pijn doen. Opnieuw zal ik dromen dat ik wakker word en opsta. Opnieuw zal er iets of iemand mij er op wijzen dat ik eigenlijk nog steeds in bed lig en dat dat om één of andere reden niet tot de opties van de dag behoort. Mijn maag zal protesteren als ik het woord ‘ontbijt’ hoor en als ik beneden kom zal ik de lokroep van de zetel horen: “Allez kom, leg’d u nog vijve neer.”

Maar ’s avonds laat!
Dan is het feest! Dan ben ik wakker. Dan weet ik niet wat eerst doen. Plotseling blijken er nu tóch goeie programma’s te zijn op televisie. Comedy waar je wél om kan lachen (dit bedoel ik dus niet), films zonder happy end, journaals zonder uitsmijter, enz.
En je wordt met rust gelaten. En je mag geen lawaai meer maken, dus de afwas kan je helaas niet meer doen. En er is het internet.

Ja, het internet!

En dat internet moet het een weekje zonder mij stellen. En de weerkaarten tonen ginder donkere wolken met dikke regendruppels. En dus …

… is het tijd voor wat vakantielectuur!

Weg met het internet!