ivan deboom

‘t Is helemaal niet nieuw maar wel de eerste keer dat ik er van hoor:
superpapa.be

De site spreekt me niet direct aan maar er staan wel een paar leuke filmpjes op.
Dit bijvoorbeeld: Dimitri Leue leest voor.

En zijn dochter heet ook Lena!

Ik heb al geklaagd over mijn fietsroute naar het werk, of eerder het gebrek aan een fietsroute. Maar putten en bulten in de Motorstraat of pijnlijke spoorwegrails in de haven vergeet ik telkens opnieuw.

Wanneer ik Walter ontmoet.

Bijna elke ochtend kruis ik hem, soms aan Weba, soms in de Aziëstraat, soms aan de Muidebrug. Met zijn rode jas, kromgebogen over zijn stuur tegen de wind, het hele jaar door. 73 jaar is hij.

Er is vaak oogcontact. Maar het respect is te groot, ik waag me zelfs niet aan een hoofdknik.

Walter doet eigenlijk mijn route maar dan in de andere richting. Hij rijdt ’s morgens naar de Henri Farmanstraat, naar zijn Loods 13, in de haven. (u kent deze straat niet, tenzij u één van die sluipwegautomobilisten bent die me bijna dagelijks overhoop rijdt, ter hoogte van Formule 1)

Het gebeurt niet zelden dat ik mijn traject al fluitend verderzet.
Dit liedje bijvoorbeeld, één van zijn mooiste:

‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder haat
Zonder macht en zonder streven
Waar dat ‘t al vanzelf gaat
‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder pijn
Waar iedereen het al kan geven
En het geestig is te zijn

‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder geld
Da de niet van schrik moet beven
Veur nen oorlog en geweld
‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder doel
Waar gerekend wordt met schreefkens
Geen bankiers en genen boel

‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder werk
Waar dat alles gaat al spelend
Da de ‘t werken niet en merkt
‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder schrik
Hoe dat ‘t zou zijn, ‘t is om ‘t even
Zeker beter da wete kik

‘k Zou zo gere gelijk de bomen
Staan met wortels in de grond
En mijn takken naar omhoge
En geen woord in mijne mond
‘k Zou zo gere keune vliege
Gelijk ne veugel in de lucht
Zachtjes op de wolken wiegen
Geen lawijt, zelfs gene zucht

‘k Zou zo gere, ‘k zou zo gere
‘k Zou van alles willen doen
Schone luchtkastelen bouwen
En tons slapen tot de noen
‘k Zou zo vele wille geven
Veur ne wereld met veel groen
Waar nog veugels kunnen leven
En mijn liedjes niet vandoen

(Walter De Buck, 1972)

Ik zie mezelf al staan, over 35 jaar, aan het standbeeld van Walter De Buck.
“Opa, wiesda?”
“Dat? Dat is Walter. Mijn oude fietsmakker.”

Vandaag bestaat deze blog 2 maanden. Ik ben dus begonnen op 29 juni en had eigenlijk moeten wachten tot 1 juli want nu staat de maand juni, met amper 3 berichtjes, daar in mijn archief nogal onnozel, vind ik. Ik eet namelijk ook liever 10 kroketten dan 11, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik lijd dus aan een onschuldige vorm van OCS. Maar voor de rest ben ik echt wel in orde.

Eerder gaf ik al een beknopt overzicht van mijn eerste blogmaand en nu, één maand later, meer van dat:

• berichten tot nu: 62  (dus gemiddeld 1 per dag)
• page views tot nu: 6582  (= 549 hits meer dan vorige maand)
• comments tot nu: 70  (een verdubbeling t.o.v. maand 1)

Verder staan er in mijn blogstats ook nog 3 bezoekerspieken, doordat 3 sympathieke mensen in hun geblogsel naar mij hebben gelinkt: hier, hier en hier.

Naast die pieken, kan je ook duidelijk zien dat ik de eerste week van augustus op reis was. En grappig is ook die vrije val op 15 augustus waardoor ik weet dat jullie luiwammesen mij meestal op werkdagen lezen. Ha!

En dan bestaat er ook nog zoiets als een spelletje om de bezoekersaantallen van je blog de hoogte in te jagen. Maar aangezien dat gelukkig niet mijn bedoeling is, laat ik die truken van de foor achterwege (ook al ken ik ze goed).

Wij leven in zonde - al meer dan 11 jaar - en voorlopig willen we dat zo houden, het bevalt ons wel.

Maar ook al zijn we dan langer samen dan het gemiddelde huwelijk, toch worden we er heel af en toe aan herinnerd dat we eigenlijk sans papiers zijn. De geboorte-aangifte is daar een mooi voorbeeld van.

Een kersverse vader van de getrouwde soort gaat de dag na de geboorte met trouwboek en anderhalf promille fluitend naar de 2e verdieping op ‘t Zuid, zegt dat hij een baby heeft van het een of ander geslacht, geeft een naam of tien door en klaar is kees.
Bij ons ligt dat even anders. Wij hebben geen trouwboek en dus moeten kind en vaderschap op voorhand ‘erkend’ worden óf je moet na de geboorte met de moeder erbij, binnen de 15 dagen, de aangifte en erkennig gaan doen. En dat laatste willen we natuurlijk vermijden.

Voor de erkenning van Lena mochten we dat pas doen na 6 maanden zwangerschap maar nu is dat anders. Dankzij dit gentblogt-artikel van Lien wist ik dat het nu vroeger kan. Een mens steekt nog iets op van al dat internetten. 

We mochten deze morgen ook onze handtekening zetten op grote vellen karton (A2-formaat) en dan op een document waar “Wij, Rita Uyttendaele, …” geschreven stond. Kijk, dat vind ik nu grappig zie: pluralis majestatis in de 21e eeuw.

Vorige maand schreef ik een stukje over mijn probleem: dat ik niet in mijn bed geraak en dat ik niet uit mijn bed geraak. En wat lees ik vandaag in mijn gazet, op bladzijde 10? ‘Biologische klok loopt achter op de maatschappij’. Over een onderzoek van professor Merrow, chronobiologe aan de universiteit van Groningen.

Gelijk krijgen van mensen die daarvoor doorgeleerd hebben, dat doet eigenlijk wel deugd. En aangezien ik het artikel niet online vind, kopieer ik hier enkele quotes:

26- tot 45-jarigen kampen gemiddeld met iets meer dan één uur sociale jetlag.

Mannen onder de 45 hebben meer last van het fenomeen dan vrouwen.

Het besef begint door te dringen dat het geen egoïsme of gebrek aan discipline is waardoor avondmensen willen uitslapen.

Wat later beginnen met school of met werk, zou geen overbodige luxe zijn.

En alweer een reden om niet in mijn bed te kruipen, met de wetenschap aan mijn kant!

Afgelopen nacht - ik lag nog geen tien seconden in bed - Knal!
Ik heb het er niet voor. En de hond van de buren ook niet. En Lena ook niet. En de belastingbetaler in mij (die dat kostelijk kwartiertje meestal moet betalen) ook niet.
Ik kom er zelfs mijn bed niet voor uit, om dan van achter het gordijn de obligate “ooh’s” en “aah’s” te declameren. Als u mij een beetje kent, zal u dat wat vreemd vinden - want ik ben niet zo van het verzuurde type. Maar er is een verklaring.

Omdat ik dan toch wakker in bed lag, had ik alle tijd van de wereld om weg te dromen bij een verhaal van minstens 25 jaar geleden.

Kermis in het dorp. Vuurwerk. En voor de eerste keer in mijn leven zou ik het in levende lijve meemaken. Ik was op een leeftijd dat je op mijn eeuwige blacklist zou belanden mocht je mij nog als “kleuter” betitelen.
Nadat de nodige suikers waren toegediend om lang te kunnen opblijven, gingen we ruimschoots op voorhand naar het plein achter de kerk. Ik was compleet overdonderd, door het volk maar vooral door de donkerte. Het enige wat ik heb gezegd toen we aankwamen: “Mama, is dat een brandweerwagen?” (”ja dat is een brandweerwagen, dat is voor als er iets gebeurt, maak u maar geen zorgen”)

Vóór een vuurwerk van start gaat - althans, toen was dat toch zo - zijn er altijd een paar oefenknallen. Om te kijken of alles werkt, denk ik. Die oefenknallen zijn meestal veel luider dan het eigenlijke vuurwerk. Ik weet niet waarom.
Om een lang verhaal kort te maken. De eerste knal. Ik ruk mijn hand los en zet het op een lopen. Krijsend, door al dat volk. Mijn moeder achter mij. Ik blijf lopen, ik ben al voorbij de kerk. Ze heeft me bijna te pakken maar lopen zal ik. Ik steek de straat over zonder kijken. Ik blijf lopen. En krijsen. En lopen. 5 minuten later: gewonnen, ik ben eerst thuis. En daar ben ik die nacht ook gebleven.

Het verhaal werd dat jaar bij elk familie- of vriendenbezoek verteld. En meestal was de reactie: “Allez, die jongen moet echt iets met sport gaan doen.” En zo geschiedde. Ik heb nog nooit een vuurwerk in ‘t echt gezien maar de kilometers die ik in mijn leven al heb gelopen…

Niet dat ik nog snel 2 voornamen aan mijn vorige post wil toevoegen. Nee, ik heb het over de broertjes Joel en Ethan Coen, mijn all time favourite filmmakers.

Het is nu zondagmiddag en ik loop al met een grijns rond sinds ik zaterdagmiddag in de krant las dat ze The Ladykillers uitzonden, de enige film van the Coen bros die ik nog niet had gezien.

Ik ben Hun Grootste Fan sinds ik Barton Fink en Fargo in de cinema zag en bij elke volgende film werd mijn idolatrie nog groter. En door ook nog de soundtracks van The Big Lebowski en O Brother, Where Art Thou? in huis te halen, hangt er hier zelfs een Coen-sfeertje op menige zondagochtend.

En op die cd van O brother staat een liedje dat nu al zeven jaar in mijn hoofd zit. En misschien werkt dat zoals met de hik: als je dat kan doorgeven aan iemand anders…

 (en nog een leuke versie)

Sinds maandag weten we het en sinds gisteren ook - min of meer definitief - hoe we hem/haar zullen noemen. Tenzij de vermoeidheid of het delirium tijdens het lange wachten voor de aangifte in ‘t Zuid mij op andere gedachten brengt en ik na de geboorte alsnog opteer voor eh… bijvoorbeeld… Charles Michael Kittridge Thompson V als het een jongen is of voor Mega Mindy als het een meisje is.

Het is niet mijn bedoeling om een wedstrijd uit te schrijven maar als u zich geroepen voelt om [a] ons nog op ideeën te brengen of [b] te raden wat het wordt… faites vos jeux!

(noah emma thomas marie nathan laura lukas julie louis charlotte arthur linda milan louise hugo lotte maxim camila nicolas lore mohamed emilie alexander zohra lars juliette matteo zoë matthias eva seppe sarah daan ella adam nora jules anna antoine victoria tristan alicia jona jasmine rafaël morgane diego valentine ruben hannah dylan norah martin quinten amelie niels lisa lander flavie benjamin caroline jarne delfine aaron fran gilles nel keano esther jelle rosalie mauro ine warre rani axel kyra hamza mira david saar enzo melissa emiel ofelia tibo jente lennert sasha ferre selma anthony iman nolan maureen dries rune dorian emmy bastien luka thibaut chelsea william erika maarten shania esteban alana jeremy loes noé nienke victor evy ilyas annabel olivier fee julian joke sem zanna sam fiona casper agathe nassim aïcha toon gwendoline dario melissa joshua tania lenny candice sebastien daphne bas leane jordan melanie joren maite walid roxane stijn brenda daniel wendy nick marina joppe martha kenzy maura kenzo nikita nand sandy elliot sanne flor noortje matthew dalia thor eleonore mike fatma timo anita vince vicky gaspard gladys remi joana berre soetkin fabio emine pablo manuela gianni carmen robbe daisy of joost)

(of nog iets anders)

Mij dingen afvragen, dat gebeurt. Of er zoiets bestaat als een mannelijke versie van het feminisme. En hoe dat dan zou moeten heten.

Dan sta ik bijvoorbeeld op een parkeerplaats-voorbehouden-voor-moeder-met-kind (ik vind geen foto op het web maar meestal is dat aangeduid met een pictogram van een figuur met rok en lang haar + eentje met fopspeen) en dan vraag ik mij af of er kleinzerige papa’s zijn die het aandurven om vanuit peministische overwegingen klacht in te dienen (en bijvoorbeeld een pictogram eisen met lange broek en ringbaard). 

Of in om het even welk winkelparadijs, waar de luiertafel zich altijd in het vrouwentoilet bevindt. En of er dan papa’s zijn die daar aanstoot aan nemen, in plaats van met een big smile het vrouwentoilet binnen te stappen, gewapend met baby, luier en poepedoekjes (en dan genieten van de aandacht en maar niet begrijpen waarom de meeste vrouwen u pas sexy vinden als u een baby op de arm heeft, terwijl u zich anders ook al sexy voelt).

Dus, ik denk dat het niet bestaat. Ik ken mijn plaats en ik vermoed de meeste andere papa’s ook.

Maar mocht het dan toch bestaan, hoe heet het dan?
Peminism is het al zeker niet, dat betekent gewoon ‘feminisme’ in het Indonesisch.

Update 24 aug:
mannenbeweging
vaderbeweging

Het was dus opgezet spel. Uiteraard.

korte humoristische bloemlezing:

• orange-bleue
• belgium explained to slovenes
• fake blog yves leterme
• formatienota als wiki
• handleiding voor het einde van België
• 77% van Nederlanders voor fusie met Vlaanderen

Klaar?
Oké, dan nu: het tegengif

Wees gerust. Ik zal niet herkauwen ’waarom de regeringsonderhandelingen voorlopig niet lukken’, er zijn er die dat veel beter kunnen dan ik.

Iets anders.
Ik denk dat het gisteren was, dat ik met een half oog Terzake zomer zag, over alweer een tragische aflevering in het Palestijns-Isrealisch conflict.
Die Unendliche Geschichte.

En dat ik gerust iedereen zijn waarheid wil horen. Maar dat ik ze daardoor steeds minder ga begrijpen, want ‘de zege die totaal zal zijn’ en ‘de toorn die zal nederdalen’ zijn nu niet direct de beelden die ik associeer met de oplossing van een conflict.

En dat ik het echt niet kon helpen dat ik aan de Palestijnse kwestie moest denken, toen ik deze middag tussen mijn boterhammen een paar opiniestukken over Leterme aan het lezen was. Niet dat ik die twee problemen op een hoop wil gooien - de aard en de omvang zijn niet te vergelijken - maar ik vind wel dat de analyse van de huidige patstelling sterke gelijkenissen vertoont, met name:
Het Grote Gebrek Aan Empathie.

Weinigen zijn bereid in het hoofd van de ander te kruipen. Walen die denken dat De Vlamingen separatisten zijn en Vlamingen die denken dat De Walen alleen maar non zeggen om ons te pesten. Elkaars standpunten worden afgebroken, terwijl men eigenlijk eerst moet vragen: “Beste landgenoot, legt u nu eerst eens uit WAAROM je dit voorstel hebt gedaan en wat het voor u betekent. Ik zal het proberen begrijpen.”

Ik ben geen unionist, ik ben geen regionalist, ik ben zelfs geen nihilist.
Mijn graad van verbondenheid met mijn mede-planeetbewoners laat ik niet afhangen van een taalgrens of een landgrens. Dat betekent niet dat ik het Wij-gevoel misken (ik ben opgegroeid in jeugdbeweging en sportclubs - en de liefde voor een plaats is mij ook al niet vreemd). Maar als politici het Wij-gevoel, of beter gezegd: het Anti-Zij-gevoel, beginnen cultiveren, dan rationaliseren en daarna misbruiken om de verkiezingen te winnen, zonder aan de gevolgen te denken… Awel, dat ze dan maar op de blaren gaan zitten.

En hoelang het nog zal duren. En of het met of zonder Leterme zal zijn.
Het zal mij worst wezen.