ivan deboom

Getoerist dat wij hebben, vandaag in Brugge.
En bij mijn weten de eerste keer in mijn leven op een paardenkoets.

Slijm. Mucus. En waar het vandaan blijft komen.

Een mens bestaat voor 80% (of zoiets) uit water. Ik besta voor 80% uit snot — van september tot april.

Ik heb ooit eens in de lessen psychologie geleerd dat je mij in ‘de grote commode der persoonlijkheidstypes’ eerder in de schuif van de flegmatici moet gaan zoeken. En volgens Hippocrates is dat omdat ik te veel slijm heb.

Ik kan er dus niks aan doen. Quod erat demonstrandum.

En maandag om een paar nieuwe voorschriften voor Nasonex, dat ik de winter doorkom.

Aha… ze leven nog, ginder bij The Blogfathers. Even kijken…
Sounds very familiar…

‘t Schijnt dat er mensen zijn die meer dan één ding tegelijk kunnen (multitasking).

Ik behoor tot het mannelijke ras. Ik kan dat dus niet. Bijvoorbeeld, om deze zinnen te kunnen typen heb ik mijn koptelefoon moeten afzetten. En nu ga ik weer luisteren en kan ik dus NIETS anders doen. En daar word ik zó gelukzalig van.

Familiaal geluk. Zo lijkt het toch op de foto’s van 2 weekends geleden. En dat was het natuurlijk ook.

Maar Lena heeft daar ook een lamp gebroken. Lamp is wellicht een belediging. Een designlamp dus. Zie foto, ‘Thor’ (grande). “Geblazen glas, meneer.”

Geen probleem, dachten wij, wij hebben een familiale verzekering bij Ethias.
Ik naar die dure lampenwinkel. De bewuste lamp stond in de winkel. Lamp besteld. Komt over 3 weken binnen. Korting gekregen wegens connecties. “Dat komt dan op 310 euro meneer.” Slik.

Ethias gebeld. “Franchise is 209 euro meneer.”

Waarom is een mens eigenlijk verzekerd?

Panorama gezien?
(ook in de toekomst: volle klassen verzekerd)

Speciaal voor Anne.

>> klik hier voor de andere foto’s <<

‘Volvo Trucks Oostakker stoot geen CO2 meer uit’
Dat lees ik vandaag in dit artikel in de Gentenaar (via mijn favoriete blog).

Een tijdje geleden zagen we plots een windturbine vanuit ons raam!
Een week later nog één! En vorige week nog één!

De windturbines lijken zeer dichtbij. Maar we zijn er ook effectief naartoe gereden en het is toch nog 2 kilometer van ons huis. Zeer indrukwekkend als je er naast staat. Als je de E40 doet tussen Jabbeke en Veurne, passeer je ook windturbines op enkele meters. En die staan er ook nog maar een paar maand.

Er zijn heel wat mensen die ze lelijk vinden — denk maar aan de commotie omtrent de windturbines op de Thorntonbank — maar ik vind ze echt mooi, vooral als er meerdere samen staan. Helemaal anders dan een gsm-mast bijvoorbeeld, wat ik superlelijk vind.

Maar allez, tussen al het onheilspellende nieuws over global warming, fijn stof, zure regen, witte was die grijs wordt als hij te lang buiten hangt, geurhinder in de Gentse Kanaalzone,… is dit toch hoopgevend, vind ik.

En ‘t moet weer van die Scandinaven komen natuurlijk. Hadden die het maar voor ‘t zeggen in de rest van de wereld… dan zou ik tenminste eh… een gsm van Nokia en meubelen van Ikea hebben.

Update: de foto’s

Trouwen is weer ‘in’.
(maar tegen dat u dit leest kan het alweer ‘uit’ zijn)

Overmorgen weer feest. Dat is dan in 2007 al het 5e trouwfeest waar ik opnieuw zal vergeten dat mijn knieën niet zo dansvloerbestendig zijn en opnieuw zal proberen om thuis te komen vóór Lena wakker is.

Het mág dus weer. Trouwen. Niemand zal u daar scheef voor bekijken. Zelfs niet in progressieve, libertaire of andere menslievende kringen. Integendeel: trouwen is cool. Trouwen is tegenwoordig zó cool dat het bangelijk mainstream is.
En voor alle duidelijkheid: ikzelf vind het ook echt de max. Als mensen trouwen. Echt waar.

Over trouwen of niet-trouwen heb ik zelfs geen mening. Of liever: mijn mening is zodanig vervelend en oneindig genuanceerd dat het finaal niet duidelijk is of ik nu vóór of tegen ben. En dus bespaar ik jullie dat gezwets.

In gesprekken met onbekenden, spreek ik vaak over ‘mijn vrouw’. Om vervelende vragen te ontwijken – uit gemakzucht, omdat ik niet voor de elfendertigste keer hetzelfde gesprek wil voeren ( dat gesprek waar me gevraagd wordt waarom ik niet getrouwd ben en waar ik die persoon dan vraag waarom hij of zij wél getrouwd is — de dag dat ik op die vraag een antwoord krijg dat me overtuigt van de echte meerwaarde van een huwelijk, ga ik door op de knieën — en zeg me niet dat ik zoiets niet rationeel mag bekijken want dat kan ik niet — en ik ken trouwens weinig dingen die rationeler zijn dan een huwelijk).

Misschien is Het Feest wel de meerwaarde?
En dat zo’n feest gesponsord wordt door de ouders?

Maar als wij nu… bijvoorbeeld over een jaar of drie vier… een groot feest willen geven… dus een echt feest met de allures van een trouwfeest… gewoon omdat we elkaar heel graag zien… till death do us part…

Zouden de ouders dat dan ook sponsoren, vraag ik me af.

Ergens tijdens de laatste vergadering voor de vernieuwingsoperatie van Radio 1:
“Ah ja… nog iets… Lisbeth, Annelies… als Frank zegt dat het frisjes wordt en dat er hier en daar een ’spatje’ regen zal vallen… zég dan iets, maakt niet uit wát. “Brrrr” of zo. Dat hebben de mensen graag. Dat is leuk.”

Bernard Dewulf heeft het vandaag zo verwoord:

(…) Everybody zo uitentreuren heppy. De planeet hopelozer dan ooit. Maar door de radio woei, als overal, de neurose van de leute. Iedereen meteen méé. Samen op de golflengten van de verdwazing. (…)

Al een paar dagen loop ik rond als Queen Victoria. Ik heb dus nekpijn.

Eigenlijk is dat al een paar weken aan de gang. Sluimerend. Geen blokkage, gewoon nekpijn. Niet stekend, eerder slepend. Straalt uit naar schouder.

De laatste dagen gaat de pijn niet meer weg. En sinds vandaag beheerst ze volledig mijn humeur. Dus dringend tijd om er iets aan te doen.

Eerst had ik nog de symptom checker geconsulteerd maar daar werd ik niet wijzer van. Zie foto.

Dus ik naar de dokter. En die mens zag in mij de ideale sparring partner om zijn judogrepen nog eens te oefenen. Nadien heeft hij ook enkele vragen gesteld en het is me gelukt om op elke vraag een erg fout antwoord te geven.

Hoe slaap je?
Hoe zit je achter je pc?
Hoe zit je achter je stuur?
Hoe zit je op je fiets?

Nu enkele dagen ontstekingsremmers en pijnstillers. En vandaag nog: mijn leven veranderen. Dringend.

Flickr flikkert veel minder dan Telenet Foto.
En ik hou niet van geflikker — mijn ogen doen daar zeer van. Dus heb ik, na minder dan 24 uur, Telenet Foto vaarwel gezegd.

Ik had nog nooit ergens een online album geplaatst, dus had ik ook geen Flickr-account. En er zat een mailtje van Telenet Foto in mijn postvak en ik dacht: waarom niet? En ‘t is tenminste in mijn eigen taal. Want dat Engels ook altijd.

Maar ik werd onnozel van die irritante flikker-reclames op Telenet Foto. Als je bijvoorbeeld een dia-voorstelling vraagt, dan springt er bij elke foto plots een nieuwe reclame tevoorschijn. En die bedekt een derde van je scherm. En er is nog vanalles dat niet deugt aan Telenet Foto (html-codes die niet kloppen, foto-link met watermerk, enz.)

>> klik hier voor hetzelfde foto-album maar dan bij Flickr <<