trouwen

Trouwen is weer ‘in’.
(maar tegen dat u dit leest kan het alweer ‘uit’ zijn)

Overmorgen weer feest. Dat is dan in 2007 al het 5e trouwfeest waar ik opnieuw zal vergeten dat mijn knieën niet zo dansvloerbestendig zijn en opnieuw zal proberen om thuis te komen vóór Lena wakker is.

Het mág dus weer. Trouwen. Niemand zal u daar scheef voor bekijken. Zelfs niet in progressieve, libertaire of andere menslievende kringen. Integendeel: trouwen is cool. Trouwen is tegenwoordig zó cool dat het bangelijk mainstream is.
En voor alle duidelijkheid: ikzelf vind het ook echt de max. Als mensen trouwen. Echt waar.

Over trouwen of niet-trouwen heb ik zelfs geen mening. Of liever: mijn mening is zodanig vervelend en oneindig genuanceerd dat het finaal niet duidelijk is of ik nu vóór of tegen ben. En dus bespaar ik jullie dat gezwets.

In gesprekken met onbekenden, spreek ik vaak over ‘mijn vrouw’. Om vervelende vragen te ontwijken – uit gemakzucht, omdat ik niet voor de elfendertigste keer hetzelfde gesprek wil voeren ( dat gesprek waar me gevraagd wordt waarom ik niet getrouwd ben en waar ik die persoon dan vraag waarom hij of zij wél getrouwd is — de dag dat ik op die vraag een antwoord krijg dat me overtuigt van de echte meerwaarde van een huwelijk, ga ik door op de knieën — en zeg me niet dat ik zoiets niet rationeel mag bekijken want dat kan ik niet — en ik ken trouwens weinig dingen die rationeler zijn dan een huwelijk).

Misschien is Het Feest wel de meerwaarde?
En dat zo’n feest gesponsord wordt door de ouders?

Maar als wij nu… bijvoorbeeld over een jaar of drie vier… een groot feest willen geven… dus een echt feest met de allures van een trouwfeest… gewoon omdat we elkaar heel graag zien… till death do us part…

Zouden de ouders dat dan ook sponsoren, vraag ik me af. ;-)