ivan deboom

Ik zou iets willen typen maar mijn handen trrrrilllllen. Ik kan geen werkhandschoenen verdragen en dus deed ik vandaag alles met de blote handen. 3 boompjes uitgedaan en een stuk of 50 struiken. Mijn vingers voelen aan als schuurpapier en nu pas, na het bad, beginnen de tintelingen (van die paar keren dat ik in netelsss en distelsss heb gepakt).

Waarom ik nu alles uitdoe wat ik 3 jaar geleden heb geplant? Dat heb ik in dit stukje al uit de doeken gedaan. Morgen komt er dus een warehemse aannemer een s’helleken afhraven.

De struiken en bomen die ik heb uitgedaan, staan nu in plantcontainers, curverboxen, pmd-zakken of liggen in mijn garage onder een zeil. Woensdag zal ik die opnieuw planten, na het rollen en inzaaien. Morgen ga ik bij Huurland (Wiedauwkaai) om een rol en een strooibakje. Het graszaad moet ik nog kopen. Omdat ik niet graag achter mijn grasmachine loop, ben ik ernstig aan het overwegen om eventueel traaggroeiend gras te kopen. Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Zelzate, geeft Gent daar geen subsidies voor.

En er zijn ook struiken die ik niet heb uitgedaan, met name 150 driejarige haagbeukplantjes. Daar zie ik mij geen baas over en die zullen machinaal worden uitgedaan. Maar opnieuw planten doe ik zelf. Als alles gedaan is morgen. Maar dan is het donker. En ik zou ook nog naar een vergadering moeten. Ik denk dat ik na deze vakantie serieus zal moeten ontstressen op het werk.

En wat die titel betreft: ik voel mijn rug niet meer. Wat dus betekent dat ik bijna niks voel, behalve mijn rug (en die tintelende vingers).

Naar het circus geweest. Maar ik denk dat ik morgen nog eens ga. Alleen dan, want ik heb een hele voorstelling naar Lena zitten kijken. Ze was achtereenvolgens betoverd, onthutst, verwonderd, opgewonden, verward, bang, euforisch,… en soms alles tegelijk.

En in de circustent hebben we ook een paar foto’s genomen maar die zijn bijna allemaal mislukt.

‘t Is nie waar hé!
Chronische schminkallergie!?
Straks om 19u presenteert ze voor de laatste keer.
(lees het vrt-artikel)
(duerwont myn hert soe seer)

In de klas zitten ze altijd naast elkaar. Y., O. en A. — Turks, Armeens en Koerdisch.
Het lijken wel broers. Ook partners in rookpauze. Altijd in voor een grapje. Gisteren hadden ze geprobeerd om elkaar te helpen bij een toets. Ik gaf een gespeelde uitbrander en de pret kon niet op. Ik zei dat ik het leuk vond, gezien de recente gebeurtenissen, dat net zij gedrieën de beste vrienden zijn. De reactie van Y was even simpel als kurkdroog.

“Allez Ivan, hier niet Irak hé! Hier België!”

De wereldvrede zit in mijn klas en spreekt gebrekkig Nederlands.

Zo’n twee maanden geleden schreef ik een stukje over onze huismuis. Sindsdien heeft een mix van schaamte en mannelijke trots mij daarover doen zwijgen.

Op 2 september werd het huisje van Muis dus dichtgeplakt. Op 3 september is Muis op miraculeuze wijze ontsnapt, zonder de Duct tape te beroeren. Op 4 september is Muis gespot toen ze haar nieuwe woonst van voedsel voorzag, aan de andere kant van de keuken. Onder de vaatwasmachine. De daaropvolgende weken hebben we eerst geprobeerd om Muis vriendelijk uit te nodigen in onze tuin. Dan opgezocht op internet of er een muiswaardige en peutervriendelijke manier bestond. Het muizengamma in de plaatselijke Brico bestudeerd en dat toch wat te drastisch bevonden. Ons dag na dag meer geërgerd aan de ochtendlijke muizenstrontjes op het aanrecht. Een werkdag beginnen met een dagelijkse poets- en ontsmettingsbeurt is niet alles. Begin oktober dan toch beslist om vallen uit te zetten. 4 stuks. 2 keer is Muis er in geslaagd de kaas te verwijderen zonder de val te doen bewegen.

Vandaag was Muis in een mindere dag.

Meneer Brouwers,

U heeft de Prijs der Nederlandse Letteren geweigerd. U bent boos. U vindt dat het bedrag van zestienduizend euro een aanfluiting is. Dat het belachelijk laag is ten opzichte van een schrijverscarrière van 40 jaar. Meer dan 70 boeken heeft u geschreven. U zegt “dat u daar slechts een biertje en wat schone onderbroeken mee kan kopen.”

U heeft gelijk. Daarom heb ik een voorstel, beste Jeroen Brouwers. Ik ben namelijk al zeer lang aan het sparen voor schone onderbroeken, meerbepaald van het merk Toyota Corolla. Maar het lukt me niet zo goed. Voorlopig zit ik nog maar aan een zestiende van het bedrag dat ik zal moeten ophoesten.

Misschien kan u alsnog uw weigering intrekken. Enkel een zot verandert nooit van mening. In bijlage zend ik u mijn bankgegevens.

Alvast bedankt,
Met vriendelijke groeten,

Ivan Deboom

Geachte,
Gelieve in het vervolg geen onderhoudswerken te plannen op mijn vrije dag.
In een volgend schrijven zal ik u dan ook de factuur van de verfkosten laten geworden. Een deel van mijn muren moet namelijk opnieuw geschilderd worden, sinds ik er enkele uren ben opgelopen.
Dank bij voorbaat.

Een mens maakt wat mee. Ik dacht dat ik zo’n twintig jaar geleden – tijdens een overgangsritus in de Chiro – het meest ranzige brouwseltje ooit had gedronken. Niet dus.

Vorige week. Ik ging iets drinken met vrienden. Dat gebeurt. En iemand met een slecht karakter had de promotie van Hoegaarden Rosé opgemerkt. Als je er 2 bestelde kreeg je een gratis lipgloss. Niet dat we het konden gebruiken maar de definitie van humor is vaak gebonden aan gezelschap, tijdstip en locatie.

Zo geschiedde. De smaak is walgelijk, de meningen unaniem. 7 mensen hebben geproefd. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat iedereen een biersoort had verwacht. Dus geen aftreksel van uitgekauwde bubblegum.

Bovenstaande was ik eigenlijk al vergeten. En ik was ook al vergeten dat iemand die avond iets grappigs beweerde dat ik onmiddellijk afdeed als een broodje aap. Maar vandaag las ik dit artikel.

Gelezen?

Nu, wat denk je dat er écht gebeurd is met die hectoliters mislukte Hoegaarden?

Van alle vrt-blogs vind ik die van Louis Van Dievel veruit de beste. Zó juist meestal. En altijd grappig. Gisteren weer een fantastisch stukje. Wat mij er aan doet denken dat ik dringend De Pruimelaarstraat moet lezen. En misschien eerst eens gaan halen in de bib.

Update 23/10 > Ha! Hij is met een persoonlijke blog gestart > dievel.be/blog
En joepie! Het is een nieuw boek!
(en hij viert zijn verjaardag op dezelfde dag als ik — de afkijker)

Van ‘t weekend zijn we er aan begonnen. Geboortekaartjes, adressen verzamelen, etiketten maken, postzegels kopen, geboortegeschenkjes maken. Elk geboortegeschenkje zal bestaan uit 4 onderdelen. Die 4 elementen samenbrengen vergt fijne motoriek. Eén van mijn vroegste schoolherinneringen kwam naar boven. Kleuterklas. Dat ik er niet in slaagde een papieren figuurtje uit te knippen en dat de juf mij toen duidelijk maakte dat alle anderen in de klas dat wel al konden.

Een mens evolueert. Ondertussen heb ik geen problemen meer met fijne motoriek. Eigenlijk doe ik niks liever dan dit soort werk. Kan men eigenlijk solliciteren voor een beschutte werkplaats? Ervaring genoeg. Ik deed ooit een paar zomers vakantiejob bij de VMW. Ze durfden jobstudenten geen echt werk geven. Brieven vouwen, stempelkussens vervangen, werkstaten klasseren, schetsen archiveren, enz.

En als ik dan evenveel betaald word… En als ze mij beloven dat ik mijn werk nooit ‘mee naar huis’ zal moeten nemen…

In de zomervakantie van 2006, de eerste week van augustus, kwam een buurman ons vertellen dat er ergens achter de huizen, verstopt in de spoorwegberm een paaltje stond met een geel papier aan: “aanvraag tot stedenbouwkundige vergunning”. Uit de tekst op dat papier kon je onmogelijk opmaken waarover het ging maar er werd “een constructie van >20m” vermeld. Aha? Die buurman heeft het onderzocht en het ging om een gsm-mast van 30m. Aha!

Dezelfde week nog heb ik een bezwaarschrift ingediend bij het stadsbestuur. Niet omdat ik lijd aan het not-in-my-backyard-syndrome, wel omdat ik een gsm-mast in een woonwijk, tussen 3 lagere scholen en een paar meter van een rusthuis, nogal absurd vind want nauwelijks één kilometer verder begint Gent-Zeehaven en daar is meer dan ruimte genoeg. De reden was waarschijnlijk dat Base nv niet veel zou moeten betalen om wat spoorwegberm te huren van de NMBS, waarschijnlijk slechts een fractie van de prijs voor een stuk bedrijventerrein in Gent-Zeehaven. 

Soit. Een week later krijg ik een brief van burgemeester Frank Beke waarin staat dat mijn bezwaarschrift goed is terechtgekomen en door wie het nu verder wordt opgevolgd.

3 dagen later krijg ik een brief van de Dienst Stedenbouw om uit te leggen wat er nu precies met dat bezwaarschrift zal gebeuren en hoe de verdere procedure zal verlopen.

Gisteren kreeg ik opnieuw een brief van de Dienst Stedenbouw. Deze keer met een pak bijlagen. Ze hadden het afgelopen jaar niet stilgezeten. In de brief de verlossende informatie: de vergunning werd definitief geweigerd.

Is dat nu wat Leterme bedoelt met ‘goed bestuur’?

Ik ben een light-versie van Herbert Flack in ‘t diepst mijner gedachten. Mijn huisgenoten (meervoud) genieten zichtbaar als ik verhaaltjes voorlees. Mijn ego vindt dat fijn.

Ik lees heel graag voor. Niet alleen thuis, ook op het werk. Studenten die nog moeite hebben met technisch lezen, slagen er niet in om én een tekst te lezen én die tegelijkertijd te begrijpen. Voorlezen kan dat probleem oplossen. Zelfs als het de bedoeling is dat studenten de tekst gaan lezen, dan is voorlezen geen luxe, eerder een noodzakelijke voorwaarde. Het is een didactische blunder om iemand een tekst luidop te laten lezen als hij die tekst nog niet gelezen heeft én nog niet begrijpt.

Niet alleen daarom maar ook en vooral omdat voorlezen zo leuk is, maak ik heel graag reclame voor de voorleesweek van 17 tot 25 november. Alle informatie op voorlezen.be – een aantrekkelijke website met veel informatie, waaronder bijvoorbeeld voorleestips per leeftijdscategorie. Maar ook links naar boekbaby’s en de boekbaby’s-blog (die al meer dan een jaar bestaat maar die ik vandaag pas ontdekt heb).