jaloezie?

Ik woon op een steenworp van het duurste bejaardenpretpark van België — een jaar geleden heeft het één-programma Koppen er zelfs deze reportage aan gewijd.
Als ik ’s ochtends naar de onthaalmoeder / naar het werk fiets, dan snij ik mijn route af via het eendenstraatje (= Groenvinkstraat). Niet te verwarren met de Killing Fields in de Groenespechtstraat, een zijstraatje van de Groenvinkstraat — vorig jaar is daar nog het een en het ander om te doen geweest. Dus, op een voor mij onchristelijk uur — en ik kan u verzekeren dat onchristelijke uren een schaars goed zijn in Lourdes — passeer ik elke morgen het superdeluxe rusthuis Militza. En naast het ontwijken van slaapwandelende eenden en freewheelende schooljongeren, heb ik nog aandacht voor de ontelbare verlichte kamers van dit majestueuze complex. En dan word ik bevangen door misplaatste jaloezie – of is dat een pleonasme? Er zou een nieuw woord moeten uitgevonden worden voor dit gevoel: jaloezie voor iets dat je niet hebt en een ander wel heeft maar niet wil hebben (i.c. UITSLAPEN). Waarom moeten mensen die niet vroeg willen opstaan tóch vroeg opstaan en waarom, o waarom, willen mensen die nog voor de rest van hun leven alle tijd van de wereld hebben tóch per se vroeg opstaan?