paddo’s

Precies een half leven geleden sleet ik mijn zomers tussen tenten, voor podia, op weiden die met veel moeite de suggestie aan gras en koeien opriepen. We droegen het uniform dat toen ‘alternatief’ heette en we waren het onze vrienden en onze leeftijd verplicht om álles te proberen — zo gehoorzaam ben ik nu niet meer.
Dus ook paddo’s, de hallucinogene paddestoelen die Nederland nu wil verbieden. Toen sprak niemand over paddo’s — turbotaal bestond nog niet, dus hield iedereen het bij Magic Mushrooms.
Op Belgische festivals was dat niet te krijg. Maar geen nood: wij gingen ook naar Parkpop en Lowlands want dat was Alternatief met grote ‘A’ — elk leger zijn hiërarchie.
Festivals waren nog betaalbaar en een scholier of student met een beetje spaarzin hoefde dat zakgeld gelukkig niet aan de gsm-rekening te hangen (die bestond namelijk nog niet — er werden toen gewoon afspraken gemaakt, je probeerde die afspraak niet te vergeten en op de bewuste dag stond je op het afgesproken uur op de afgesproken plek — ooit vinden ze dat opnieuw uit: afspraken maken i.p.v. zevenendertig sms’jes te sturen om dan uiteindelijk toch te bellen en uit te leggen waarom de afspraak niet kan doorgaan).
Maar paddo’s dus. Met wat nu een verfrommeld briefje van 5 euro zou zijn, kocht ik voor het immense bedrag van 200 frank een zakje Magic Mushrooms op Parkpop. Ik had honger, dus heb ik niet gedeeld en het zakje op 5 minuten alleen leeggegeten. Niks gevoeld. Alleen de honger bleef. En zelfs een paar uren later, bij één of ander optreden waar iedereen in hogere sferen was — Ozric Tentacles of zoiets — deed ik maar alsof. Met die 200 frank had ik dus 4 (vier!) hamburgers kunnen kopen! Wat een mens niet doormoet om dan uiteindelijk 32 te zijn en het grote Moeten af te zweren.