mijn rug

Ik zou iets willen typen maar mijn handen trrrrilllllen. Ik kan geen werkhandschoenen verdragen en dus deed ik vandaag alles met de blote handen. 3 boompjes uitgedaan en een stuk of 50 struiken. Mijn vingers voelen aan als schuurpapier en nu pas, na het bad, beginnen de tintelingen (van die paar keren dat ik in netelsss en distelsss heb gepakt).

Waarom ik nu alles uitdoe wat ik 3 jaar geleden heb geplant? Dat heb ik in dit stukje al uit de doeken gedaan. Morgen komt er dus een warehemse aannemer een s’helleken afhraven.

De struiken en bomen die ik heb uitgedaan, staan nu in plantcontainers, curverboxen, pmd-zakken of liggen in mijn garage onder een zeil. Woensdag zal ik die opnieuw planten, na het rollen en inzaaien. Morgen ga ik bij Huurland (Wiedauwkaai) om een rol en een strooibakje. Het graszaad moet ik nog kopen. Omdat ik niet graag achter mijn grasmachine loop, ben ik ernstig aan het overwegen om eventueel traaggroeiend gras te kopen. Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Zelzate, geeft Gent daar geen subsidies voor.

En er zijn ook struiken die ik niet heb uitgedaan, met name 150 driejarige haagbeukplantjes. Daar zie ik mij geen baas over en die zullen machinaal worden uitgedaan. Maar opnieuw planten doe ik zelf. Als alles gedaan is morgen. Maar dan is het donker. En ik zou ook nog naar een vergadering moeten. Ik denk dat ik na deze vakantie serieus zal moeten ontstressen op het werk.

En wat die titel betreft: ik voel mijn rug niet meer. Wat dus betekent dat ik bijna niks voel, behalve mijn rug (en die tintelende vingers).