ivan deboom

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo moe was. Mocht ik nu niet zo moe zijn, dan zou ik het me misschien wel kunnen herinneren.

En ‘t is verdorie mijn eigen fout. Eigenlijk heb ik iemand nodig die me elke avond manu militari in bed stopt. Op een schappelijk uur. Dus niet op het uur dat de bakkers al uit hun bed rollen.

Dat zou dan ook betekenen dat ik niet vannacht maar bijvoorbeeld van ‘t weekend dat verslagje van Dimitri Verhulst (klik!) zou geschreven hebben en dan zou het er wellicht helemaal anders uit gezien hebben. Als ons kat een koe was.

Aan de webmaster van demorgen.be > is het een grapje of een toevallige toevalligheid?

Snif. Vandaag was het de laatste Dinsdagdag. Alle volgende dinsdagen zullen nog slechts dinsdagen zijn.

15 maanden heeft het geduurd. En nu is het dus voorgoed voorbij. Vanaf volgende week werk ik opnieuw voltijds. Sinds september 2006 genoot ik ouderschapsverlof in de vorm van arbeidsduurvermindering met één vijfde. Daarvoor kreeg ik een premie van de RVA (96 euro/maand) en werd ik aangemoedigd door de Vlaamse gemeenschap (122 euro/maand). Die laatste premie kreeg ik slechts 12 maanden. Bovendien is de aanmoedigingspremie eenmalig in een carrière, dus als ik ook ouderschapsverlof zou aanvragen voor ons 2e kindje, dan zal ik het met wat minder moeten doen. Voorlopig spaar ik dat tweede ouderschapsverlof nog op, je kan dat opnemen tot het kind de leeftijd van 8 jaar heeft bereikt. En over enkele jaren zal er in deboom residence misschien wat meer financiële ademruimte zijn. Een mens kan maar dromen.

Vandaag was dus de laatste dag van een koninkrijk. Die wereld bestond uit één koningin en één nar. Samen beleefden ze mooie momenten — de allermooiste wanneer de koningin even dacht dat zij de nar was.

Wat ik enorm zal missen:

• de speeltuin — de speeltuin voor ons alleen
• naar de bakker via het eendenstraatje — bij elk eendje: “ta!”
• naar de geitjes — naar de koeien
• naar de schapen — het hondje dat daar altijd op ons zit te wachten
• doelloos rondfietsen bij goed weer en elkaar proberen overstemmen
• de blikken van mensen die luidop geen schande durven spreken
  (“Kijk! Daar! Een papa met zo’n klein kind alleen! Op een terrasje! Die werklozen! Daar betalen wij belastingen voor! Of nee, oops, toch niet, ik werk ook niet, eh… en toch is het een schande!”)
• de blikken van mensen die luidop hun vertedering niet durven uiten
  (“Kijk! Daar! Een papa met zo’n klein kind alleen! Op een terrasje! Zo lief!”)
• de blikken die we helaas niet konden zien wegens achter gordijnen, wanneer we samen in de tuin speelden
• de blikken van mensen die Lena moederziel alleen zagen rondlopen in de Carrefour, terwijl ik alles observeerde van op een bereikbare afstand — vertrouwensspelletjes
• de eenzame rust tijdens haar middagdutje
• en nog: de eenzame rust tijdens haar middagdutje

In afwachting van nieuwe federale verkiezingen, geef ik u de kans om nog wat te oefenen.

Eerst en vooral: u heeft nog tot uiterlijk morgen de tijd om te stemmen voor de ‘Site van het jaar’ (klik!) maar wellicht kreeg u daarvoor al een opdringerige mail van mij, dus heeft u dat al lang gedaan. Waarvoor dank.

En alvorens we toe zijn aan de jaarlijkse verkiezingen van ‘Knieval van het jaar’, ‘Kaakslag van het jaar’, ‘Buiklanding van het jaar’, ‘Geeuw van het jaar’,… kan u bij het Genootschap Onze Taal vandaag al stemmen voor het ‘Woord van het jaar’. (klik!) Bij de genomineerde woorden enkele pareltjes als ’slurptaks’ en ‘reltoerist’.

Werd zopas goedgekeurd in de gemeenteraad (klik!) en betekent dat er binnenkort 2 mensen (TWEE mensen, op een bevolking van 235.000) hun hoofddoek zullen moeten afdoen op het werk. Maar daar ging het ook helemaal niet om — vuile politieke spellekes, meer niet. Ik ben gedegouteerd.

We hebben dit hoofddoekenverbod te danken aan het gelegenheidsteam VLD&VB dat met behulp van verschrikkelijk tsjeverige tsjevenstreken van verschrikkelijk tsjeverige tsjeeftsjeven (ik verklaar me nader: partijleden onder druk zetten om toch te stemmen en zo de sp.a een hak te kunnen zetten — alleen dat gemeenteraadslid dat nog ter kerke gaat mocht zich onthouden — als je dat tsjevenstreken noemt, dan zou dat wat te zacht uitgedrukt zijn, vandaar) een nipte meerderheid behaalde.

Ik ben kwaad. Ik ben heel erg kwaad. Mijn fierheid in deze stad te wonen is groot maar heeft vanavond een flinke deuk gekregen.

Ik heb eerder al uit de doeken gedaan (klik!) waarom ik zo’n verbod een heel erg domme zaak vind en ik ben te teleurgesteld om dat opnieuw te doen.

Dag 169. Kathleen Cools is het beu. (klik!)
Haar collega’s ook trouwens.

Maar blijkbaar kunnen de lvb’s van deze wereld (*) dat niet hebben. Die zijn al een tijdje hun gal aan het uitspuwen in de commentaren van een aantal vrt-blogs. Zij vinden dat journalisten niet mogen bloggen, of beter: enkel mogen bloggen over de nieuwe patatjes.

Ik vind dat zever. Ik vind dat iedereen moet kunnen bloggen en moet kunnen zeggen wat hij of zij denkt. Ook journalisten. In mijn beroep heb ik de kans om studenten mijn politieke visie op te dringen - dat doe ik dus niet. En voor zover ik weet (bv. door interviews in Terzake te bekijken), proberen de journalisten op de vrt - of ze nu links of rechts of schots en scheef zijn - ook zo objectief mogelijk te zijn bij het uitoefenen van hun job. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit gemerkt dat een journalist aan één bepaalde partij geen kritische vragen stelde.

*zij die in de vrt één groot links complot zien — [cf. el vee bee punt net]

Deze namiddag op babybezoek geweest bij een pasgeboren boeleke. Over een paar weken is ‘t aan ons, dus dit bezoekje was ook een test voor Lena. We zijn al een tijdje bezig met de psychologische voorbereidingen maar het ontbrak ons telkens aan een échte baby om nu eens écht te tonen wat er in mama’s buik zit.
We maken ons geen illusies. Lena zal het er wel moeilijk mee hebben als ‘t zover is, net als de meeste kinderen in die situatie. Maar toch, zowel Nele als ik hebben de kleine Anton in onze armen gedragen en Lena heeft daar zeer goed op gereageerd. Ze was niet echt nieuwsgierig maar ze was wel heel lief met de baby.
Elke dag lezen we haar voor uit ‘Kaatje en mama’s buik’. Ze kiest dat boekje meestal zelf uit de stapel en komt vragen om het voor te lezen. Dan slaat ze de bladzijden veel te snel om, tot ze bij die pagina is waar mama of papa het geluid van een boze, huilende peuter nadoen. En dat moeten we dan tot in ‘t oneindige herhalen. Wijs!

“Ja ja, Ivan, dat kan allemaal wel zijn, maar dat is nog steeds geen antwoord op mijn vraag, ik dacht dat gij tegen zondagmiddag een boek moest uitgelezen hebben en nu lees ik hier dat gij gisteren naar Sinterklaas geweest zijt en vandaag ook het huis uit. Hoe zit dat eigenlijk?”
Awel. Ik ben meer dan gemiddeld offline geweest van ‘t weekend en ik heb van de schaarse en veel te korte dutjes van Lena geprofiteerd. En deze morgen stress want ik had nog 150 bladzijden te gaan (Tirza duurt 430 bladzijden) maar het is me gelukt (alleen was mijn spaghettisaus een beetje minder gelukt). En het boek heeft me lichtjes bij de keel gegrepen en nu durf ik niet gaan slapen uit schrik dat ik er over ga dromen. U zal het begrijpen als u Tirza gelezen heeft. En als u dat niet heeft gedaan, dan moet u dat maar eens doen want het is een bijzonder goed boek.

(verslagje alhier — foto’s alhier)

Morgen zaterdag, aan de Graslei, om 13u45. Trouwens de eerste keer in mijn leven dat ik de enige échte Sinterklaas zal ontmoeten want bij mijn weten waren de Sinten uit mijn jeugd altijd valse sinterklazen.

Het wordt voor Lena ook de allereerste confrontatie met deze lieve langebaardmeneer. Ze heeft wel al een kleurboekje over Sinterklaas maar het zou me sterk verbazen als er morgen herkenning optreedt.

“Komt er een verslagje van?”
Tsss. wat een vraag!

“Had jij dan geen boek dat dringend moest uitgelezen worden of zo?”
Eh…

Ik ben er eindelijk in begonnen. Ik weet nog niet of ‘t mij aanstaat maar ik zal het zeker uitlezen. En nu zondag moet ik het terugbezorgen aan de eigenaar. ‘t Zal hier stillekes zijn.

“Alstublieft, ik smeek u, blijf WEG uit ONZE kledingrekken!”

Ik had kleren nodig, ik ging om kleren, zo werkt dat. Ik had drie kwartier de tijd. Een zorgvuldige planning is dan niet overbodig. Eerst een straat gekozen — ik verras mezelf soms met een origineel idee: het werd de Veldstraat. Dan de targets bepaald: na drie kwartier moest en zou ik op z’n minst 1 nieuwe broek en 2 nieuwe T-shirts hebben, bij voorkeur uit éénzelfde winkel. Dat laatste omwille van de plastic zakken. Het leven moet overzichtelijk zijn. Dat ik in mijn opdracht weliswaar geslaagd ben maar dat het zeker geen sinecure was, dat moet mij even van het hart. Langs deze weg doe ik een oproep aan alle vrouwen.

“Alstublieft, ik smeek u, blijf WEG uit ONZE kledingrekken!”

Als u weet hoe en waar ik woon en werk, dan zou u zeer goed verstaan dat ik geld zou geven om heel af en toe eens op een plaats te vertoeven waar alleen mannen zijn. Dus niet op een plaats waar je het gesprek in één klap kan doen stilvallen door het stellen van de vraag “Zeg, wat vonden jullie van die goal van Ronaldinho gisteravond?” maar wél op een plek waar je het gesprek kan doen stilvallen door het stellen van de vraag “Hé, is dat een nieuwe sjaal? Waar heb je die gekocht?” (en dan natuurlijk verweten worden voor jeannet en iedereen die dat heel grappig zal vinden en je dan veel te hard op de schouder klopt, daarvoor zou ik dus geld geven - elke dag een half uurtje of zo, meer moet dat niet zijn - anders word ik die mannen weer beu en dan moet ik daar ook weer een stukje over schrijven) Maar.

“Alstublieft, ik smeek u, blijf WEG uit ONZE kledingrekken!”

Dat er vrouwen zijn die graag eens aan mannenkleren voelen, daar kan ik inkomen, ik ben breeddenkend en tolerant. Maar dat deze fetisjisten blijkbaar in duizendtallen op woensdagmiddagen over Vlaamse steden uitzwermen en dan in elke klerenwinkel de mannenafdeling opzoeken om daar de netjes opgevouwen herenbroeken van het rek te halen, eens goed te bekijken en te betasten en ze dan op een hoopje terug te gooien, dat gaat me dus te ver.

“Alstublieft, ik smeek u, blijf WEG uit ONZE kledingrekken!”

Dat er nauwelijks keuze is en dat mannenkleren er overal hetzelfde uitzien en dat mannen daardoor voortdurend het risico lopen om andere mannen tegen het lijf te lopen met exact dezelfde jeans en exact dezelfde trui aan, dat mannen zich eerst een weg moeten banen door het slagveld op het gelijkvloers Urban!, Trendy!, Catchy! om dan te ontdekken dat de mannenafdeling weggestopt is op verdieping +1 of verdieping -1 (niet de héle verdieping uiteraard, slechts een derde of zo), tot daar aan toe, daar kunnen wij allemaal tegen. Maar dat die vrouwen, die dus beschikken over 80% van de H&M, dan ook nog eens menen recht te hebben op die overige 20%, de mannenafdeling dus, dat gaat mij, alweer, te ver.

“Alstublieft, ik smeek u, blijf WEG uit ONZE kledingrekken!”
(en dan is ALLES vergeven en vergeten)