het vat is af

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo moe was. Mocht ik nu niet zo moe zijn, dan zou ik het me misschien wel kunnen herinneren.

En ‘t is verdorie mijn eigen fout. Eigenlijk heb ik iemand nodig die me elke avond manu militari in bed stopt. Op een schappelijk uur. Dus niet op het uur dat de bakkers al uit hun bed rollen.

Dat zou dan ook betekenen dat ik niet vannacht maar bijvoorbeeld van ‘t weekend dat verslagje van Dimitri Verhulst (klik!) zou geschreven hebben en dan zou het er wellicht helemaal anders uit gezien hebben. Als ons kat een koe was.