ivan deboom

Er het komende jaar wat beter op toezien dat iedereen zijn voornemens nakomt.
Tot zover mijn voornemens.

Een liedje om het jaar af te sluiten. La Marseillaise.
Sarkozy in topvorm.

[deze middag in de hoofdpunten van vrtnieuws.net]

Een lapsus of een freudiaanse verschrijving?

Ondertussen hebben ze de tekst al aangepast natuurlijk.
Lang leve Quick Screen Capture!

Sinds een paar weken is Lena af en toe stout. Dat is nieuw voor ons en we weten nog niet zo goed hoe we best reageren. Een voorbeeld.

Ze gooit een doos kleurpotloden op de grond. Ik vraag om de kleurpotloden op te ruimen. Ze loopt weg. Ze komt terug. Met een uitdagende blik gooit ze ook een ander doosje met potloden op de grond. Ik leg haar uit waarom ik dat niet leuk vind. Ik vraag om op te ruimen. Ze loopt weg. Ik breng haar naar de ‘crime scene’ en stel voor om samen op te ruimen. Ze slaat keihard op mijn neus. Ik ben boos en leg uit waarom ik boos ben. Ik zet haar in een kinderstoel. Om te kalmeren. Hysterie. 1 minuut. Ik neem haar uit de stoel. Ik leg haar uit waarom ik boos was en waarom ze in de stoel zat. Ik stel voor om samen op te ruimen. Ze weigert opnieuw. Ik zet haar terug in de stoel. Hysterie. 1 minuut. Ik neem haar uit de stoel. Ik leg haar uit waarom ik boos was en waarom ze in de stoel zat. Ik stel voor om samen op te ruimen. Na zeer lang aandringen legt ze ongeveer drie van de dertig potloden in het bakje. Met een zeer lang gezicht.

Als we haar dan in bed steken (dat kan 9u ’s morgens zijn), dan slaapt ze meestal wel een uurtje. Wat dus betekent dat ze het nodig heeft en dat ze een slechte nacht heeft gehad. Maar de nachten zijn bijna altijd slecht / kort. Dus kan het niet de enige reden zijn voor haar stout gedrag. En natuurlijk weten we dat het niet meer is dan een ontwikkelingsfase en een leerproces. En dat het veel zal te maken hebben met de (ontzettend) dikke buik van mama. Dat neemt niet weg dat we gepast moeten reageren. En dat we met tientallen vragen zitten. Bijvoorbeeld: heeft het wel zin om een peuter in een strafstoel te zetten?

Djiezes, dit lijkt wel een brief in een lezersrubriek, “Beste Libelle” of zoiets. Help. Ik moet dringend eens gaan voetballen of zo.

Communiceren is niet de sterkste kant van onze gynaecoloog. Understatement. Zelfs gerichte vragen stellen is bij hem geen garantie op informatie. “Inleiden doe ik in uw geval liever niet” was de enige zin waarmee we het gisteren moesten stellen.

Maar het internet is er ook nog.

Het gebruik van weeënopwekkende middelen (prostaglandines) verhoogt het risico op scheuring van het keizersnede-litteken in de baarmoederwand. Bij vrouwen die na een eerste keizersnede toch vaginaal bevallen, heeft 1,5 procent kans op een ernstige complicatie (met name scheuring van het keizersnede-litteken = uterusruptuur). Bij 11 procent van alle rupturen overlijdt het kind bij de geboorte door zuurstofgebrek.

Was het dit wat u bedoelde, meneer doktoor?

Dat had u dan wel even mogen zeggen. Nee?

Soit. Eigenlijk blijft de conclusie: het wordt normaal bevallen of het wordt snijden. Enkel het inleiden kan nu definitief geschrapt worden.

Morgen de hele dag naar goeie muziek luisteren. Zalig.

En mijn pipi ophouden tot ze een nummer van Clouseau spelen — zowat de enige groep die ik echt niet kan aanhoren.

Ik heb zopas nog gestemd.

• voor Admiral Freebee (rags ‘n’ run)
• voor Gabriel Rios (broad daylight)
• voor Jacques Brel (ne me quittes pas)
• voor Kommil Foo (ruimtevaarder)
• voor Wannes Van de Velde (oorlogsgeleerden)

Dat laatste staat in de longlist omdat ik dat in een vorige editie zo lief heb gevraagd aan de mensen van Radio 1. Maar ook nu zal het de 100 niet halen omdat de meeste mensen de titel niet kennen. Net zoals ook sommigen zullen denken: “Allee, ‘Meester Frank’ van Kommil Foo staat daar niet tussen.” (ruimtevaarder)

[update 29/12 > minder zalig > mij vooral geërgerd aan de infantiele duo-presentatie, aan het vroegtijdig afbreken van nummers, aan de overdosis lege interviews tijdens de toptien]

ook al zeker geen onnozel kind.

Deze morgen het laatste prenatale onderzoek bij de gynaecoloog. Alles prima. Op enkele onnozele details na. Zoals daar zijn:

• Baby heeft geen goesting om zelfs nog maar aan indalen te beginnen.
• Dat komt misschien door een ambetantigheid van het bekken.
• We kunnen dat niet weten want de vorige keer was het allemaal anders.
• We kunnen dat wel onderzoeken, dat bekken. Zeker nog vandejaar.
• Maar zolang daar geen resultaat van is, heeft inleiden geen zin. Zoiets.

Concreet: het wordt een “normale” bevalling of het wordt alweer een keizersnede. Dus eigenlijk weten we nog niets meer. Alleen wat extra onrust, spanning, gepieker. De keuze van de bubbels op oudejaar is nu wel het minste van onze zorgen. Als de Kidibul maar van een goed jaar is.

Dat het er stilaan naar uitziet dat we dat belastingvoordeel op onze eh… buik zullen kunnen schrijven.

Dat het negen maanden moet duren om dan uiteindelijk te beseffen dat het woord ‘verwachting’ zijn naam niet gestolen heeft.

Dat ik een déjà-lu had op het moment dat ik bovenstaande zin schreef. En dat het een hele tijd heeft geduurd om me dan nu plots te binnen te schieten dat ik dat aan Pieter Corneliszoon Hooft te danken heb. Want in één van mijn lievelingsgedichten schrijft hij het volgende:

En mijn verlangen kan de Tijdgod niet bewegen.
Maar ‘t schijnt verlangen daar zijn naam af heeft gekregen,
Dat ik de Tijd die ik verkorten wil, verlang.

En voor de fijnproevers, het volledige sonnet:

Gezwinde grijsaard die op wakkre wieken staag
De dunne lucht doorsnijdt, en zonder zeil te strijken
Altijd vaart voor de wind, en ieder na laat kijken,
Doodsvijand van de rust, die woelt bij nacht, bij dag,

Onachterhaalbre Tijd, wiens hete honger graag
Verslokt, verslindt, verteert al wat er sterk mag lijken
En keert en wendt en stort Staten en Koninkrijken;
Voor iedereen te snel, hoe valt gij mij zo traag?

Mijn lief, sinds ik u mis, verdrijve ik met mishagen
De schoorvoetige Tijd, en tob de lange dagen
Met arbeid avondwaarts; uw afzijn valt te bang.

En mijn verlangen kan de Tijdgod niet bewegen.
Maar ‘t schijnt verlangen daar zijn naam af heeft gekregen,
Dat ik de Tijd die ik verkorten wil, verlang.

In de originele spelling is het nóg poëtischer:

Geswinde grijsaert die op wackre wiecken staech,
De dunne lucht doorsnijt, en sonder seil te strijcken,
Altijdt vaert voor de windt, en ijder nae laet kijcken,
Doodtvyandt van de rust, die woelt bij nacht bij daech;

Onachterhaelbre Tijdt, wiens heten honger graech
Verslockt, verslint, verteert al watter sterck mach lijcken
En keert, en wendt, en stort Staeten en Coninckrijcken;
Voor ijder een te snel, hoe valtdij mij soo traech?

Mijn lief sint ick u mis, verdrijve’ jck met mishaeghen
De schoorvoetighe Tijdt, en tob de lange daeghen
Met arbeidt avontwaerts; uw afzijn valt te bang.

En mijn verlangen can den Tijdtgod niet beweghen.
Maer ‘t schijnt verlangen daer sijn naem af heeft gecreghen,
Dat jck den Tijdt, die jck vercorten wil, verlang.

al zeker geen kerstekindeken.

Mocht dit een stukje ‘in de gloria’ zijn, dan zou je denken: “dit is overacting, dit is er vér over.” Maar helaas. Het is geen ‘in de gloria’ (zeer jammer overigens, de rol van de vrouw zou op het lijf geschreven zijn van Sien Eggers) — het is een fragment uit de vierdelige SBS6-documentaire van Roy Dames, over de Rotterdamse woonwijk Zestienhoven. Niet geacteerd dus.

[via koen via bieslog]

Ik ben afgehaakt van reality-tv ongeveer een dag nadat het was uitgevonden. En door af en toe zo’n stukje via het internet te zien, weet ik steeds weer waarom. Ik heb dit filmpje zelfs niet kunnen uitkijken. Anyway… Vrolijk kerstfeest!

Een dagschotel gaan eten in Bio Planet. Ideaal om Lena enkele nieuwe smaken te leren. Deze middag op het dagmenu: knolselderpuree met o.a. broccoli en appelsiensaus. Na de eerste hap is Lena beginnen kokhalzen. Knolselderpuree uitgespuwd. Geen paniek, zoiets zijn we gewend. Maar ze dacht waarschijnlijk dat er meer werd verwacht — dan moesten wij maar niet zo dom zijn om onze handen, in kommetjes gevouwen, klaar te houden onder haar mond — dus heeft ze de rest van haar maaginhoud ook geledigd.

Volgende keer weer gewoon spaghetti.

En als u straks nog aan tafel moet: smakelijk!

Als Lena later in de kleuterklas zit en ze krijgt het aan de stok met haar klasgenootjes… Laat ze maar komen!

Mijn resultaat:

[klik op de afbeelding om jouw score te berekenen -- eerlijk antwoorden hé!]

[via imke]