[stokje] bedgeheimen

Een stokje: ‘bedgeheimen’.
Ik heb er geen en als ik er al had, dan waren het geheimen, duhuh.

Iets anders dan maar: ‘bedrituelen’.
Ja, die heb ik wél. Elke avond nacht als ik ga slapen, probeer ik mijn bed te vinden. Dat is eigenlijk niet zo moeilijk maar ik probeer het ook te doen zonder het licht aan te steken, zonder mijn kleren aan te houden, zonder mijn slapende vrouwen wakker te maken, dus zonder mijn kleine teen te stoten of met mijn blote voeten op een Duplo-blokje te stappen, of zonder lawaaierige dingen te doen vallen (zoals kleerhangers die nog op het bed liggen). En dan val ik als een blok in slaap. Meestal. Maar de laatste tijd durft dat wel eens mislukken, dat klinkt minder erg dan dat het is. Of zoals King Henry IV het ietwat dramatischer kwam te zeggen:

How many thousand of my poorest subjects
Are at this hour asleep! O sleep, O gentle sleep,
Nature’s soft nurse, how have I frighted thee,
That thou no more wilt weigh my eyelids down
And steep my senses in forgetfulness?
– Shakespeare –

Iets anders dan maar: ‘uit-bed-rituelen’.
Ja, die heb ik ook. Ik sta *nooit* op als dat niet van mij geëist wordt op een zeer dwingende manier. Hetzij door een krijsende Zita, een hoestende Lena, een beloofde afspraak met de flesverwarmer en last but not least: de keerzijde van mijn loonbriefje. Wat betekent dat ik minder dan de helft van het aantal uren dat ik normaliter zou slapen, slaap. En dus loop ik al twee jaren meer dan vermoeid. De uitputting nabij. En dat is gene zever, het is gewoon zo, ik sta op het punt te crashen. En zeg mij alstublieft niet dat ik vroeger in mijn bed moet kruipen, ik moet gewoon eens een paar dagen kunnen uitslapen. “Dat is toch hetzelfde?” Néé, dat is niet hetzelfde.

(en oh ja het is een stokje, dus hoor ik enkele mensen naar hun bedgeheimen te vragen — ik zou niet durven maar laat dat u vooral niet tegenhouden)