gijntjes

We hadden bij het opstaan beslist dat het zomer was. U zal er niet veel van gemerkt hebben maar Lena wél. Gedaan met de gemakkelijke winterlaarsjes.

Nieuwe zomerschoentjes op hun deugdelijkheid testen in het Groot Begijnhof te Sint-Amandsberg was een bijna duivelse inval — ik geef dat toe — en de Toorn des Heeren was navenant. Ik weet niet hoe de “gijntjes” (dixit Lena) dat precies doen, maar Lena kon zich niet rechthouden op de krakkemikkige straatjes die blijkbaar vannacht nog door een dronken kasseisteenlegger werden aangelegd. Het was dan ook een foute beslissing om de Erfgoeddag te plannen op de dag dat de Helleklassieker op het programma staat.

Ik geef echter niet snel op — eigenlijk juist wél maar dat hoeft u niet te weten.

Lena was óf aan het wenen óf aan het roepen dat ik haar moest oppakken óf over de kasseien aan het vallen óf een combinatie van dat alles. Ik probeerde de pijlen te volgen die me zouden leiden naar het Documentatiecentrum voor streekgeschiedenis. Ik wist zelfs het huisnummer — nr. 46 — maar het is ons uiteindelijk niet gelukt. In elk geval is nummer 46 *niet* vlakbij nummer 47. En de rode Erfgoeddagpijlen leiden in de eerste plaats naar… andere rode Erfgoedpijlen. Een geintje wellicht.