ivan deboom

We zijn zinnens om onszelf hetzelfde cadeau cadeau te doen.

Voor moederdag. Én voor vaderdag.
(en voor moederdag volgend jaar en voor vaderdag volgend jaar enzovoort)

Morgen gaan we informeren en misschien zelfs direct bestellen.
(voor alle duidelijkheid: één exemplaar natuurlijk)

Een dure investering, takkoord, maar hadden we vandaag zo’n superfiets gehad, dan waren we op fietstocht geweest nondedju.

De komende weken zullen er heel wat omstandigheden nogal onvoorzien samenkomen — waarbij ‘onvoorzien’ eigenlijk niet klopt want ik herinner mij van vorig jaar dat het toen ook rond deze periode was.

Omstandigheden dus. Zoals daar zijn.

• De stand van de zon die er voor zorgt dat er dringend in onze tuin moet gewerkt worden.
• De omvang van onze tuin. (ik blijf dat een omstandigheid vinden)
• Een heel gamma aangeschafte en nog aan te schaffen goederen die resoluut weigeren hun nut te bewijzen alvorens wij een paar uren driftig met boormachines en andere onhebbelijkheden in de weer zijn geweest. (rookmelders, kasten, rekken, boekenplanken, tuinhuizen, …)
• Wat?! Een tuinhuis?! Eh… ja. ‘t Is te zeggen: een ‘hofkot’. Want we gaan er niet in wonen. Het wordt deze week geleverd. In afzonderlijke planken. En als het ooit lukt om dat in elkaar te steken, dan kan er eindelijk eens deftig in de tuin worden gewerkt. En dan kan de auto misschien, voor het eerst in het vierjarig bestaan van onze garage, binnen slapen. Geen luxe in deze hitte, wegens een auto zonder airco en een reputatie van baby’s, dat die snel uitdrogen en zo.
• Het einde van het schooljaar dat zich pas wil opdringen nadat de nodige evaluaties uitgebreid geargumenteerd zullen worden ingevuld en vervolgens in tweevoud netjes zullen worden gearchiveerd.
• En dan zou ik ook héél graag nog enkele nachtelijke uurtjes willen reserveren om nog eens wat stukjes te schrijven voor gentblogt. Maar het leven presenteert zich nu al een paar weken heel erg off line en het wordt er voorlopig niet beter op. En daar word ik soms zó mottig van.
• Waarvan? Dat ik zo veel off line ben of dat ik zo graag online ben? Het antwoord is momenteel in deliberatie.
• En dan is er nog het weer. En wat dat met mijn ogen en met mijn sinussen doet.

Misschien ziet u één van de volgende dagen het volgende passeren: een buggy met een peuter in, de peuter met een lelijke stoere fietshelm.

En wellicht denkt u dan meteen aan extreem overbezorgde ouders. Maar dat heeft u dan fout gedacht. Dus u hoeft ons echt niet zo vreemd aan te kijken. Dank u.

Die van ons is namelijk gezegend met ‘la force de conviction’.

Ik kan sinds kort foto’s nemen met mijn gsm. En wijs dat dat is! De kwaliteit is matig (bijvoorbeeld 72 dpi, terwijl een gewoon digitaal toestel zeker 300 dpi heeft) maar soms zitten er leuke foto’s bij. Alleen doet die gsm (Nokia 3500c) aan kleurenvervalsing. Een voorbeeld: onze muur in de living is koffie verkeerd en de gsm maakt er *blauw* van. Niks gefotoshopt of zo, gewoon BLAUW:

Hoe komt dat eigenlijk?
(zijn er lezers in de zaal met verstand van die dingen?)

En nog. Dat vervlakkende vlekkerige effect van die gsm-foto’s. In het begin was ik telkens teleurgesteld maar ik begin er steeds meer van te houden, je mag die foto’s gewoon niet van te dicht bekijken:

Mocht Vincent Van Gogh nu nog leven, dan zou hij die gsm-foto’s verkiezen boven de degelijke digitale foto’s.

We zijn naar de zollezie geweest vandaag.

De voormiddag was leuk, de namiddag een hel.

De voormiddag kunnen we illustreren met foto’s maar in de namiddag rolden we van de ene ’scène’ in de andere. Lena was al wat lastig omwille van haar verkoudheid. Daar komt bij: ze heeft echt nog een (lang) middagdutje nodig. Probleem: ze kan hoegenaamd niet slapen in de buggy. En ook nog: trop is te veel. ’s Morgens met de bus (sensatie!) en dan in Dampoort voor de eerste keer in haar jonge leven de trein genomen (sensatie!). En dan dat immense station en dan flamingo’s en kiwi’s en andere rare vogels en gorilla’s en giraffen en olifanten. En flink stappen en frietjes en stekende zon. En dan was het middag en was het beste er af, des Guten zuviel.

Lena was in de namiddag onhandelbaar — onhandelbaar as in *on.han.del.baar*. Alle dramatische taferelen die we de voorbije weken af en toe hebben mogen aanschouwen, zijn vandaag op één namiddag de revue gepasseerd. Omdat ik niet meer de fut heb om alles te beschrijven en omdat het anders een zó lange epistel zou worden dat mijn blog ontploft, zal ik me beperken tot een bloemlezing van 5 luttele doch representatieve minuutjes van deze namiddag:

huilt - “Lena stappen” - stapt - huilt - “Lena pakken” - wordt opgepakt - spartelt - krijst - “Lena stappen” - valt - huilt - wordt opgepakt - krijgt tuutje en knuffel en wordt in buggy gezet - “Lena stappen” - wordt genegeerd - krijst - “Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! etc. - stapt - huilt - “Lena pakken” - enz.

En verder heeft ze op de terugweg in de trein tot 2 keer toe een crisis gehad om ‘u’ tegen te zeggen, zich op de grond gegooid en al. En alle mensen die boos naar ons keken, keken niet meer boos naar ons nadat ik héél boos had terug gekeken. Ze keken dan maar jaloers naar die enkelingen die het geluk hadden hun iPod wat luider te kunnen zetten.

Maar soit, we zijn dus naar de zoo geweest. En het was leuk!

We wonen vlakbij een spoorweg en Lena is dus vertrouwd met treinen maar ze had nog nooit een trein van dichtbij gezien en ook nog nooit de trein genomen. Ze was onder de indruk.

We zijn allemaal heel flink geweest op de trein. Lena heeft een tekening gemaakt en ik heb 2 Chinese meisjes gered van een ontgoochelende city trip in Berchem. (tip: gebruik in een Engelse conversatie met Chinezen nooit een verfijnder vocabularium dan het basispakket “yes”, “no”, “good” en “not good”, het kan alleen maar verwarring stichten).

In de zoo zijn zowat álle dieren die Lena al kende uit ‘mijn dieren-kijk-boek: 100 foto’s’. Ook haar favoriet: de giraf! (haar slaapknuffel is een mini-giraf)

En verder:

De rest van de foto’s staat in deze foto-set.

De laatste foto die we genomen hebben, was iets na de middag. De blik in haar ogen stond toen al op halfzeven:

Mochten ouders de energie hebben om foto’s te maken in crisissituaties, dan zouden familie-albums toch heel wat interessanter zijn, zo van “Ah, kijk zie, dat was toen die keer dat je uitzinnig begon te krijsen omdat je je tuut niet meer terug kreeg van ons, nadat je die tuut een vijftal keren met opzet op de grond had gegooid.”)