vakantie: een tijd van leren

Ik herinner me weinig theorielessen uit mijn pedagogische opleiding maar de laatste tijd – door Lena die in een recordtempo gigantisch veel bijleert in de vakantie – moet ik vaak terugdenken aan Jan Amos Komenský:

“Die Menschen müssen so viel wie möglich ihre Weisheit nicht aus Büchern schöpfen, sondern aus Himmel und Erde, aus Eichen und Buchen, sie müssen die Dinge selbst kennen und erforschen und nicht nur fremde Beobachtungen und Zeugnisse darüber. Daher die goldene Regel für alle Lehrenden: alles soll wo immer möglich den Sinnen vorgeführt werden, was sichtbar dem Gesicht, was hörbar dem Gehör, was riechbar dem Geruch, was schmeckbar dem Geschmack, was fühlbar dem Tastsinn. Und wenn etwas durch verschiedene Sinne aufgenommen werden kann, soll es den verschiedenen zugleich vorgesetzt werden. Wenn ich nur einmal Zucker gekostet, einmal ein Kamel gesehen, einmal den Gesang der Nachtigall gehört habe, nur einmal in Rom gewesen bin und es durchwandert habe, so haftet all das fest in meinem Gedächtnis und kann mir nicht wieder entfallen.”

Maar het geldt niet alleen voor kinderen natuurlijk. Ik was daarnet het gras aan ‘t maaien en zag een ferm uit de kluiten gewassen grasspriet die zich aan zijn droeve lot probeerde te onttrekken door telkens millimeters vóór de grasmachine weg te springen. Ik heb de motor even stilgelegd en de grasspriet bleek een flinke sprinkhaan te zijn. Omdat ik hem zó lief vond, heb ik hem even meegenomen – hij was iets langer dan de breedte van mijn handpalm, dus zo’n 9 à 10 centimeter lang – en ben ik hem in huis gaan tonen, gepresenteerd in een soepbord onder een omgekeerd Duvelglas, in de badkamer waar mijn drie dames het avondbad genoten. Ik had hilariteit verwacht maar de reactie was eerder panisch (de oudste van de drie — terwijl Lena de sprinkhaan opmerkte en dacht “hé, een sprinkhaan” en vervolgens lustig verder deed met het afpakken van alle badspeelgoed dat Zita aanraakte).

Het is volgens mij een exemplaar van de Grote Groene Sabelsprinkhaan, in de volksmond een Tettigonia Viridissima.

Maar dat haalt gij dan weer van Wikipedia, dus heeft Komenský toch ongelijk?!

Ah nee, dat vind ik eigenlijk niet. Want dat van die Tettigonia ben ik morgen weer vergeten. Maar het gevoel van een Grote Groene Sabelsprinkhaan te ontdekken in uw gras en dan in uw hand te houden en dan de vreugd van dat beestje op ‘t onverwachts te kunnen tonen aan vrouw en kinders in de badkamer … dat zal mij nog lang heugen.

vakantiekiekjes

[stokje] award

Alléjuppah!
Ik heb een schouderklopstokje ontvangen van Lien. Waarvoor dank!

7 awards dus.
In alfabetische volgorde:

• Casa Murphy
  Omdat ik curieus ben, hoe het leven is met kinderen die al met één of twee benen in de volwassen wereld staan.
• Disfunctionele huismoeder
  Omdat ik denk dat ik ze in het echte leven verschrikkelijk irritant zou vinden. Maar misschien ook helemaal niet. En omdat dat interessant is.
• Houbi
  Omdat het gewoon de beste persoonlijke blog in mijn blogroll is.
• Koen Fillet
  Omdat zijn onderwerpen verscheiden zijn en omdat hij down to earth is.
• Pepijn en Floris
  Omdat ik alleen dochters heb en omdat Pepijn en Floris dat niet zijn. En omdat ze een supermama hebben.
• San’s weblog
  Omdat zij ook zo’n supermama is. En omdat Anna exact even oud als Lena is.
• Satur9’s world
  Omdat wij vaak overeenkomen. Ook in muzieksmaak.

Wie het stokje ontvangt, mag indien gewenst ook 7 awards uitreiken. En eventueel dit aartslelijk logo op uw blog zetten.

dag 7

Omdat wij ons diep schaamden — iemand heeft een aanzienlijk deel zandbakzand getransporteerd naar onze keuken — zijn we er deze morgen zeer vroeg vanondergemozen om ons huis in de kuisgrage handen achter te laten van onze fantastische poetshulp van Partena.

Het was om 8 uur al warm buiten, ideaal voor een bakfietstochtje. Maar waarheen ’s morgens met kinderen? Mijn voorstel om naar de Vlasmarkt af te zakken voor een ochtendlijke Irish Coffee heeft het net niet gehaald, dus wij naar ons geliefd Sint-Baafskouterpark, via een (bedoeld) omwegje langs Destelbergen.

En het scheelde geen haar of we hadden er een egeltje naar de filistijnen gebakfietst. Hij heet Georg Wilhelm Friedrich, we hebben hem veilig aan de kant gezet.

dag 6

De hele dag MiramirO gedaan: Spaanskasteelplein en Sint-Baafssite.

Het was vandaag de zesde dag en ik begin bij te leren: terwijl ik aan de eerste verslagen deze week nog uren zat te typen ’s nachts, heb ik het verslag van vandaag op een half uurtje geschreven en zonder nalezen naar de planman gestuurd.

Maar er was ook nog even tijd voor iets waar we géén verslag van moesten maken, zoals:

dag 5

Uitzonderlijk een namiddag zonder Gentse Feesten, ik moest naar mijn dealer.

En die in Gentbrugge was in verlof, dus werd ik naar Lokeren gestuurd. Voor 40 euro was ik gesteld. En dat die tegenligger zó snel reed dat ik zelfs de kleur van zijn auto niet heb gezien, het doet mij allemaal niets. Ik heb vakantie, dan laat ik de stress over aan de stressmakers.

En er was nog iets anders tussengekomen ook. Iets met 21 bochten.

En dan ’s avonds naar comedy geweest in De Centrale: Wim Helsen, Henk Ryckaert, Iwein Segers, Begijn Le Bleu, Gunter Lamoot. En het was goed.

En dan in ‘t laat nog afgesproken met vrienden. En ‘t is nog later geworden. En dan nog iemand tegengekomen. En dan werd het nog later.

Oh ja, op doorweg ook nog een Hopla ontvoerd.

dag 4

Wreed plezant gebatacland vandaag.
En een nieuwe tijdseenheid ontdekt.

Zeg niet:

“Hoeveel uur hebt gij deze Feesten op Bataclan doorgebracht?”

Maar zeg:

“Hoeveel keer hebt gij deze Feesten de mop van de Stock Américain gehoord?”

En dan naar toneel geweest. Toneel? Bestaat dat nog? Welnee, het was muziektheater meneer. Verslag alhierzo!

dag 3

Regen / Poppenkast / Regen / Bataclan / Regen / Boomfanfare / Regen / Droge kleren / Compagnie Cecilia: ‘The broken circle breakdown featuring the cover-ups of Alabama’ / Vrienden tegengekomen / Verslagen getypt / Op de klok gekeken / Gegeeuwd.

dag 2

Om het optreden van CocoRosie te beschrijven was ik op zoek naar een schoon woord voor “nog veel specialer dan heel speciaal” maar ik vind er geen. Het concert van daarnet leek niet in de verste verte op onderstaand filmpje maar ik post nu eenmaal graag eens een youtube-filmpje op mijn blog.

Trouwens, fans van CocoRosie kan ik vanharte de prachtige documentaire ‘The eternal children’ aanbevelen. [klik op die link om de docu te bekijken in 6 korte delen]

Vóór het optreden van CocoRosie kwam Gabriel Rios (met Jef Neve en Kobe Proesmans) en dat was ook al ongelooflijk knap. Zo (bedoeld) onzuiver CocoRosie was, zo loepzuiver was de muziek en de stem van Gabriel Rios. Ook de piano van Jef Neve en de percussie van Kobe Proesmans was echt een meerwaarde. Prachtig.

Voor het vuurwerk aan de Watersportbaan waren we eigenlijk maar nipt op tijd, het was al over de koppen lopen. Maar voor het eerst in mijn leven heb ik misbruik gebruik gemaakt van een perspasje en zo mochten we toch nog plaatsnemen op de roeitribune aan de Yachtdreef. Ik ga hier geen verslag doen van ‘t vuurwerk en de muziek want dat verslagje heb ik net naar de planman van gentblogt gestuurd en ooit komt er toch eens een moment dat een mens naar zijn bed verlangt, gelijk *nu* bijvoorbeeld.

dag 1

We zijn gisteren nog op tijd in Gent geraakt voor de marionette à la planchette van Arnaud Degimbe. Daar in de buurt zijn we ook enkele zeer fijne nog-niet-bevallen en pas-bevallen collega’s tegen ‘t lijf gelopen. En later op de avond nog de poppenvoorstelling ‘Variety on strings’ kunnen meepikken. Lena heeft toch wel zeker één minuut van de driekwartier naar de poppen gekeken. Voor de rest heeft ze vooral gesprongen, gedanst, gevallen, in de handjes geklapt en overtuigend in de broek gedingest. Gelukkig waren we goed voorzien van doekjes en broekjes.

En we waren toch wel onze kodak vergeten gisteren! Maar geen nood want fotoroma was daar ook. (nog eens heel erg bedankt, Martine!)

En omdat mensen met kinderen héél soms ook eens aan zichzelf durven denken, rijden we nu als de wiedeweerga naar de gratis all-in kinderopvang om daar onze kroost te droppen en dan als de bliksem onze auto thuis in te ruilen voor onze vélo om dan fluks en gezwind naar de Bijloke te sjezen en daar te gaan chillen als een verliefd koppeltje dat voor het eerst alleen naar een festival mag. We kijken er al maanden naar uit, eigenlijk.

En na Bluenote (ja, het is ‘Gent Jazz’, ik weet het) gaan wij nog van reportertje spelen op het vuurwerk waar de muziek gecomponeerd werd door 9 jonge beloften waarvan onze eigenste nonkel accordeon er één van is. Hij componeerde de muziek voor net vóór den bloemekee en ook daar kijken we geweldig naar uit.

the voice

Dat de koning niet aan Hem heeft gedacht, nu Hij toch in ‘t land was. Een historische fout.

Die stem! The Healing Voice, volgens mij kan die zelfs Maingain en De Wever doen smelten.

[afscheid van het publiek, Minnewaterpark, Brugge, 10 juli 2008]

[in my secret life, Minnewaterpark, Brugge, 10 juli 2008]

[sisters of mercy, Minnewaterpark, Brugge, 10 juli 2008]

[suzanne, Minnewaterpark, Brugge, 10 juli 2008]

[take this waltz, Minnewaterpark, Brugge, 10 juli 2008]

De Morgen maakt het mooie weer

De meteorologen van het KMI zijn een bende zwartkijkers!
[voorspelling 18/7, 14u]

________________________________________________________________
Maar de meteorologen van De Morgen zitten massaal aan de prozac!
[voorspelling 18/7, 14u]

(vanaf nu raadplegen wij enkel nog de voorspellingen op demorgen.be)