oei!

Het gaat fantastisch, die potjestraining. Het is weliswaar een voltijdse dagtaak maar de arbeidsvreugde is enorm. En de ogen van Lena na een plasje in het potje: goddelijk.

Alleen de minder vloeibare output wil nog niet goed lukken op het potje, nog helemaal niet zelfs. Het heeft ons wel al tranen van het lachen opgeleverd. Bijvoorbeeld deze middag in de tuin. Plots rolt er een kanjer van een jeweetwel via haar broekspijp en haar been op de grond. Ze speelt verder.

“Lena! Lena! Wat is dat?”
Ze draait zich om, kijkt naar het product, kijkt naar ons, speelt verder.
“Oei! Lena! Dat is kaka!”
Ze draait zich weer om, kijkt naar het product, kijkt naar ons, roept:
“Jáááá!! Lena kákáááá!!” (en speelt verder)

Het heeft 5 minuten geduurd eer ik mijn gezicht terug in de plooi kon leggen.