poes dood
woensdag 16 juli 2008
Hoe smartelijk bereikte ons deze morgen de droeve mare.
De poes van opa en oma is dood.
De poes van opa en oma is was Lena’s beste vriend.
We waren het er vrij snel over eens dat we Lena snel en ongezouten de waarheid moesten vertellen, morgen gaan we immers bij opa en oma. Maar we hebben geen ervaring en we hadden ook het telefoonnummer van Peter Adriaenssens niet.
Ik heb het Lena verteld, dat Bob de poes heel ziek was, dat hij nu dood is, dat hij nooit meer terugkomt. Het enige wat ze toen deed was mijn woorden herhalen. Maar een uurtje later op weg naar de Carrefour kwam ze er op terug. “Poes dood?”, “Poes nieke kom tug?”, “Poes weg, poes dood.” Slik.
‘t Is afwachten in welke mate ze dit nu begrepen heeft en hoe ze morgen bij opa en oma zal reageren.
Ervaringsdeskundigen in de zaal?
Entry Filed under: kinders. .
7 Comments Add your own
Leave a Comment
Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Trackback this post | Subscribe to the comments via RSS Feed
1.
Huug | woensdag 16 juli 2008 at 20:39
Ik heb anders nog een recept liggen van mijn grootmoeder voor konijn met pruimen. Lekker!
2.
ivandeboom | woensdag 16 juli 2008 at 20:47
Het beestje zat onder de pillen, wreed lekker zal dat niet zijn. ;-)
3.
Dirk | woensdag 16 juli 2008 at 23:13
Hier enkel ervaring met een labrador bij mijn schoonfamilie die een spuitje had moeten krijgen. Alhoewel dat ook een sympathiek beest was, werd daar verdacht lakoniek op gereageerd door mijn kindjes.
Net zoalsze het erg vanzelfsprekend vinden dat iets er ineens is (een nieuw broertje of zusje), zo vinden kindjes het dikwijls ook heel normaal dat iets ook weer weg is.
Ik schat dat Lena er morgen niet heel verdrietig om zal zijn.
4.
Veerle | donderdag 17 juli 2008 at 15:51
Dat is inderdaad geen leuk nieuws, maar ik deel jullie mening dat je kinderen daarrond geen blaasjes mag wijsmaken. Hoe erg het nieuws ook is, ze hebben recht om te weten wat er gaande is (op hun niveau aangebracht natuurlijk). Slecht nieuws hoort bij het leven, en zo krijgen ze de kans om daar reeds op jonge leeftijd te leren mee omgaan. Bovendien riskeer je dat ze je een volgende keer minder vertrouwen. Enfin, ik ben ook Peter Adriaenssens niet, maar zo voel ik het wel aan (en daarin nog niet zo lang geleden bevestigd door eigen kroost).
En voor zover ik mij herinner, kunnen kinderen ook heel wispelturig zijn op gebied van emoties. Het ene moment hartverscheurend verdriet, en vijf minuten later weer aan het spelen alsof er niets aan de hand is om dan ’s anderendaags weer te zeggen dat ze de poes toch erg missen.
5.
An | zondag 20 juli 2008 at 15:33
Zo is in september de hamster van onze dochter Lotte, Polleke genaamd verorberd door onze – toen – 12 weken oude kat… Eerst was het een heel erg groot drama, hoe zou je zelf zijn? Maar amper een half uur later was ze met de kat aan het spelen. Ze wreef over zijn buik en zei: en-waar-zit-ons-klein-Polleke-nu? Tja…
6.
Marie | woensdag 30 juli 2008 at 22:33
Ik heb in de klas vaak betraande kindergezichtjes gekregen. Omdat er poezen of honden of cavia’s gestorven waren. Het tovermiddel: een rood boekje, dat al een jaar of 20 oud is, over een kindje en haar poes. Het is niet melo, het is sober en zeer puur. En het helpt. Ik mail je de titel eens want het zit diep in mijn kast.
7.
nikita | vrijdag 9 januari 2009 at 19:47
Hallo,
Ik vind het heel zielig!
En weet hoe het is! Ik heb het zelfde gehad!
Alleen was het dan met een hond.
Gr Nikita