een juf met een plan

Surfen op het internet, blogs lezen en andere onzinnige onnozeliteiten, daar heeft zij nooit geen tijd voor en ook nooit geen goesting in.

En al zeker niet sinds ze weet welke klas ze dit jaar mag doen. ‘t Is hier al 2 weken de muren oplopen in huis, septemberstress. Er is nog maar pas een brainstorm van 8 beaufort door de living geraasd en daarnet ben ik in de keuken gestruikeld over een paar onuitgewerkte ideeën. ‘t Is geen leven meer.

Maar wat ik eigenlijk zeggen wilde: alvast één van haar ideetjes is concreet aan ‘t worden.

(en niet geheel toevallig is zij, naast de liefste nele ter wereld en naast de liefste mama ter wereld, ook nog eens de beste juf ter wereld, dus pech voor u want u zit niet bij haar in het 2e leerjaar)

het houtdok ligt al bijna plat

Ik heb het er al een paar keer over gehad maar nu komt er precies schot in de zaak.

Zicht op Houtdok, vanuit Dok-Noord.

Dus waar je nu niets ziet, was vorige week nog iets, zo gaat dat met sloopwerken. Helaas heb ik geen foto’s van hoe het was.

En van dichtbij.

Die eerste twee foto’s heb ik genomen van op de fiets, ergens tussen de Muidebrug en de gevaarlijkste oversteekplaats van Gent, namelijk hierzo:

En dat is niet toevallig ook de plaats waar mijn Grote Blauwe Vriend sinds jaar en dag naar het water staat te kijken. Ik groet hem elke dag. Hij is één van de weinigen die weet hoe kort mijn nachten kunnen zijn.

Ongeveer de locatie waar de Handelsdokbrug moet toekomen dus. Maar zoals eerder vermeld, dat is zo’n beetje in de soep aan ‘t draaien.

Nog veel meer kijk ik uit naar de drie fiets- en voetgangersbruggen, die ongeveer hierzo moeten komen:

Ik leg het even uit met een copy-paste:

Het project ‘Oude Dokken’ bestaat uit de gebieden langs de drie oude dokken te Gent: Houtdok, Handelsdok en Achterdok. Het stadsontwerp van de hand van het bureau Office for Metropolitan Architecture (OMA) uit Rotterdam geeft een voorstel van stedenbouwkundige en projectmatige uitwerking voor de ontwikkeling van dit gebied. Omdat dit nieuwe stadsdeel met hoofdzakelijk woonfuncties voor zijn voorzieningen rekent op het stadscentrum, moeten belangrijke verbindingen gerealiseerd worden over de dokken en dit zowel voor auto’s maar nog meer voor voetgangers en fietsers. De verbinding via de Dampoortbrug en de Handelsdokbrug wordt uitgebreid met maximum drie nieuwe fiets- en voetgangersbruggen. In de as van de Metselaarsstraat en over het Achterdok zal een fiets- en voetgangersbrug Ham en omgeving Koopvaardijlaan/Dampoort met elkaar verbinden. Deze brug wordt mogelijk doorgetrokken onder de spoorwegberm richting Sint-Amandsberg (overspanning ca 30 m, brug type A). In de as van de Kraankindersstraat en over het Handelsdok wordt een landschappelijk bijzondere plek gecreëerd: de fiets- en voetgangersbrug zal hier deel uitmaken van de “groenstructuren” op het water waardoor niet enkel de brug maar ook de parken zich van de ene naar de andere zijde uitstrekken (max. overspanning ca 110 m, brug type B). In de as van de Doornzelestraat en over het Handelsdok vormt de langste fiets- en voetgangersbrug een verbinding tussen de site ACEC, het toekomstige park en de omgeving van de Afrikalaan (overspanning ca 110 m, brug type C).
De bruggen moeten de allure hebben van de grootstedelijke omgeving. De stedenbouwkundige potenties van de site vragen van de ontwerper een bijzondere aandacht en inbreng over de vormgeving van de bruggen, de landschappelijke aantrekkelijkheid van het ontwerp alsook de relatie ervan met de omgeving en in het bijzonder met de parken waar de brughoofden gesitueerd zullen zijn. Door hun gelijkaardige opbouw/techniek en vormgeving moeten de bruggen een identiteit geven aan het project Oude Dokken.

Brug naar de Doornzelestraat, richting Heilig Kerst (Sleep- & Salvatorstraat).

Die bruggen kunnen dus omhoog gezet worden, d.m.v. een ingenieus systeem dat ik niet begrijp. De technische uitleg vindt u in deze presentatie (pdf), wellicht begrijpt ú het wel.

kleuterklas

“Sjool! Sjool! Sjool!”

We waren deze namiddag uitgenodigd in het klasje van Juf M, de toekomstige kleuterjuf van Lena, ook al mag ze pas starten na de herfstvakantie — ze is 2 weken te laat geboren om nu maandag al te mogen starten, hetgeen wij zeer jammer vinden want Lena is er eigenlijk volledig klaar voor en bij de onthaalmoeder krijgt ze natuurlijk veel minder uitdagingen of speelkansen, dat is logisch. En dat Juf M zich daarnet bij het afscheid vergiste (“Dag Lena, tot maandag!”) maakt het des te pijnlijker.

Nadien heeft ze daar nog op de speelplaats gespeeld en ook in de groene tuin met fantastische klimtoestellen, een kippenhok, een moestuin,… en ze was daar met geen stokken weg te krijgen. Ik heb zelfs het ultieme afleidingsmanoeuvre (boterham met choco!) moeten gebruiken om ze mee te tronen naar huis.

Ik kan mij vergissen, het is ongeveer 30 jaar geleden, maar van de speelplaats op mijn kleuterschool destijds herinner ik me vooral één grote rechthoekige koer met 4 hoge muren en een groot groen metalen hek dat uitkwam op de drukke Kerkstraat. En op een mooie lentedag, ik zat toen al in de 3e kleuterklas en was dus bijna afgestudeerd, kwamen we op de koer en er waren 2 hinkelparcoursen geschilderd. Euforie, euforie! Hetgeen ongeveer 30 seconden later omsloeg in een geweldig massa-gevecht om het hinkelspel op te eisen.

Ik herinner me nog wel meer dingen van in en rond de kleuterklas maar eh… een andere keer misschien, ‘t is nogal genant.

bordure-fietsen

[foto genomen tijdens de Bordure-fieste]

voor Lewieke

Vandaag zag ik Louis bij Superette Mariette. Ik zeg altijd Louis omdat hij Louis heet. Superette Mariette zegt altijd Lewieke, zij mag dat zeggen want Louis zegt altijd Schoonheid kom hier da’k u een toeze geef. Superette Mariette gaat daar nooit op in. Anders moet ze dat ook voor Roger doen, die er trouwens al veel langer om vraagt (op minder ludieke wijze bovendien). Roger is de slechterik, Louis is de goeierik.

Vorige week stonden ze nog samen aan ‘t vlees en Roger was Louis weer aan ‘t pesten:

“Lewie! Zeg Lewie, hebt gij DE VERSTA-TEST al gedaan jong?”

“De wadde, Roger?”

En alleman lachen, lachen! Zelfs Franske, de sloef van Mariette, die normaal nooit lacht, moest zich omdraaien en ging dan naar achter om ajuin te gaan snijden voor zijn Préparé Mariette.

Louis mag dan een toffe peer zijn, hij heeft zijn trots. Sinds het voorval is hij dezelfde niet meer en vergeet hij elke dag te zeggen dat hij Mariette een toeze wil geven, of hij wíl het niet meer zeggen.

Soit. Vandaag zie ik dus Louis bij Superette Mariette, hij staat daar te treuzelen aan de rayon van Marie Thumas. Wanneer ik voorbij kom, neemt hij mijn hand stevig vast. Fluisterend roept hij in mijn oren:

“Gij moet mij helpen!”

En dan vertelt hij mij over gisteren. Dat het de eerste keer geweest was sinds die keer. Dat hij gisteren dus opnieuw naast Roger aan ‘t vlees stond en dat ze geen woord tegen elkander dorsten te spreken. En dat hij dan plots moet gezegd hebben, moet geroepen hebben:

“En?! hebt gíj hem al gedaan, meneerke Roger? Ah ja, natuurlijk, gij hebt altijd álles al gedaan, stomme vraag van mij. En hoeveel punten had gij dan wel op die test, meneerke Roger?”

“9 op 10, Lewie. NEGEN OP TIEN.”
(en een vette knipoog naar Franske)

En dan moeten ze nog wat giftige dingen gezegd hebben en van ‘t een kwam ‘t ander. Louis moet dan gezegd hebben dat hij van ‘t weekend aan Roger zijn deur zal staan want dat hij zélf geen computer heeft omdat hij dat niet vandoen heeft want hij leest elke dag ‘t Volkske. En dat ze dan blijkbaar wéér allemaal moesten lachen en dat hij niet begreep waarom. En dat hij dan zo nijdig werd dat hij zijn klein galetje naar Roger heeft gegooid en dat Mariette toen snel naar de deur is gelopen om die open te houden omdat ze schrik had dat Louis de deur zou dichtsmijten en dat het bordje met de openingsuren dan op de grond zou vallen. En dat hij in ‘t buiten gaan nog moet geroepen hebben:

“ZONDAG sta ik aan uw deur, meneerke Roger! 10 op 10. TIEN! OP! TIEN!”

Ik heb hem gezegd dat ik zal zien wat ik kan doen en dat ik morgen zaterdag naar Mariette kom tegen 10 uur, dan zijn we zeker dat Roger in De Welkom zit. Louis komt niet meer in De Welkom sinds die keer dat … (sorry, we dwalen af — iets met Roger en “ge moet nú toch geen troef uitkomen, kieken!”).

Ik hoop dat hij morgen op de afspraak is. En dan heeft hij nog 24 uur om dit lijstje uit het hoofd te leren.

• 1. poos
• 2. kun
• 3. dit
• 4. ruim
• 5. beuk
• 6. tol
• 7. bof
• 8. zoon
• 9. fier
• 10. kap

En laat ons dan hopen dat dit zijn resultaat mag zijn:

En dat Roger dan voor eeuwig moge zwijgen.

miserie

Ik zou elke dag wel een (giftige) post kunnen schrijven over mijn fietsverkeer. Maar daar is al een andere blog voor. Bovendien zou het saai worden na een tijdje. Gebroken glas op het fietspad: elke dag. Dubbelparkeerders en dus halsbrekende fietsmanoeuvres: elke dag. Gesandwicht worden tussen auto en trottoir: elke dag.

Maar wat dacht u van een quiz?

Vraag 1: wat ziet u op deze foto?

Antwoord: een representatief onderdeel van het fietspad in de Motorstraat, mijn fietsroute naar de stad. Niet dat ik zo avontuurlijk ben maar deze straat is de enige verbindingsweg tussen Lourdes en Muide, ik heb geen keuze.

Vraag 2: wat zie u op deze foto?

Antwoord: de overkant van de Motorstraat, dus geen oplossing om tegen de rijrichting naar het werk te rijden.

Vraag 3: wat zie u op deze foto?

Antwoord: een stuk van het fietspad aan de Vliegtuiglaan, tussen Weba en Muide. Er zijn werken geweest. Vorig jaar. Het wegdek aan de Rigakaai werd volledig vernieuwd en het fietspad is toen gesneuveld, dat is dus een jaar geleden. Na afloop van de werken werd het vernieuwde wegdek van de Rigakaai netjes schoongeveegd. Tot zover de werken.

Ik heb natuurlijk geen tijd om voortdurend te stoppen en foto’s te nemen maar ik zou zonder problemen een massa van dergelijke foto’s kunnen nemen. Stad Gent doet fantastische inspanningen voor fietsers maar er is al op zijn minst één deelgemeente uit de boot aan ‘t vallen. Oostakker is m.i. de enige deelgemeente zonder fietsroute in de omgeving. De fietsroute het dichtst bij Oostakker is die van Hyfte maar ik moet eigenlijk meestal de andere kant uit, naar Gent dus.

Op het weblog van Koen las ik een interessante tip: fietsnet. Je kan er een fietsroute plannen via de rode bolletjes (dat zijn de knooppunten van de bestaande fietsroutes). En dat voor heel Vlaanderen.

Héél Vlaanderen? Nee, — dit lijkt wel de eerste bladzijde van Asterix en Obelix: “Héél Gallië? Nee, een kleine nederzetting bleef moedig weerstand bieden aan de overweldigers en maakte het leven van de Romeinen in de omringende legerplaatsen bepaald niet gemakkelijk…” — er is namelijk een blinde vlek op die fietskaart en daar woon ik middenin: dat zwarte kruisje, dat is mijn huisje. Geen fietsroute te bespeuren daar, in de verste verte niet.

Nu weet ik eindelijk waarom alle jongeren in Oostakker met een brommertje rondrijden. Maar ‘t zal bij de die van ons gene waar zijn!

los turistas

‘Toerist’. Volgens vandale is het ‘iemand die voor zijn plezier reist’ en op mijn werk wordt het woord gebruikt voor ‘iemand die ruim te laat de klas komt binnenwaaien zonder map of schrijfgerief, die dat grappig vindt, die na de pauze er plots vandoor moet omdat een vriend op bezoek komt, een week later met de cursus stopt om dan 2 maanden later plots terug in de klas te zitten en dat ook doodnormaal vindt.’

Toeristen is ook een (zelfverklaard) werkwoord, ik pleeg dat al eens te doen in mijn eigen stad. Deze middag ben ik bijvoorbeeld gaan toeristen tijdens de lunchpauze. Het is enkel tijdens het toeristen dat ik soms aangesproken wordt door toeristen, anders nooit. Vandaag weer, het was lang geleden. Twee oudere toeristen met een reisgids in de hand, ik vermoedde dat het Spanjaarden waren. Het gebeurt niet zo vaak dat toeristen iemand aanspreken om de weg te vinden, toeristen zoeken liever zélf de weg in plaats van de weg te vragen. Ik ben zelf ook zo. Bang om de mensen te storen, schrik voor spraakverwarring. En als ze dan iemand aanspreken, dan nog liefst een andere toerist. Ik dus.

“Ekskoesséé? La rue Brèdèlestraa?”
“Oh, eh, Jan Breydelstraat, oui, pero, hablas español, no?”

Die gezichten, de opluchting, goddelijk. Ik heb een zeer fijn gesprek gehad met die mensen en ik ben met hen nog meegestapt tot aan het designmuseum. En zo heb ik even het buitenlands imago van ‘el Gantés’ opgekrikt. ‘t Is graag gedaan. Echt graag gedaan, zó graag dat ik nu weet wat ik eventueel nog zou willen doen later in mijn (brug)pensioen (als dat dan nog bestaat). Ik weet nogal wat over Gent, ik loop graag door Gent en ik spreek graag Spaans, drie vliegen in één klap. Hopelijk zijn er dan nog Spaanse toeristen, over een jaar of dertig.

[deze blogpost is eigenlijk een lang antwoord op dit artikel op gentblogt]

Lena ook

‘t Is de leeftijd. “Lena ook!” Altijd. Het maakt niet uit waarvoor. Zelfs als ze geen flauw idee heeft van wat we aan ‘t doen zijn of wat we in onze handen hebben: “Lena ook!”

Het is bijzonder vermoeiend voor ons maar ze leert natuurlijk veel bij. Over wat kan en niet kan. Wat zij kan en wat zij nog niet kan. Wat mag en niet mag. Mama telefoneert en dan zegt ze “Lena ook!” en dan geven we haar een afgedankt toestel waar ze (fictief) mee kan telefoneren. Dat mag en dat kan.

Een ander voorbeeld. Lena ziet op televisie een Chinees mamzelleke haar afsprong doen van de bok. Ze kruipt vervolgens op de zetel en roept “Lena ook!” en dan zegt papa “Ja, doe maar” en dan zegt mama “Opgepast!” En zo leert Lena haar ouders wat beter kennen. Een kind proberen opvoeden, dat is zó de max. Het liefst van al zou ik niks anders willen doen in mijn leven, eigenlijk.

[by the way, over de Olympische Spelen gesproken: Lena vergiste zich vroeger echt nooit, als ze een man zag op tv dan zei ze "man!" en als ze een vrouw zag dan zei ze "vouw!" maar sinds ze af en toe een glimp van de Spelen opvangt en dus ook de Chinese kogelstootmadammen heeft gezien -"man!"- en ook mannen die in een badpak in het water springen -"vouw!"-, is ze weer helemaal de kluts kwijt, tsss]

rommel

Zondagochtend zijn we naar de rommelmarkt op de Patersholfeesten geweest. We waren er zeer vroeg bij en konden onze slagjes slaan nog vóór het daar zwart zag van ‘t volk en dus ook nog vóór de markt was uitgeregend.

Eén van de hebbedingetjes die we op de kop hebben kunnen tikken: een échte kassa met display en calculator en échte scangeluidjes en écht speelgoedgeld in de lade die ‘ting’ kan doen. 3 euro.

Zita is er zot van. En haar kleine zus Lena ook.

Zita is trouwens weer naar ‘de weging’ geweest: 9,260kg en 72cm.
(ja, slikt maar ne keer)

de waterdagen

Het soort vakantie waarbij je elke dag even weg bent voor een achttal uurtjes.

Werken in augustus, dat is iets raars. Ik functioneer namelijk op deadlines en die zijn er niet. Enfin, ze zijn er vast wél maar ik zie ze niet, ik kán dat niet in augustus. Vandaag heb ik ettelijke keren het woord ’september’ horen vallen. Denk ik. Want mijn gehoor hapert in augustus. Of op zo’n moment zegt toevallig iemand anders iets heel belangrijks — “maar jong, we zaten daar echt volledig alleen in een huisje in de bergen, en schóón, ge kunt u dat niet voorstellen” — of dan moet er dringend koffie gehaald worden.

Maar er wordt hard gewerkt hoor, echt waar: meenemen, de oefening maken, brainstormen, plannen en inplannen is namelijk ook werken. Augustus is pas ten einde als de agenda voor september is volgeboekt en als je dan eindelijk oprecht kan zeggen: “Sorry, daar heb ik nu geen tijd meer voor.” Ik kan nochtans bangelijk productief zijn maar ik zal wel productief zijn als ik productief moet zijn, verdorie.

‘t Zijn die waterdagen meneer. Bijna de hele dag verregend. En ook: ik lees dat België weer geen olympische medaille heeft voor kajak, roeien, zeilen … awel, maak van ‘de boot afhouden’ een olympische discipline en ik breng u over 4 jaar een medaille mee uit Londen. Of dat nu met financiën van Onderwijs is of met financiën van het BOIC … het is altijd uw belastinggeld en in augustus is dat tóch in ‘t water gesmeten.

Eh, ja … sorry.
Morgen ben ik weer ’siempre positivo’. Beloofd.

die middag in het Astridpark

Naar de Astridparkfeesten geweest, een bijzonder fijn buurtfeest, that is.

Eigenlijk is het Bataclan maar dan zonder heel den bataclan.

pingu kijken

We kunnen er niet genoeg van krijgen: Pingu