het begon allemaal zeer onschuldig…

Koen Wauters en ik, we hadden beiden al een Zita.

Sinds vandaag weet ik ook hoe het voelt om gestalkt door het leven te gaan.

Twee weken geleden had hij plots alle bomen opgegeten…

Kattekwaad, dacht ik.

In werkelijkheid was het een schreeuw om aandacht.
Wist ik veel.

Deze morgen, ik wil beginnen met de les.
Plots staat hij voor het raam.
(file van Dampoort tot Muide)

Hij geeft geen kramp.
Er is enkel die stalen blik.

Niet voor rede vatbaar.
De politie erbij gehaald.

Een goed gesprek gehad.

Maar voorlopig moet ik even uit de buurt blijven.
U leest het goed: ik moet even uit de buurt blijven.
Zelfs de flikken draait hij rond zijn poten, de sloeber.

Soit. Ik heb hem bloemen gestuurd.
Dat mag toch?