de mannen

Iets vóór drie uur deze middag is het begonnen.

Twee noeste kraanschilders hadden alles opgekraamd, alles ingepakt, ‘t is te zeggen: nog just de hoogtewerker op de oplegger rijden en ze zouden vóór het donker thuis zijn.

Maar die hoogtewerker had er geen zin in, reed te scheef en veel te traag en weigerde dus de korte helling te nemen. Pas 2 uren en een klets later hebben de makkers de strijd gestaakt, en hun wild geraas. In de tussentijd hadden ze zodanig veel lawaai gemaakt dat rustig bureauwerk eigenlijk onmogelijk was. En gevloekt. En geroepen. Meer dan tien hardnekkige pogingen hadden ze achter de rug. Bij de laatste poging was het zelfs al donker. En toen gingen ze in de camionette zitten en hebben ze een eeuwigheid gewacht. En toen was het al pikdonker en kon ik ze niet meer zien zitten, dat was om 17.30.u ongeveer, toen ik vertrok naar elders.

Wie weet zitten ze daar straks om 8.30.u nog. Ik ben wreed curieus eigenlijk.

De mannen.
De vrouwen hadden wellicht al na de eerste poging een telefoontje gepleegd naar de baas. Genre “Frans jong, die hoogtewerker op die oplegger rijden, dat gáát dus niet hé!”

Typisch voor mannen, vakmannen in het bijzonder, is dat ze nog liever met die hoogtewerker het kanaal induikelen dan hulp te vragen. Die eigenschap is trouwens tegelijk de sterkte en de zwakte van het fenomeen man. Het cliché der clichés is uiteraard het niet-vinden van een adres en dan toch weigeren om de weg te vragen aan een voorbijganger. Het cliché klopt volledig en ik bezondig mij er ook aan. (dat zeg ik gewoon om mijzelf gerust te stellen, ik bedoel eigenlijk: “ja, ik ben ook een man”)

Maar ik had dus gezegd dat het ook een sterkte is. Door die verschrikkelijk vermoeiende kinderachtigheid leer je wel snel bij. Ik geef een voorbeeld. Onlangs wilde ik eens een stukje tekst in het klein op mijn blog zetten maar dat lukte niet. En Geen Weg dat ik dat zou vragen aan iemand die ik persoonlijk ken en bij wiens blog ik dat al vaak had opgemerkt. Dus heb ik een hele tijd zitten zoeken op het internet naar de html-code en blijkbaar bestaan daar verschillende html-codes voor en slechts één met succes in WordPress, zo bleek na heel veel vijven en zessen. Maar kijk, ik kan het nu. En ik weet nog steeds hoe dat moet, zie ik doe het weeral, ik ben een man, ik.