het museum

Het kan misschien wel kloppen, dat het in deze tijd niet meer gemakkelijk is om kind te zijn als kind. Maar de max is het wel, dat is ooit anders geweest.

Van musea probeer ik mij vooral te herinneren dat ik er als kind met geen stokken was binnen te krijgen — maar wellicht hebben ze dat nooit geprobeerd, dat van die stokken — en dat ze pokkesaai waren.

We hebben nog maar pas het MSK gedaan en deze middag zaten we in het Huis van Alijn. Als wij tegenwoordig de magische woorden uitspreken:

“Zullen we eens naar een museum gaan?”

Dan staan Lena en Zita te dansen van contentement.

De laatste jaren zijn we nog niet in een museum geweest waar ze geen bijzondere inspanningen hebben geleverd om het aantrekkelijk te maken voor kinderen, het museum zelf en een extra speurtocht of zo. En vaak is Vlieg er ook.

Vanmiddag deden we een heuse audio-tour voor kleuters: ‘Poes is jarig’.

De kinderen moesten in elk van de 21 ruimtes op zoek naar poezenpootjes op de grond, in die pootjes stond een volgnummer dat ze konden intikken in hun audio-dink — Lena deed dat volledig zelfstandig, Zita hebben we moeten helpen — en daar kregen ze een stukje van het verhaal en een stukje informatie over de ruimte waar ze op dat moment stonden, lang genoeg om iets te kunnen leren en kort genoeg om het spannend te houden. Dan kregen ze ook nog een stickerblad mee en een verjaardagskroon en af en toe moesten ze dan stickers kleven en op het einde konden ze hun kroon dan uitknippen, vastmaken en opzetten. Voor Zita duurde het misschien een kwartier te lang maar Lena ging er zó in op dat ze ons synchroon vertelde wat Spook Hendrik haar vertelde, terwijl ze grote samenzweerderige ogen trok.

Maar ik had verdorie mijn fototoestel niet mee.