Ivanhoe

Een jaar of 20 geleden kocht ik op een rommelmarkt een pocket-versie van Ivanhoe (Sir Walter Scott). Maar het Engels was te moeilijk en de letters te klein.

5 of 6 jaar geleden kocht ik de nieuwste integrale vertaling met inleidingen en aantekeningen en woordenlijst en alles erop en eraan. En ongeveer onmiddellijk daarna was ik dat vergeten.

Gisteren, in blinde paniek wegens een halve dag te vroeg al mijn vakantielectuur uitgelezen, vond ik Ivanhoe terug, in mijn boekenkast, komt dat tegen. En dat is een probleem, nu zit ik 200 bladzijden verder en kan ik plots niet meer stoppen. Maar het verlof is op.

Er zijn vertalingen en vertalingen. Deze vertaling van Harm Damsma en Niek Miedema is er één om te savoureren. Voortdurend betrap ik mezelf erop dat ik heelder alinea’s opnieuw lees, de tweede keer luidop, al was het maar om woorden als pennoen, lodderein, hakkenei, ponjaard,… nooit meer te vergeten.

Of de ellenlange gedetailleerde persoonsbeschrijvingen. Zoals die van Rowena of Rebecca, erotischer kan haast niet…

(…) Het moet gezegd dat van de gouden, met parels bezette sluithaakjes waarmee haar gewaad van de hals tot de taille was gesloten de bovenste vanwege de warmte open waren gelaten, hetgeen de blik waarop wij doelden enigszins verruimde. (…)

(…) Toen Rowena merkte dat de ogen van de tempelier op haar gevestigd waren met een vuur dat hen, afgezet tegen de donkere holten waarin zij zich bewogen, het aanzien gaf van gloeiende kolen, trok zij de sluier waardig over haar gezicht, om aan te geven dat zij de vrijpostigheid van zijn hardnekkige blik onaangenaam vond. (…)

Nog een geluk dat ik nog steeds niet kan slapen, hashtag schouder.

About these ads