ivan deboom

Er is software in het Engels.
Er is software in het Nederlands.
Er is WordPress.com, in het Engelands.
“5 hours geleden”, ik vind dat grappig.

Een stokje: ‘bedgeheimen’.
Ik heb er geen en als ik er al had, dan waren het geheimen, duhuh.

Iets anders dan maar: ‘bedrituelen’.
Ja, die heb ik wél. Elke avond nacht als ik ga slapen, probeer ik mijn bed te vinden. Dat is eigenlijk niet zo moeilijk maar ik probeer het ook te doen zonder het licht aan te steken, zonder mijn kleren aan te houden, zonder mijn slapende vrouwen wakker te maken, dus zonder mijn kleine teen te stoten of met mijn blote voeten op een Duplo-blokje te stappen, of zonder lawaaierige dingen te doen vallen (zoals kleerhangers die nog op het bed liggen). En dan val ik als een blok in slaap. Meestal. Maar de laatste tijd durft dat wel eens mislukken, dat klinkt minder erg dan dat het is. Of zoals King Henry IV het ietwat dramatischer kwam te zeggen:

How many thousand of my poorest subjects
Are at this hour asleep! O sleep, O gentle sleep,
Nature’s soft nurse, how have I frighted thee,
That thou no more wilt weigh my eyelids down
And steep my senses in forgetfulness?
– Shakespeare –

Iets anders dan maar: ‘uit-bed-rituelen’.
Ja, die heb ik ook. Ik sta *nooit* op als dat niet van mij geëist wordt op een zeer dwingende manier. Hetzij door een krijsende Zita, een hoestende Lena, een beloofde afspraak met de flesverwarmer en last but not least: de keerzijde van mijn loonbriefje. Wat betekent dat ik minder dan de helft van het aantal uren dat ik normaliter zou slapen, slaap. En dus loop ik al twee jaren meer dan vermoeid. De uitputting nabij. En dat is gene zever, het is gewoon zo, ik sta op het punt te crashen. En zeg mij alstublieft niet dat ik vroeger in mijn bed moet kruipen, ik moet gewoon eens een paar dagen kunnen uitslapen. “Dat is toch hetzelfde?” Néé, dat is niet hetzelfde.

(en oh ja het is een stokje, dus hoor ik enkele mensen naar hun bedgeheimen te vragen — ik zou niet durven maar laat dat u vooral niet tegenhouden)

… read them.

[in opdracht]

Na het zondagochtendbad met de hele familie in de kast.
Ik kan het iedereen aanbevelen.

(en omdat ik het nogal voor vrouwen heb…)
Het stokje kan opgehaald worden door Isabel, Gerda en Pascale.
Indien gewenst mogen die 2 laatste dat ook op hun groepsblog zetten.

Kijkt!
Een nieuwe header!

Ongeveer wat we zouden kunnen zien als we op ons dak zouden staan:

• de torentjes van onze Basiliek
• en natuurlijk onze eigen windturbines

De header is eigenlijk hier een stukje van:

Die foto werd genomen door bijna-buurman Thierry Lammertijn.

En wel vanop deze watertoren:

(en omdat hij daar dan toch was, heeft Thierry heel Gent en omstreken in beeld gebracht)

Merci Thierry!

Hahaha!
‘t Heeft nog lang geduurd eigenlijk.
25000 day arthur

Uw boterham verdienen met reclame op uw blog?
Zonder zélf ooit iets te moeten schrijven?
Geen probleem!

Maar koosjer is het niet.

Ik weet dat er een naam bestaat voor dat soort blogs.
Maar ik kan er niet opkomen verdorie. Gelukkig heb ik slimme lezers …
Update: een SPLOG dus. (dank je Patricia)

Zó snel had ik het einde niet verwacht.
Ondertussen is de website off line.
Maar ik was er snel genoeg bij.

90DayJane is a personal art piece about me. It was meant for me and (what I ignorantly thought would be) a small number of people who might find it on BlogSpot. It is the result of me tapping into the darkest part of myself and seeing where it led.
What I have written and filmed, at its core, is from a place of truth. I am the girl in the videos. I have great disappointment with my generation and its obvious obsession with celebrity culture rather than their fellow man, thus the former Chuck Palahniuk reference.
I wanted this blog to be about personal discovery and truth. But the correspondences I have received have taught me more about those qualities than I could ever express. 90DayJane has become its own entity and has influenced me. In fact, it has changed my perspective as a human being.
I feel a massive sense of responsibility to my art, but more importantly the readers of this blog. My closeness to this project must have made art seem like reality to many people. That is not a reaction that I expected nor can I morally justify.
This is why my project, 90DayJane, will be taken down in the next few hours.
90DayJane was meant to mirror the tragic figure, Christine Chubbuck. Newscaster Christine Chubbuck committed suicide in 1974 by shooting herself in the head live on air. She was very vocal about her depression to those around her and gave every indication of her exact intentions leading up to the event. Sadly, no one reacted or helped Christine and those left behind could only ask “why”.
Her story both inspired and terrified me because I can truly empathize with her rage and even her isolation. I wondered how Christine’s life and subsequent suicide would play out in our time. Would the internet be yet another place of isolation to her or an escape? If she remained vocal about her intentions would anyone bother asking “why” or even noticing before the fact? Would the reaction (if any) of the public change her intentions?
I thought this mirror might reflect the isolation everyday people feel and the lack of true human connection on the internet.
It is my feeling that the internet is the best and worst example of human interaction. This was painfully proven to me by reading every comment and every email. I believe I owed that to everyone. I know we all saw the dark side of the reactions in the blog comments. There was so much hate, immaturity and apathy. But, I truly wish everyone could see the beauty and honesty in the emails; many people feel like Jane (me). People have been more real and heartfelt than I thought was possible. I owe them a debt of gratitude for showing me the difference between people’s reactions and their true feelings. I understand.
I do want everyone to know that I accepted no money for 90DayJane despite multiple offers from television, film, books, etc… I will not release my identity and I ask not to be contacted for any type of promotion. I want only for the people who wrote to me to know that I hear them and feel the same way. Your emails touched me so much. Please, share your thoughts with someone in your life or express them in a positive way.
To everyone, please reach out to those around you. It’s much harder to ask for help than to offer it.

[Update 21:15.u > de uitkomst]

En nu wil ik er verdorie niks meer van horen!

Vanaf vandaag bedienen wij u op “ivandeboom.be“

Ik wilde eigenlijk “deboom.be” registreren.
Maar dat blijkt al geregistreerd te zijn sinds 2002.
En die mens doet daar niks mee.
Ik heb hem een mailtje gestuurd maar hij antwoordt niet.
Zijn goed recht natuurlijk.
En dat ik het heel erg flauw vind, is dan weer mijn goed recht.

Nu, een moeilijke naam heb ik niet: “ivandeboom.be” dus.

[voor de RSS-lezers: je hoeft niks te veranderen, ik doe gewoon van forward]

Nog 84 dagen.
En dan stapt ze er uit.
Zegt ze.

“I’ll go to work, I’ll have a social life, I’ll date, I’ll celebrate and then I’ll check out.”

Ik krijg het koud.
Ik vermoed dat het echt is. Niet dus.
Al heb ik me al vaker laten foppen. Ja dus.
En ik vermoed ook dat de website geen 90 dagen zal bestaan. Aha!

90dayjane

‘t Is weer maandag. Tijd om werk te maken van het weekend.

U wordt nu vrijdag verwacht. In het zwembad.

[een stokje van Els]

bivak 1976 — ik, 15 maand

(dus nee, ik heb geen scanner)
(onbewerkte foto, dus niks geen sepia-effect)

update: ah ja, nog vergeten, iedereen mag het stokje hebben