ivan deboom

Het in memoriam horen voorlezen door Jef Lambrecht en dan doen alsof ge uw brilglazen wilt kuisen.

Dan deze hele godvergeten woensdagavond doorbrengen met een vijftiental volwassenen waarvan niet één, niet één, al ooit van hem heeft gehoord.

Dan. Er met uw hoofd niet bij zijn. Niet uitgelegd krijgen waarom dat komt. Dat ge voortdurend terugdenkt aan die keer dat het klaslokaal van ‘t vijfde middelbaar een barak in Compiègne moest voorstellen en dat het hoofdkussen onder uw bruine frak dreigde op de grond te vallen. En dan bang zijn dat het u punten zou kosten maar dat ge uiteindelijk een negen kreeg en de vermelding dat Herman Teirlinck een optie was.

Ik speelde Kilo.

Er was ook nog Max en Jager en de Jongste Minne en de Oudste Minne en er was Malou. Er was Malou. En natuurlijk had zij die rol van Malou. Ja Boom, dat moest weer lukken. En dan stonden we plots zogezegd buiten de barak in Compiègne een klapke te doen. En ze zei dat ze het allemaal zo niet bedoeld had met die Polen op dat feest. Ja dat zal wel, zei ik. En dat van die keer na de repetities bij u thuis? Dat was ook niet zo bedoeld of wat?

Het is misschien nog maar de tweede januari maar het zou me sterk verbazen als ‘Das Leben der Anderen’ niet de beste film is die ik in 2008 zal gezien hebben.

Op de valreep — die valreep begint trouwens de astronomische proporties van een gemiddelde letermeske formatieronde aan te nemen — op die valreep dus, zijn we in de vooravond nog naar de Skoop geweest. Om het einde van mijn vakantie te vieren. Of zoiets.

Ik ben meer dan onder de indruk van de film.
Vooral de acteerprestatie van Ulrich Mühe is echt verbluffend.