one four seven
Waar was u op 22 april 1992?
Ik hing voornamelijk in de zetel, voor de buis, meerbepaald de buis van BBC2. Dat heb ik zonet opgezocht en daarvoor heb ik in Google de trefwoorden “jimmy white” + “147″ + “crucible” moeten intikken. Omdat dit postje van e-mino er mij aan deed denken, na al die jaren. Ik word oud. In mijn ‘toptien-meest-beklijvende-televisiemomenten-ooit’ staat deze ‘one four seven’ van Jimmy White (bijna) volledig bovenaan. (dus nee, ik ben David Platt [*] niet vergeten, dat kan ik niet, nooit, kijk ik moet alweer huilen)
Misschien heeft u geen verstand van snooker, dat kan. Ik leg het kort even uit. Een ‘147′ is het puntenaantal van een maximumbreak. Een ‘break’ dat is de serie ballen die je ‘pot’ (scoort), zonder te missen en dus zonder dat je tegenstander aan tafel kan komen. Dat potten doe je uiteraard volgens de gangbare afspraken: een rode, een ander kleurtje, een rode, een ander kleurtje, enz. De rode ballen verdwijnen in de ‘pockets’ en de andere kleurtjes worden telkens op hun voorziene plaats teruggelegd. Als er geen rode ballen meer op tafel liggen, dan moet je de tafel nog even ‘clearen’ door de andere kleurtjes in de juiste volgorde één na één te potten. Voilà, dat is snooker in het heel erg kort.
Zo’n ‘one four seven’ kan je alleen maken als je de tafel in één break ‘cleart’ van de eerste tot de laatste bal en als je dan ook nog eens na elke rode bal uitsluitend de zwarte bal scoort. Elke snooker-amateur zal u zeggen dat het vrijwel onmogelijk is, dat het Kunst is, tovenarij zoals e-mino zei. Ik maakte in mijn beste dagen breaks van meer dan 40 maar dan enkel in een periode dat ik tot 2 keer per dag speelde. Ik deed dat ergens aan de Coupure op een plaats waar mensen ook plachten te squashen en ik geloof dat ze dat nog doen. Of de snookertafels er nog staan weet ik niet maar ik weet wel dat die tafels soms nog ter sprake komen als er mij wordt gevraagd waarom ik geen universitair diploma heb. Gedane zaken.
Een ‘one four seven’ dus. Ik zet die van The Wirlwind in 1992 op mijn blog, zodat ik er snel naar kan teruggrijpen als ik het even moeilijk heb.
En hier nog eens de ‘147′ van The Rocket, eergisteren:
[* Mocht u niet weten wat David Platt voor de mensheid betekent, ik doe even een wiki-paste: omdat België zijn laatste match verloren had, werd het geen groepswinnaar. Het lot bepaalde dat de Rode Duivels daarom op 26 juni 1990 in Bologna tegen Engeland zouden spelen. De Engelsen werden voor driekwart van de wedstrijd door de Belgen van de mat gespeeld. Waddle, Gascoigne, Lineker en co. zagen werkelijk alle hoeken van het veld, maar zuiver door pech haalden ze de 90' met 0-0. Daarbij dient wel te worden gezegd dat een doelpunt van Barnes wegens (twijfelachtig) buitenspel afgekeurd werd. Maar wat de Rode Duivels die avond lieten zien was van één van de weinige lichtpunten in een teleurstellend wereldkampioenschap. Ceulemans trof - op pass van Degryse- de paal in de eerste helft en na een fabelachtige aanval strandde een sublieme krulbal van Enzo Scifo in de tweede helft eveneens op de paal. Ook in de verlengingen domineerden de Belgen. Maar de laatste minuut was er teveel aan. Na 1h59' gespeeld te hebben kregen de Engelsen een - onterechte- vrije trap toegekend. Gascoigne trapte hem mooi over de Belgische muur en David Platt scoorde met een halve volley. Wat de apotheose had moeten worden van een goed toernooi - er werd véél beter gespeeld dan in de memorabele Mundial van 86 - werd een drama van episch formaat. Op veel vlakken kan België-Engeland beschouwd worden als de beste match die de nationale ploeg ooit gespeeld had, maar de winst waar het recht op had, verkreeg ze niet. In de volgende ronde wachtte nochtans Kameroen, een haalbare tegenstander. Was een België van dit kaliber af te stoppen geweest door de latere winnaars, Duitsland, die zich met een hoop geluk voorbij Engeland zouden wringen? We zullen het nooit weten. bron]
2 comments woensdag 30 april 2008
