ivan deboom

Geert Wilders — of zoals het gisteren te lezen stond op een spandoek in Jakarta: “Garret Weldon” — had met zijn onnozele powerpoint wel drie keer meer tijd nodig dan Pat Condell nodig had voor onderstaand filmpje. En toch slaagt Condell er wél in om (bijna) genuanceerd én tien keer duidelijker uit te leggen waar het op staat.

En néé, dit is geen outing als anti-islamiet want dat ben ik niet, ik ben gewoon anti.
(”Gelooft keer in uzelf jong”)

—————————————
[Update]
Voor alle duidelijkheid, wat ik hier eerder over schreef:

Niks nieuws dus.

Maar er is toch nog één dingetje dat ik niet zo goed begrijp.
Namelijk de technische uitvoering van “Soera 4, Vers 56″.

In zo’n grote braadpan zie ik mij nog wel liggen maar veel verder geraakt mijn verbeelding niet.
Want hoe zit dat dan met mijn nieuw vel?
Wordt mijn huid dan eerst opgemeten door iemand?
En wordt dat dan genaaid of is dat met elastiek of met spanbandjes?
En zal die mens die dat moet doen zijn handen niet verbranden?
Dat moet nogal een beproeving zijn.

Gisteren. Omstreeks 22u.

“Wat is dat lawaai?”

“Ah. Dat zijn de klokken van de basiliek.”

“???”

“Ah ja, ‘t is toch stille zaterdag.”

Sinds we hier wonen zijn we eindelijk verlost van de huwelijkskaravanen…
Maar er is dus iets voor in de plaats gekomen.

Why is it so many people seem to be hell bent on silencing others? Neither should the Quran be banned, nor the film attacking it.

Zó simpel.
En toch zó erg nodig dat het gezegd wordt en dat iedereen het hoort.
(en toch zó erg dat het zo nodig is dat het gezegd moet worden)

[Khaled Diab in dit artikel]

And what good would killing Rushdie or other “heretics” do? Does the potential assassin really think that God in all his presumed might and omnipresence needs the protection of a mortal thug? Does Muhammad or even Jesus, living it up, as they are, in seventh heaven and basking in the eternal light of the Lord really give a monkey’s about what kind of press they are getting on earth?

En nog interessanter dan het artikel zelf, is de discussie bij de lezers. Terwijl ik dit schrijf zijn er al 146 reacties. Ik was er toch een uurtje zoet mee. Omdat mijn Engels niet zo goed is en omdat de commentaren het niveau van de gemiddelde HLN-lezer overstijgen.

Volgens mij is die man met zijn filmpje gewoon een gewiekste middenstander die onder een andere naam een bedrijfje heeft dat Nederlandse vlaggen fabriceert.

Zijn schaapjes op het droge. Zijn broodje is gebakken.

De vlaggen zijn besteld — met duizenden.

En petrol hebben ze daar al naar ‘t schijnt.

—————————————
[Update, 3 april 2008]
We zijn vier weken later — de film is net verschenen. Vandaag hadden enkele studenten in Medan (Sumatra) geen zin om de les bij te wonen:

Ik kijk geregeld met Lena naar dingskes op de “joetuh” (lenaspeak voor “computer”) maar onderstaand filmpje ga ik toch maar laten passeren denk ik.

Vóór u zich begint af te vragen: het filmpje is authentiek, het is GEEN grap.

Het duurt maar een paar seconden. Niet uitstellen want ik vermoed dat youtube het binnen een paar dagen wel eens off line zou kunnen halen.

[als ingesloten filmpje niet werkt: klik]

[via]

meer van dat: klik

Ik vind dat iedereen recht heeft op minstens één stokpaardje. Dat is mijn mening en daar kan over gediscussieerd worden. En zo kom ik naadloos tot mijn stokpaardje.

Al een tijdje volg ik deze blog. Als u geen zin heeft om door te klikken: de schrijver wisselt met zijn lezers van gedachten over “reason, science, atheism, religion, politics and objectivism”.

Ik ben het nogal vaak met hem eens. En vandaag heeft hij het over mijn stokpaardje. Lees even mee:

Since freedom of speech is an undeniable necessary individual right, those who claim that it must be exercised with restraint are contradicting themselves – and are claiming illegitimate rights. “Limited free speech” is a contradiction in terms. Offending somebody is therefore not a crime. It may be immoral, if it’s irrational however. But the immoral is not the illegal.

Zijn meest recente artikel is een reactie op een uitspraak van VN-baas Ban Ki-moon, die via zijn woordvoerster het volgende op de wereld losliet:

“The Secretary-General strongly believes that freedom of expression should be exercised responsibly and in a way that respects all religious beliefs.”

Zo’n uitspraak wordt nu eenmaal van hem verwacht. Kofi Anan was ook meester in de patisserie van het opgestoken vingertje.

Ik ben het dus niet eens met de stelling van Ban Ki-moon. Net als iedereen heb ik respect voor ‘t één en ‘t ander. Sommigen hebben respect voor alles en iedereen. Respect daarvoor. Maar er zijn ook mensen die minder filantropisch door het leven dansen — ik bijvoorbeeld (doch vreest niet, ik heb geen springstof nodig om die levenshouding kracht bij te zetten).

Concreet. Ik heb GEEN respect voor religies. Nooit gehad. Het lukt me niet. En hoe meer ik in discussie treed met belijders van verschillende wereldgodsdiensten, hoe minder ik het respect kan opbrengen voor hun geloof. Het is zo. Ik vind het zelf geen prettig gevoel maar het is zo.

Vroeger kreeg ik het koud noch warm wanneer ik “allaaaaaaaoeakbar” op radio of tv hoorde. De laatste tijd word ik er kotsmisselijk van. Ik kan het niet helpen, ook al mag ik enkele moslims onder mijn vrienden rekenen.

En als u een ander gevoel, een andere mening heeft, dan wil ik het daar graag eens over hebben. Ik zal niet bijten. Ik zal zelfs mijn stem niet verheffen, laat staan een mes in uw borst planten. Gewoon eens van gedachten wisselen. Met alle respect.