ivan deboom

We hadden bij het opstaan beslist dat het zomer was. U zal er niet veel van gemerkt hebben maar Lena wél. Gedaan met de gemakkelijke winterlaarsjes.

Nieuwe zomerschoentjes op hun deugdelijkheid testen in het Groot Begijnhof te Sint-Amandsberg was een bijna duivelse inval — ik geef dat toe — en de Toorn des Heeren was navenant. Ik weet niet hoe de “gijntjes” (dixit Lena) dat precies doen, maar Lena kon zich niet rechthouden op de krakkemikkige straatjes die blijkbaar vannacht nog door een dronken kasseisteenlegger werden aangelegd. Het was dan ook een foute beslissing om de Erfgoeddag te plannen op de dag dat de Helleklassieker op het programma staat.

Ik geef echter niet snel op — eigenlijk juist wél maar dat hoeft u niet te weten.

Lena was óf aan het wenen óf aan het roepen dat ik haar moest oppakken óf over de kasseien aan het vallen óf een combinatie van dat alles. Ik probeerde de pijlen te volgen die me zouden leiden naar het Documentatiecentrum voor streekgeschiedenis. Ik wist zelfs het huisnummer — nr. 46 — maar het is ons uiteindelijk niet gelukt. In elk geval is nummer 46 *niet* vlakbij nummer 47. En de rode Erfgoeddagpijlen leiden in de eerste plaats naar… andere rode Erfgoedpijlen. Een geintje wellicht.

Als ik op het werk aan mijn bureau zit en ik zou mijn nek heel erg naar links draaien tot het pijn doet en ik zou dan over mijn schouder kijken en de proper gewassen ramen zouden wat breder zijn, dan zou ik kunnen zien wat u vandaag kan zien in De Morgen op bladzijde 9: een blauwe iguanodon die al een eeuwigheid wacht op een brug.

Ik volg dat dossier al een hele tijd. Niet alleen het project Oude Dokken maar ook het Masterplan Dok Noord (reconversie van de vroegere ACEC-fabriek, waar een deel van onze school is gevestigd). Bijzonder complex maar geweldig interessant.

Bovendien fiets ik elke dag van Lourdes naar Dok Noord via de Oude Dokken. En die Handelsdokbrug zou mij toch een dikke 5 minuten tijdwinst opleveren. Als ze er ooit komt vóór ik gepensioneerd ben. Dat ze zich maar haasten.

Kijkt!
Een nieuwe header!

Ongeveer wat we zouden kunnen zien als we op ons dak zouden staan:

• de torentjes van onze Basiliek
• en natuurlijk onze eigen windturbines

De header is eigenlijk hier een stukje van:

Die foto werd genomen door bijna-buurman Thierry Lammertijn.

En wel vanop deze watertoren:

(en omdat hij daar dan toch was, heeft Thierry heel Gent en omstreken in beeld gebracht)

Merci Thierry!

Mijne haren rijzen te berge.
Dat gebeurt meermaals per dag. Een verschijnsel dat meestal gepaard gaat met een DIE waar een DAT moet staan. Of een ALS waar een OF moet staan.

Het is één van de redenen waarom ik zelden tv kijk. Sinds de wonderlijke uitvinding van de man in de straat en zijn ondertitels.

Maar sinds onze jongste dochter aan reflux doet — ‘t is eens wat anders dan ballet — heb ik soms geen handen vrij om te computeren en kijk ik meer tv dan ik kan verdragen.

Daarnet op Canvas, Gabriel Rios over zijn grootvader die in 1945 even in Brussel verbleef:

“Ik weet niet ALS hij lang in België is geweest.”

Van Gabriel Rios kan ik dat verdragen. Het zal u maar overkomen. Verhuizen naar een ver land, een vreemde taal moeten leren. En dan blijkt uw taalcoach zélf een vreemdeling te zijn.

Het doet me denken aan een bekende Ploegsteertenaar die in zijn tienerjaren Nederlands leerde van Nico Mattan. How lucky can you get?

‘t Is weer maandag. Tijd om werk te maken van het weekend.

U wordt nu vrijdag verwacht. In het zwembad.

Wij ook!
[klik! en klik!]

(c) fotocharles

(c) fotocharles

[ik heb nog niet eerder een gentblogt-tekstje op mijn persoonlijk weblog gezet maar voor deze tekst maak ik logischerwijze een uitzondering]

Bijna dagelijks fiets ik voorbij huizen waar ik vroeger nog heb gewoond. De laatste tijd betrap ik mezelf steeds vaker op dagdromerij als ik die adresjes passeer.

(1) Schouwvegersstraat 26. (1993-1996)
Hier zat ik op kot. Een rijhuis met zeven studentenkamers, ik sliep op de tussenverdieping wegens goedkoop (3400 frank per maand). Met de nadruk op sliep. En ook werkjes uitschrijven met stylo, eerst in ‘t klad en dan in ‘t net. Ik was nog één van de weinige studenten die het zonder computer moest stellen (mijn eerste pc heb ik gekocht toen ik 22 was). In de Schouwvegersstraat heb ik ongelooflijk graag gewoond. Ook al lijkt het een studentenstraatje, toch woonden links en rechts van ons geen studenten maar ‘gewone’ mensen waar we een goed contact mee hadden. Tegenover ons woonde Grazz, toen hij nog gewoon DJ Grazzhoppa heette. Hij woonde in het eerste huis voorbij de blinde muur van Sint-Lucas (kunstsecundair).
Ik zou een een boek kunnen schrijven over de toeren die we hebben uitgehaald in de Schouwvegersstraat. Drie andere kotgenoten waren goede vrienden uit Lokeren (nee, het zijn dus niet uitsluitend Westfluten die op kot zitten vlakbij Sint-Lucas). Maar de speeljaren naderden hun einde en samen met de beslissing om voor een diploma te gaan, kwam de verhuis naar de Rodelijvekensstraat. Een nieuw adres, een nieuw leven. Ik kocht een wekker en een kopieerkaart.

(2) Rodelijvekensstraat 118. (1996-199
Geen kot maar een gezellige beluikwoning. Ik woonde daar samen met een vriend die toen al werkte. En een poes (Sioban, die nu nog leeft en zijn oude dag slijt in Lokeren). De benedenverdieping was gemeenschappelijk (woonkamer, keuken, badkamer) en de eerste en tweede verdieping slaapkamers. Eigenlijk heb ik daar maar een goed jaar gewoond want in 1998 woonde ik even op de 11e verdieping van een flatgebouw in Amstelveen. Om de zoveel minuten een vliegtuig boven mijn hoofd en zo zat ik noodgedwongen de hele dag in de binnenstad van Amsterdam, waar ik aan de Hogeschool Amsterdam mijn laatste jaar heb afgewerkt. Mijn kamer in de Rodelijvekensstraat kon ik via Erasmus verhuren aan een Nederlander die in de Hogeschool Gent een bierproject volgde, of zoiets.

(3) Ottogracht 7. (1998-1999)
Verschrikkelijk! Slechts 10 maanden heb ik daar gewoond. Ik gaf mijn eerste jaar les in een middelbare school ver weg van Gent en ik associeer de Ottogracht alleen maar met afzien. Overdag lesgeven, ’s avonds tot heel laat lessen voorbereiden. In de Ottogracht woonde ik op een piepkleine studio onder het dak. Mijn vriendin studeerde nog en zat twee straten verder op kot. Zij kwam mij elke avond zeggen dat het allemaal zo erg niet is en dat een schooljaar zo voorbij is en dat ik dan wel een andere job zou vinden. En zo geschiedde: een nieuw adres, een nieuw leven. Alweer.

(4) Vorkstraat 15. (1999-2001)
We verhuisden naar de Vorkstraat, naar een arbeiderswoning met dunne muren. In die tijd had de Vorkstraat nog 2 volledige huizenrijen maar de straat was toen al verkommerd. Als ik het goed heb, is de kant aan de Achtermuide nu volledig platgegooid en plant men daar sociale appartementen. In 2001 zijn we wegens geluidsoverlast op zoek moeten gaan naar een ander huis. Onze buurman was een jonge gast die ’s avonds moest werken en ’s nachts zijn stereo of tv veel te luid zette. Het kruid in zijn sigaretten zorgde er voor dat hij als een blok in slaap viel en dat het lawaai pas de volgende ochtend werd afgezet. Leven in de stad, het vereist een minimum aan opvoeding.

(5) Phoenixstraat 58. (2001-2004)
In de Phoenixstraat kenden we een eerste upgrade van ons wooncomfort. Een prachtig gerenoveerd beluikhuis, te bezichtigen in het beluik ‘40-60′, naast bloemenwinkel Blue Nimf (die toen aan de overkant was maar nu is verhuisd naar de plaats van de terziele gegane buurtwinkel ‘In den witte Turk’ - ja, zo stond het er echt). Maar de Phoenixstraat is een heel drukke, lawaaierige straat. Tot zover de nadelen want wonen in die straat betekent ook: op uw sloffen om een krant, een döner kebab, een brood.

(6) Maar we hunkerden toen al naar een rustig huis, een tuintje misschien, een optie op kinderen. Sinds 2004 wonen we in de rand van Gent, zoals zovele jonge gezinnen. Gelukkig fiets ik nog dagelijks door het centrum van Gent. Het wegdromen hoort daar stilaan bij.

Werd zopas goedgekeurd in de gemeenteraad (klik!) en betekent dat er binnenkort 2 mensen (TWEE mensen, op een bevolking van 235.000) hun hoofddoek zullen moeten afdoen op het werk. Maar daar ging het ook helemaal niet om — vuile politieke spellekes, meer niet. Ik ben gedegouteerd.

We hebben dit hoofddoekenverbod te danken aan het gelegenheidsteam VLD&VB dat met behulp van verschrikkelijk tsjeverige tsjevenstreken van verschrikkelijk tsjeverige tsjeeftsjeven (ik verklaar me nader: partijleden onder druk zetten om toch te stemmen en zo de sp.a een hak te kunnen zetten — alleen dat gemeenteraadslid dat nog ter kerke gaat mocht zich onthouden — als je dat tsjevenstreken noemt, dan zou dat wat te zacht uitgedrukt zijn, vandaar) een nipte meerderheid behaalde.

Ik ben kwaad. Ik ben heel erg kwaad. Mijn fierheid in deze stad te wonen is groot maar heeft vanavond een flinke deuk gekregen.

Ik heb eerder al uit de doeken gedaan (klik!) waarom ik zo’n verbod een heel erg domme zaak vind en ik ben te teleurgesteld om dat opnieuw te doen.

(verslagje alhier — foto’s alhier)

Morgen zaterdag, aan de Graslei, om 13u45. Trouwens de eerste keer in mijn leven dat ik de enige échte Sinterklaas zal ontmoeten want bij mijn weten waren de Sinten uit mijn jeugd altijd valse sinterklazen.

Het wordt voor Lena ook de allereerste confrontatie met deze lieve langebaardmeneer. Ze heeft wel al een kleurboekje over Sinterklaas maar het zou me sterk verbazen als er morgen herkenning optreedt.

“Komt er een verslagje van?”
Tsss. wat een vraag!

“Had jij dan geen boek dat dringend moest uitgelezen worden of zo?”
Eh…

Ik had al ‘t een en ‘t ander geschreven over het stadsvernieuwingsproject Oude Dokken (pal tussen mijn huis en mijn werk). Maar deze afbeeldingen had ik nog nooit gezien. ‘t Wordt prachtig. Denk ik.

In de zomervakantie van 2006, de eerste week van augustus, kwam een buurman ons vertellen dat er ergens achter de huizen, verstopt in de spoorwegberm een paaltje stond met een geel papier aan: “aanvraag tot stedenbouwkundige vergunning”. Uit de tekst op dat papier kon je onmogelijk opmaken waarover het ging maar er werd “een constructie van >20m” vermeld. Aha? Die buurman heeft het onderzocht en het ging om een gsm-mast van 30m. Aha!

Dezelfde week nog heb ik een bezwaarschrift ingediend bij het stadsbestuur. Niet omdat ik lijd aan het not-in-my-backyard-syndrome, wel omdat ik een gsm-mast in een woonwijk, tussen 3 lagere scholen en een paar meter van een rusthuis, nogal absurd vind want nauwelijks één kilometer verder begint Gent-Zeehaven en daar is meer dan ruimte genoeg. De reden was waarschijnlijk dat Base nv niet veel zou moeten betalen om wat spoorwegberm te huren van de NMBS, waarschijnlijk slechts een fractie van de prijs voor een stuk bedrijventerrein in Gent-Zeehaven. 

Soit. Een week later krijg ik een brief van burgemeester Frank Beke waarin staat dat mijn bezwaarschrift goed is terechtgekomen en door wie het nu verder wordt opgevolgd.

3 dagen later krijg ik een brief van de Dienst Stedenbouw om uit te leggen wat er nu precies met dat bezwaarschrift zal gebeuren en hoe de verdere procedure zal verlopen.

Gisteren kreeg ik opnieuw een brief van de Dienst Stedenbouw. Deze keer met een pak bijlagen. Ze hadden het afgelopen jaar niet stilgezeten. In de brief de verlossende informatie: de vergunning werd definitief geweigerd.

Is dat nu wat Leterme bedoelt met ‘goed bestuur’?