ivan deboom

Een stokje: ‘bedgeheimen’.
Ik heb er geen en als ik er al had, dan waren het geheimen, duhuh.

Iets anders dan maar: ‘bedrituelen’.
Ja, die heb ik wél. Elke avond nacht als ik ga slapen, probeer ik mijn bed te vinden. Dat is eigenlijk niet zo moeilijk maar ik probeer het ook te doen zonder het licht aan te steken, zonder mijn kleren aan te houden, zonder mijn slapende vrouwen wakker te maken, dus zonder mijn kleine teen te stoten of met mijn blote voeten op een Duplo-blokje te stappen, of zonder lawaaierige dingen te doen vallen (zoals kleerhangers die nog op het bed liggen). En dan val ik als een blok in slaap. Meestal. Maar de laatste tijd durft dat wel eens mislukken, dat klinkt minder erg dan dat het is. Of zoals King Henry IV het ietwat dramatischer kwam te zeggen:

How many thousand of my poorest subjects
Are at this hour asleep! O sleep, O gentle sleep,
Nature’s soft nurse, how have I frighted thee,
That thou no more wilt weigh my eyelids down
And steep my senses in forgetfulness?
– Shakespeare –

Iets anders dan maar: ‘uit-bed-rituelen’.
Ja, die heb ik ook. Ik sta *nooit* op als dat niet van mij geëist wordt op een zeer dwingende manier. Hetzij door een krijsende Zita, een hoestende Lena, een beloofde afspraak met de flesverwarmer en last but not least: de keerzijde van mijn loonbriefje. Wat betekent dat ik minder dan de helft van het aantal uren dat ik normaliter zou slapen, slaap. En dus loop ik al twee jaren meer dan vermoeid. De uitputting nabij. En dat is gene zever, het is gewoon zo, ik sta op het punt te crashen. En zeg mij alstublieft niet dat ik vroeger in mijn bed moet kruipen, ik moet gewoon eens een paar dagen kunnen uitslapen. “Dat is toch hetzelfde?” Néé, dat is niet hetzelfde.

(en oh ja het is een stokje, dus hoor ik enkele mensen naar hun bedgeheimen te vragen — ik zou niet durven maar laat dat u vooral niet tegenhouden)

‘t Is nu niet omdat ge al eens ne keer een paar dagen overtijd zijt, dat ge geen volk meer moogt vragen op Oudejaar. Dachten wij zo.

[nieuwjaarsbrieven schrijven]

Deze namiddag op babybezoek geweest bij een pasgeboren boeleke. Over een paar weken is ‘t aan ons, dus dit bezoekje was ook een test voor Lena. We zijn al een tijdje bezig met de psychologische voorbereidingen maar het ontbrak ons telkens aan een échte baby om nu eens écht te tonen wat er in mama’s buik zit.
We maken ons geen illusies. Lena zal het er wel moeilijk mee hebben als ‘t zover is, net als de meeste kinderen in die situatie. Maar toch, zowel Nele als ik hebben de kleine Anton in onze armen gedragen en Lena heeft daar zeer goed op gereageerd. Ze was niet echt nieuwsgierig maar ze was wel heel lief met de baby.
Elke dag lezen we haar voor uit ‘Kaatje en mama’s buik’. Ze kiest dat boekje meestal zelf uit de stapel en komt vragen om het voor te lezen. Dan slaat ze de bladzijden veel te snel om, tot ze bij die pagina is waar mama of papa het geluid van een boze, huilende peuter nadoen. En dat moeten we dan tot in ‘t oneindige herhalen. Wijs!

“Ja ja, Ivan, dat kan allemaal wel zijn, maar dat is nog steeds geen antwoord op mijn vraag, ik dacht dat gij tegen zondagmiddag een boek moest uitgelezen hebben en nu lees ik hier dat gij gisteren naar Sinterklaas geweest zijt en vandaag ook het huis uit. Hoe zit dat eigenlijk?”
Awel. Ik ben meer dan gemiddeld offline geweest van ‘t weekend en ik heb van de schaarse en veel te korte dutjes van Lena geprofiteerd. En deze morgen stress want ik had nog 150 bladzijden te gaan (Tirza duurt 430 bladzijden) maar het is me gelukt (alleen was mijn spaghettisaus een beetje minder gelukt). En het boek heeft me lichtjes bij de keel gegrepen en nu durf ik niet gaan slapen uit schrik dat ik er over ga dromen. U zal het begrijpen als u Tirza gelezen heeft. En als u dat niet heeft gedaan, dan moet u dat maar eens doen want het is een bijzonder goed boek.

Zo’n twee maanden geleden schreef ik een stukje over onze huismuis. Sindsdien heeft een mix van schaamte en mannelijke trots mij daarover doen zwijgen.

Op 2 september werd het huisje van Muis dus dichtgeplakt. Op 3 september is Muis op miraculeuze wijze ontsnapt, zonder de Duct tape te beroeren. Op 4 september is Muis gespot toen ze haar nieuwe woonst van voedsel voorzag, aan de andere kant van de keuken. Onder de vaatwasmachine. De daaropvolgende weken hebben we eerst geprobeerd om Muis vriendelijk uit te nodigen in onze tuin. Dan opgezocht op internet of er een muiswaardige en peutervriendelijke manier bestond. Het muizengamma in de plaatselijke Brico bestudeerd en dat toch wat te drastisch bevonden. Ons dag na dag meer geërgerd aan de ochtendlijke muizenstrontjes op het aanrecht. Een werkdag beginnen met een dagelijkse poets- en ontsmettingsbeurt is niet alles. Begin oktober dan toch beslist om vallen uit te zetten. 4 stuks. 2 keer is Muis er in geslaagd de kaas te verwijderen zonder de val te doen bewegen.

Vandaag was Muis in een mindere dag.

Van ‘t weekend zijn we er aan begonnen. Geboortekaartjes, adressen verzamelen, etiketten maken, postzegels kopen, geboortegeschenkjes maken. Elk geboortegeschenkje zal bestaan uit 4 onderdelen. Die 4 elementen samenbrengen vergt fijne motoriek. Eén van mijn vroegste schoolherinneringen kwam naar boven. Kleuterklas. Dat ik er niet in slaagde een papieren figuurtje uit te knippen en dat de juf mij toen duidelijk maakte dat alle anderen in de klas dat wel al konden.

Een mens evolueert. Ondertussen heb ik geen problemen meer met fijne motoriek. Eigenlijk doe ik niks liever dan dit soort werk. Kan men eigenlijk solliciteren voor een beschutte werkplaats? Ervaring genoeg. Ik deed ooit een paar zomers vakantiejob bij de VMW. Ze durfden jobstudenten geen echt werk geven. Brieven vouwen, stempelkussens vervangen, werkstaten klasseren, schetsen archiveren, enz.

En als ik dan evenveel betaald word… En als ze mij beloven dat ik mijn werk nooit ‘mee naar huis’ zal moeten nemen…

Is de titel van een boek uit 1992. En daar moest ik geheel toevallig aan denken. Zo’n uur geleden. Haar nieuwe lakens (gisteren gekocht) moesten er aan geloven. Opnieuw in bad. Ze begreep er niks van. Dan een grondige studie van het overgegevene: blijkt dat ze van een hele dag nog niks verteerd had.
Nu zit ik nog met een prangende vraag: hoe komt het eigenlijk dat de uitgekotste versie van rodekool volledig kleurloos is? (ik wil het echt wel weten hoor)

Als u dacht dat het vorige dansfilmpje een one hit wonder was… Eigenlijk doet ze dit al een paar maanden en ze weet van geen ophouden.

Bijvoorbeeld gisteren:

Of bijvoorbeeld vandaag:

 Tip: maak uw eigen remix en speel beide video’s gelijktijdig af — K3 meets Amy Winehouse — het resultaat is eh… postmodern of zoiets.

Je kan er geen occasiebaby’s kopen maar wel bijvoorbeeld 2 goedgevulde grote zakken degelijke babykleertjes voor de prijs van 1 kruippakje in Petit Bateau.
En als milieubewuste en prijswijze ouders moeten wij daar gewoon naartoe, naar die beurs van de Gezinsbond. Nu, op dit moment. Alleen jammer dat ik steeds koortsaanvallen heb van zo’n beurs en dat ik er grijze haren van krijg (denk ik). Wellicht door een combinatie van claustrofobie, misantropie en last but not least koopjesfobie.

Dus nu zit ik hier. Thuis met Lena. En alleen al de idee dat de drukte en het lawaai in GITO (Martelaarslaan) een n-de macht is van hier in huis, maakt deze zondag één van de mooiste zondagen van dit jaar.

En dat ze straks maar met schoon gerief naar huis komt. Of ik stuur ze terug.

(ah, kijk zie, Ilse heeft er ook last van, van beurzen)

Zonder staart is Muis ongeveer 6 cm. Kastanjebruine vacht. Muis woont onder de keukenkast en heeft het behoorlijk naar zijn zin. Het huis van Muis is heel gezellig, althans dat vermoeden wij. Hij komt er alleen uit als niemand in de keuken is en dan nog alleen als hij honger heeft. Het huis van Muis is privaat terrein. De keukenleverancier heeft het prachtig afgewerkt met plintjes in dezelfde kleur én een verborgen gaatje waar alleen Muis doorkan. De keukenleverancier houdt van Muis.

Muis wil niet op de foto. Ook niet als de fotograaf één uur in het donker op een keukenstoel zit te wachten, mét fototoestel en houten lepel in de hand. Muisstil dan nog.

Muis heeft vannacht de kaas gevonden en heeft alles verhuisd naar zijn comfortabele keukenloft. Sindsdien staat Muis voor een nieuwe uitdaging.

(want DIT kunnen we wel missen eigenlijk)