ivan deboom

We zijn zinnens om onszelf hetzelfde cadeau cadeau te doen.

Voor moederdag. Én voor vaderdag.
(en voor moederdag volgend jaar en voor vaderdag volgend jaar enzovoort)

Morgen gaan we informeren en misschien zelfs direct bestellen.
(voor alle duidelijkheid: één exemplaar natuurlijk)

Een dure investering, takkoord, maar hadden we vandaag zo’n superfiets gehad, dan waren we op fietstocht geweest nondedju.

Misschien ziet u één van de volgende dagen het volgende passeren: een buggy met een peuter in, de peuter met een lelijke stoere fietshelm.

En wellicht denkt u dan meteen aan extreem overbezorgde ouders. Maar dat heeft u dan fout gedacht. Dus u hoeft ons echt niet zo vreemd aan te kijken. Dank u.

Die van ons is namelijk gezegend met ‘la force de conviction’.

We zijn naar de zollezie geweest vandaag.

De voormiddag was leuk, de namiddag een hel.

De voormiddag kunnen we illustreren met foto’s maar in de namiddag rolden we van de ene ’scène’ in de andere. Lena was al wat lastig omwille van haar verkoudheid. Daar komt bij: ze heeft echt nog een (lang) middagdutje nodig. Probleem: ze kan hoegenaamd niet slapen in de buggy. En ook nog: trop is te veel. ’s Morgens met de bus (sensatie!) en dan in Dampoort voor de eerste keer in haar jonge leven de trein genomen (sensatie!). En dan dat immense station en dan flamingo’s en kiwi’s en andere rare vogels en gorilla’s en giraffen en olifanten. En flink stappen en frietjes en stekende zon. En dan was het middag en was het beste er af, des Guten zuviel.

Lena was in de namiddag onhandelbaar — onhandelbaar as in *on.han.del.baar*. Alle dramatische taferelen die we de voorbije weken af en toe hebben mogen aanschouwen, zijn vandaag op één namiddag de revue gepasseerd. Omdat ik niet meer de fut heb om alles te beschrijven en omdat het anders een zó lange epistel zou worden dat mijn blog ontploft, zal ik me beperken tot een bloemlezing van 5 luttele doch representatieve minuutjes van deze namiddag:

huilt - “Lena stappen” - stapt - huilt - “Lena pakken” - wordt opgepakt - spartelt - krijst - “Lena stappen” - valt - huilt - wordt opgepakt - krijgt tuutje en knuffel en wordt in buggy gezet - “Lena stappen” - wordt genegeerd - krijst - “Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! etc. - stapt - huilt - “Lena pakken” - enz.

En verder heeft ze op de terugweg in de trein tot 2 keer toe een crisis gehad om ‘u’ tegen te zeggen, zich op de grond gegooid en al. En alle mensen die boos naar ons keken, keken niet meer boos naar ons nadat ik héél boos had terug gekeken. Ze keken dan maar jaloers naar die enkelingen die het geluk hadden hun iPod wat luider te kunnen zetten.

Maar soit, we zijn dus naar de zoo geweest. En het was leuk!

We wonen vlakbij een spoorweg en Lena is dus vertrouwd met treinen maar ze had nog nooit een trein van dichtbij gezien en ook nog nooit de trein genomen. Ze was onder de indruk.

We zijn allemaal heel flink geweest op de trein. Lena heeft een tekening gemaakt en ik heb 2 Chinese meisjes gered van een ontgoochelende city trip in Berchem. (tip: gebruik in een Engelse conversatie met Chinezen nooit een verfijnder vocabularium dan het basispakket “yes”, “no”, “good” en “not good”, het kan alleen maar verwarring stichten).

In de zoo zijn zowat álle dieren die Lena al kende uit ‘mijn dieren-kijk-boek: 100 foto’s’. Ook haar favoriet: de giraf! (haar slaapknuffel is een mini-giraf)

En verder:

De rest van de foto’s staat in deze foto-set.

De laatste foto die we genomen hebben, was iets na de middag. De blik in haar ogen stond toen al op halfzeven:

Mochten ouders de energie hebben om foto’s te maken in crisissituaties, dan zouden familie-albums toch heel wat interessanter zijn, zo van “Ah, kijk zie, dat was toen die keer dat je uitzinnig begon te krijsen omdat je je tuut niet meer terug kreeg van ons, nadat je die tuut een vijftal keren met opzet op de grond had gegooid.”)

Vandaag gesignaleerd te Oostakker Lourdes.
Paarse t-shirt + hoofddoek + uitdagende blik = Roma dus.
Waar zijn de flikken als ge ze nodig hebt!?

Ik hou niet zo van de Teletubbies, vooral omwille van de jerommeke-speak (“Dipsy ook dansen!” — een taallesgever krijgt daar zere tenen van). Lena heeft de tubbies nog maar een paar keer gezien en ze is er gelukkig ook niet wild van. Bij de start — soundtrack: “Tinky Winky, Dipsy, Laa-laa, Po, Teletubbies, Teletubbies,…” — roept ze alle namen af en dan loopt ze weg. Maar deze morgen was het een leuke aflevering. Rode draad: het liedje van Humpty Dumpty en dan Po die voortdurend valt (als running gag en als verwijzing naar Humpty Dumpty).

Ik vond de Nederlandse tekst nogal onnozel, dus heb ik het origineel opgezocht.

Humpty Dumpty sat on a wall.
Humpty Dumpty had a great fall.
All the king’s horses and all the king’s men
Couldn’t put Humpty together again.

Het versje heeft blijkbaar een geschiedenis, zo leert de Wikipedia-pagina ons. Humpty Dumpty is niet altijd een ei geweest, bijvoorbeeld.

[image in the public domain because its copyright has expired]

Maar waar ik het over wilde hebben (cf. titel). Als ik op een Engelstalige wikipedia-pagina beland, dan is het eerste wat ik doe: in de linkerkolom kijken of er geen Nederlandstalige pagina voorhanden is. En joepie, dat was het geval bij Humpty Dumpty: klik! Je komt dus niet op de Nederlandstalige pagina over Humpty Dumpty (die trouwens niet bestaat) maar wél op de pagina over Holle Bolle Gijs!

Wikipediaanse grapjas?

[gsm-foto]

We hadden bij het opstaan beslist dat het zomer was. U zal er niet veel van gemerkt hebben maar Lena wél. Gedaan met de gemakkelijke winterlaarsjes.

Nieuwe zomerschoentjes op hun deugdelijkheid testen in het Groot Begijnhof te Sint-Amandsberg was een bijna duivelse inval — ik geef dat toe — en de Toorn des Heeren was navenant. Ik weet niet hoe de “gijntjes” (dixit Lena) dat precies doen, maar Lena kon zich niet rechthouden op de krakkemikkige straatjes die blijkbaar vannacht nog door een dronken kasseisteenlegger werden aangelegd. Het was dan ook een foute beslissing om de Erfgoeddag te plannen op de dag dat de Helleklassieker op het programma staat.

Ik geef echter niet snel op — eigenlijk juist wél maar dat hoeft u niet te weten.

Lena was óf aan het wenen óf aan het roepen dat ik haar moest oppakken óf over de kasseien aan het vallen óf een combinatie van dat alles. Ik probeerde de pijlen te volgen die me zouden leiden naar het Documentatiecentrum voor streekgeschiedenis. Ik wist zelfs het huisnummer — nr. 46 — maar het is ons uiteindelijk niet gelukt. In elk geval is nummer 46 *niet* vlakbij nummer 47. En de rode Erfgoeddagpijlen leiden in de eerste plaats naar… andere rode Erfgoedpijlen. Een geintje wellicht.

Het was even slikken. “Letterlijk”, zou ik daar eventueel aan kunnen toevoegen en het zou geen onterecht gebruik van het woord ‘letterlijk’ zijn.

Bij deze wil ik alle ouders van refluxbaby’s waarschuwen: neem uw kind *NOOIT* op deze manier vast:

[de foto is niet van tijdens Het Moment maar gewoon ter illustratie want anders zou ik een halve bladzijde nodig hebben om te beschrijven op welke manier gebeurd is wat gebeurd is]

En zo vind ik elk weekend wel een orginele reden om een tripel van mijn schap te halen.

Ze mag liters appelsap drinken en dan de hele dag in haar blote poep rondlopen maar pipi in het potje: “No way José!”

Haar blaas is al een paar keren geëxplodeerd: op de mat, in de zetel, op de vloer, op de trap, om het even waar. Maar dus niet op het potje.

En om de eerste vijf druppels *in* het potje te vieren — en omdat een zenuwinzinking zó passé is — hebben we vanavond een daverend applaus gegeven en een familiale vreugdedans gedaan.

Gisteren. Ik wil Lena in bed steken maar ze wil mij kost wat kost nog iets vertellen. Eigenlijk wil ze vertellen dat de ’sneeuwpop’ is gevallen maar aangezien ze nog maar pas pannenkoeken heeft gegeten en ook ‘pannenkoek’ heeft leren uitspreken, is ze een beetje haar kluts kwijt.
Het woord ’sneeuwman’ of ’sneeuwpop’ is ze op dat moment even vergeten, ze zit dus met ‘pannenkoek’ in haar hoofd. De spraakverwarring is compleet omdat ik op dat moment geen weet heb van een gevallen sneeuwpop — dat heb ik pas ontdekt toen ik terug beneden was.
Dus dacht ik op dat moment dat Lena mij wilde vertellen dat haar pannenkoek is gevallen. Wat ik een beetje vreemd vond, aangezien ik geen pannenkoek heb zien vallen. En dat kind maar uitleggen. En ik maar niet snappen. Het ging zo:

(als het ingesloten filmpje niet werkt: klik hier)

En zo bleef het maar doorgaan trouwens. Ik heb haar nadien nog willen wakkermaken om het misverstand op te lossen en uit te leggen dat ik nu eindelijk begrijp wat ze bedoelde. Maar ik heb gewacht tot ’s morgens.
Dat filmpje heb ik nu al twintig keer opnieuw bekeken en ik ontdek telkens nieuwe dingen. Bijvoorbeeld: ze kijkt voortdurend naar rechts, naar de voordeur (daar stond de sneeuwman). Via haar pop wil ze ook duidelijk maken dat het niet om een pannenkoek gaat maar om een soort pop. En wanneer ik zelfs dat niet begrijp, zegt ze dat ‘papa’ is gevallen. En ‘mamapoep’ als een soort samentrekking van ’sneeuwmama’ en ’sneeuwpop’. En nog verstond ik het niet. Domme papa.
Update > en als ze het (volledig in het begin) heeft over “kin” of “kun”, dan bedoelt ze de kinderen die de sneeuwman hebben gemaakt — en als ze “nee pop” zegt dan bedoelt ze dus niet “nee pop” maar wél “sneeuwpop” — domme domme papa!