ivan deboom

De komende weken zullen er heel wat omstandigheden nogal onvoorzien samenkomen — waarbij ‘onvoorzien’ eigenlijk niet klopt want ik herinner mij van vorig jaar dat het toen ook rond deze periode was.

Omstandigheden dus. Zoals daar zijn.

• De stand van de zon die er voor zorgt dat er dringend in onze tuin moet gewerkt worden.
• De omvang van onze tuin. (ik blijf dat een omstandigheid vinden)
• Een heel gamma aangeschafte en nog aan te schaffen goederen die resoluut weigeren hun nut te bewijzen alvorens wij een paar uren driftig met boormachines en andere onhebbelijkheden in de weer zijn geweest. (rookmelders, kasten, rekken, boekenplanken, tuinhuizen, …)
• Wat?! Een tuinhuis?! Eh… ja. ‘t Is te zeggen: een ‘hofkot’. Want we gaan er niet in wonen. Het wordt deze week geleverd. In afzonderlijke planken. En als het ooit lukt om dat in elkaar te steken, dan kan er eindelijk eens deftig in de tuin worden gewerkt. En dan kan de auto misschien, voor het eerst in het vierjarig bestaan van onze garage, binnen slapen. Geen luxe in deze hitte, wegens een auto zonder airco en een reputatie van baby’s, dat die snel uitdrogen en zo.
• Het einde van het schooljaar dat zich pas wil opdringen nadat de nodige evaluaties uitgebreid geargumenteerd zullen worden ingevuld en vervolgens in tweevoud netjes zullen worden gearchiveerd.
• En dan zou ik ook héél graag nog enkele nachtelijke uurtjes willen reserveren om nog eens wat stukjes te schrijven voor gentblogt. Maar het leven presenteert zich nu al een paar weken heel erg off line en het wordt er voorlopig niet beter op. En daar word ik soms zó mottig van.
• Waarvan? Dat ik zo veel off line ben of dat ik zo graag online ben? Het antwoord is momenteel in deliberatie.
• En dan is er nog het weer. En wat dat met mijn ogen en met mijn sinussen doet.

We zijn naar de zollezie geweest vandaag.

De voormiddag was leuk, de namiddag een hel.

De voormiddag kunnen we illustreren met foto’s maar in de namiddag rolden we van de ene ’scène’ in de andere. Lena was al wat lastig omwille van haar verkoudheid. Daar komt bij: ze heeft echt nog een (lang) middagdutje nodig. Probleem: ze kan hoegenaamd niet slapen in de buggy. En ook nog: trop is te veel. ’s Morgens met de bus (sensatie!) en dan in Dampoort voor de eerste keer in haar jonge leven de trein genomen (sensatie!). En dan dat immense station en dan flamingo’s en kiwi’s en andere rare vogels en gorilla’s en giraffen en olifanten. En flink stappen en frietjes en stekende zon. En dan was het middag en was het beste er af, des Guten zuviel.

Lena was in de namiddag onhandelbaar — onhandelbaar as in *on.han.del.baar*. Alle dramatische taferelen die we de voorbije weken af en toe hebben mogen aanschouwen, zijn vandaag op één namiddag de revue gepasseerd. Omdat ik niet meer de fut heb om alles te beschrijven en omdat het anders een zó lange epistel zou worden dat mijn blog ontploft, zal ik me beperken tot een bloemlezing van 5 luttele doch representatieve minuutjes van deze namiddag:

huilt - “Lena stappen” - stapt - huilt - “Lena pakken” - wordt opgepakt - spartelt - krijst - “Lena stappen” - valt - huilt - wordt opgepakt - krijgt tuutje en knuffel en wordt in buggy gezet - “Lena stappen” - wordt genegeerd - krijst - “Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! etc. - stapt - huilt - “Lena pakken” - enz.

En verder heeft ze op de terugweg in de trein tot 2 keer toe een crisis gehad om ‘u’ tegen te zeggen, zich op de grond gegooid en al. En alle mensen die boos naar ons keken, keken niet meer boos naar ons nadat ik héél boos had terug gekeken. Ze keken dan maar jaloers naar die enkelingen die het geluk hadden hun iPod wat luider te kunnen zetten.

Maar soit, we zijn dus naar de zoo geweest. En het was leuk!

We wonen vlakbij een spoorweg en Lena is dus vertrouwd met treinen maar ze had nog nooit een trein van dichtbij gezien en ook nog nooit de trein genomen. Ze was onder de indruk.

We zijn allemaal heel flink geweest op de trein. Lena heeft een tekening gemaakt en ik heb 2 Chinese meisjes gered van een ontgoochelende city trip in Berchem. (tip: gebruik in een Engelse conversatie met Chinezen nooit een verfijnder vocabularium dan het basispakket “yes”, “no”, “good” en “not good”, het kan alleen maar verwarring stichten).

In de zoo zijn zowat álle dieren die Lena al kende uit ‘mijn dieren-kijk-boek: 100 foto’s’. Ook haar favoriet: de giraf! (haar slaapknuffel is een mini-giraf)

En verder:

De rest van de foto’s staat in deze foto-set.

De laatste foto die we genomen hebben, was iets na de middag. De blik in haar ogen stond toen al op halfzeven:

Mochten ouders de energie hebben om foto’s te maken in crisissituaties, dan zouden familie-albums toch heel wat interessanter zijn, zo van “Ah, kijk zie, dat was toen die keer dat je uitzinnig begon te krijsen omdat je je tuut niet meer terug kreeg van ons, nadat je die tuut een vijftal keren met opzet op de grond had gegooid.”)

Vandaag was het mijn verjaardag.

Ik ben speciaal wat later opgestaan, waardoor de automatische ochtendpiloot met een bezweet fietslijf aan de drukke werkdag is begonnen. [*]

De dag bracht ik voornamelijk door tussen gyprocwanden [1] en enkel glas [2].

[1] De gyprocwanden die speciaal voor mij luidruchtig de noodkreten vertaalden van collega’s die aan de andere zijde van de gyprocwanden hun dag voornamelijk doorbrachten tussen gyprocwanden en enkel glas.

[2] Het enkel glas waarmee ik vandaag opnieuw het gevecht ben aangegaan, en alweer verloren heb. Het verkeersgeraas aan Dok Noord is namelijk sterker dan mijn stem, sterker dan mijn oren. En als iemand bij een spreekoefening voor de derde keer op rij “herhaal alsjeblief” moet horen, dan zal hij de vierde keer zijn hand niet meer opsteken. Which is heel erg jammer.

Maar vandaag was het mijn verjaardag. En we zijn met het hele gezin gaan eten in Pizza Hut. En dat was zo leuk dat het mijn dag heeft goedgemaakt. En om het helemaal compleet te maken gaan we subiet nog een Van Veeteren insteken. En Zita mag meekijken en ze staat voor de uitdaging om haar record te breken vanavond (de film van Van Veeteren meer dan 20 keer moeten pauzeren).

[*of nee wacht, dat gebeurt elke dag]

Dat van Dat Restaurant, ik heb dat allemaal niet gevolgd, dus ik heb geen enkele reden van spreken. Maar het toeval wil dat ik een weblog heb en dat ik hier zeg wat ik wil en dus heb ik plots wél een reden van spreken.

Ik ken het programma niet maar ik zal u eens haarfijn het concept uitleggen. De makers hebben ooit een documentaire — De Mensentuin — bekeken op televisie en vonden het een fantastisch spelprogramma. “Maar dat kunnen we beter!”, moeten zij gedacht hebben.

Het toeval wil dat alle andere tien miljoen televisiemakers al jaren aan een stuk exact hetzelfde denken en dat er op alle andere tien miljoen televisiezenders al jaren aan een stuk niks anders te zien valt dan The Human Zoo: mensjes kijken. Dialectologen hebben er een vette kluif aan. En sociologen. En gsm-operatoren. En reclame-bureaus. En zowat iedereen heb ik de indruk. Maar ik dus niet.

En Gent is gisteren weggestemd blijkbaar. Eh, ja? So what? Het is toch een spelletje?

Tot daar mijn compleet overbodige inleiding om eindelijk tot de bedoeling van dit stukje te komen. Het was dus gisteren dat restaurantgedoe op televisie, dat ik dus niet heb gezien, en ik maakte mij de bedenking of digitale televisie misschien een oplossing kan zijn voor mij. En welke programma’s ik dan eventueel zou bekijken omdat ze bijvoorbeeld echt het bekijken waard zijn. En dan kwam ik bij Mart Smeets terecht. Want als ik al eens aan het zappen ben en ik stuit daarbij op Mart Smeets, dan geraak ik niet meer weg, ik kan er niet aan doen. Eindeloos ouwehoeren over de aerodynamica van een fietshelm of over de hellingsgraad van de eenentwintig bochten in Alpe d’Huez, i love it!

Dus, als hij ooit met een 24/7 thema-zender begint, pas dan zal ik mij digitale televisie aanschaffen. En over een flauwe woordspeling als catchy naam voor de nieuwe zender moet hij zich dus ook al geen zorgen maken — zie titel.

Ik had dit weblog even op veilleuse gezet. Niet bij gebrek aan inspiratie hoor. Maar de voorbije 2 weken heb ik vooral naar mijn lichaam geluisterd, eerder ‘moeten luisteren’ wegens alarmbelprocedure. Ik ben wel blijven werken (ziekteverlof is voor schoolvakanties vind ik) maar méér dan werken was echt niet mogelijk. En die paar uurtjes die ik dan toch achter de pc heb uitgezeten, zat ik met mijn hoofd ergens anders.

Maar wat zijn we hier nu mee, met dit zelfbeklag?
U heeft gelijk, ik geef u nog snel wat kennis mee:

Een waakvlammetje verbruikt 150 m³ gas per jaar en dat kost u bijna 100 euro per jaar mocht uw kachel het hele jaar alleen op waakvlam staan.

Ik was van plan om daar vandaag of morgen nog iets over te schrijven omdat ik heel boos was. Maar kijk: de actualiteit is mij voor.

Blijkbaar heeft het klachten geregend en wij maar denken dat we de enigen waren die daar moeilijk over deden, dat we plots onze eigen kuisproducten (Ecover) niet meer mochten gebruiken maar moesten overschakelen op chemische brol. Of we zouden anders onze poetsvrouw kwijt geraken. Het was officieel “geheel vrijblijvend” maar na een telefoontje bleek dat er voorrang zou gegeven worden aan klanten die meestappen in de kuisproductenregeling.

Er staat nu nog niet in het nieuwsbericht of ‘Solidariteit voor het gezin’ ook bij de gestrafte bedrijven is. Laat ons hopen van wel, dan hebben we eindelijk een reden om over te stappen naar elders. Jammer want we zijn wel content van onze poetshulp.

Ik stond daar dus aan de Blaisantvest, deze morgen om negen uur.

De woensdagen dat ik op dat uur niet voor de klas sta, zijn zeldzaam en dus moest ik ervan profiteren: snel-snel (zie bovenstaande foto) nog vóór het werk naar den Aldi want er waren fietsregenjassen te koop en mijn huidige fietsregenjas is eigenlijk geen fietsregenjas en bovendien tot op de draad versleten. En ik wilde ook nog een frisser kleurtje want dat is toch veiliger op de fiets. Voor de zekerheid nog even de website gecheckt: ‘de fietsregenjas is beschikbaar in verschillende kleuren’. Joepie!

En ja hoor, er waren verschillende kleuren: knalrood en hemelsblauw voor de damesmodellen en ZWART voor de heren.

We kunnen dus concluderen dat mannen enkel donkere regenjassen mogen dragen, volgens de heren gebroeders Karl en Theo Albrecht.

Aldi neemt dus niet alleen een loopje met de Human Rights maar hun kleurenpolitiek is ook nog eens een flagrante miskenning van de biologische basisregels bij de meeste diersoorten.

In februari heb ik me vooral geërgerd aan het woord ABSOLUUT. Maar we zijn ondertussen al maart en dus is het tijd voor een nieuwe ‘taalergernis van de maand’.

Ik hoor het de laatste tijd steeds vaker en het begint me danig te vervelen. Het foutief gebruik van het woord LETTERLIJK.

Zegt de kanaaltwee2be-voetbalcommentator zonet:

“Real Madrid moest het dan ook zonder oranje stellen vanavond, LETTERLIJK, want geen Van Nistelrooy, geen Robben van de partij.”

Nééé!! Dat is dus NIET LETTERLIJK ORANJE.
Net zoals je NIET kan zeggen dat je je LETTERLIJK BLAUW ergert.

(tenzij je in het smurfendorp woont)

Vandaag publiceert de De-Laatste-Show-blog een lijstje van de 10 ergste covers.
Ik kan me vinden in het lijstje MAAR schandelijk over het hoofd gezien: de ergste cover van alle ergste covers ooit! Jasper Farinelli Steverlinck die één van de schitterendste Bowie-parels (Life on Mars?) met zijn wienersängerknabenkopstem door de modder haalt om daar dan maandenlang de afrekeningen en andere hitlijsten mee aan te voeren en dan samen met een tiental andere covers een cd van te maken om daar dan zijn brood mee te verdienen. Dat doet ge niet!!

Om mijzelf een beetje te kalmeren: het origineel.

Gisteren in De Morgen.

Toen de nieuwe Radio 1 de ether inging, was de kritiek niet van de lucht. De jongste CIM-cijfers geven de criticasters ongelijk. Het marktaandeel van de zender steeg tussen 18 augustus en 22 december met bijna 1 procent.

Logica.
Hoofdstuk 1.
De foute bewijsstelling.

voorbeeld 1:
“Smurfen zijn blauw, dus Gargamel is een jeanet.”

voorbeeld 2:
“Jozef verkoopt in zijn frietkot meer frikadellen dan satés, dus in frikadellen zit minder slachtafval dan in satés.”

voorbeeld 3:
Radio 1 is een bier. Dit bier kenmerkt zich vooral door zijn strak design (flesjes zonder etiket) en zijn bittere smaak. Het bier wordt dus vooral gesmaakt door de no-nonsense bierdrinker die bovendien houdt van bittere bieren. Op een goeie dag beslist de baas van dit biermerk om frisse etiketten op de flesjes te kleven en behoorlijk wat zoetstof bij het bier te voegen. De smaak is niet meer dezelfde en de trouwe bierdrinker herkent het bier niet meer. De kritiek is niet van de lucht. Een half jaar later blijkt de verkoop van het bier met bijna 1 procent gestegen. De cijfers geven de criticasters dus ongelijk.

Ging de kritiek over marktaandeel? Nee, de kritiek ging over kwaliteit.
A fortiori, marktaandeel is niet zelden omgekeerd evenredig met kwaliteit.

Waarmee ik niet wil gezegd hebben dat radio 1 de laatste tijd niet goed bezig is — op sommige punten hebben ze zich herpakt — maar dat neemt niet weg dat die redenering in het bewuste artikel zo vals is als het kattengejank van Geert Bourgeois die Boudewijn De Groot mismeestert.

Het vaderschap: zullen we dat even uitrekenen.

[op werkdagen]
’s Ochtends: ongeveer 30 minuten — HECTIEK.
’s Avonds: ongeveer 90 minuten — GEDOE.

Dat maakt een gemiddelde van ongeveer 120 minuten.
Ofte één twaalfde per etmaal dat wij aan vaderschap doen.

En dat betekent dat er wordt uitgekeken naar schoolvakanties. Maar in schoolvakanties gaan wij dan doodleuk gaan werken wegens slechts 4 weken verlof in heel 2008.

En dus wordt het vaderschap hier de laatste tijd vervangen door een berg frustraties.

Nefast voor de feestvreugde.

Gelukshormonen?
Mon oeil.

Ik kijk echt uit naar een algemeen rookverbod in de horeca. Zopas las ik nog een artikel (klik! of klik!) over kinderen en passief roken. Samengevat:

• Dagelijks ademen ongeveer 900.000 Belgische kinderen jonger dan 14 jaar lucht in die door tabaksrook is vervuild.
• Ouders moeten hun kinderen beschermen tegen passief roken.

Met dat laatste ben ik het volledig eens. Wat dus betekent dat je tijdens een uitstapje nooit zomaar een café kan binnengaan omdat je kinderen dorst of kou hebben, vanuit de naïeve hypothese “[dorst + koude] + café = [drank + warmte]“. Als er een rookverbod zou komen, kan dat dus wel. Bijvoorbeeld in de winter met het gezin gaan wandelen op den buiten en in het enige café in de buurt een uurtje gaan opwarmen zonder uitgerookt te worden. En dan met een warme neus de terugweg aanvatten. Moet zalig zijn.

“En dan? In onze tijd was er geen rookverbod en wij hadden daar nooit last van.”
Ah bon. Ik anders wel.

Ik ben opgegroeid in sigarettenrook: thuis / in cafés en voetbalkantines / zelfs in de Chiro. Mijn hele kindertijd had ik serieuze luchtwegproblemen. En dan heb ik ook nog een paar jaren gerookt als tiener. Uiteraard. Ik schrijf “uiteraard”, ook al vind ik dat afkomst nooit als excuus gebruikt kan worden (en met die mening bevind ik mij aan de rechterkant van het politiek spectrum, i know, dat gebeurt). Maar je kan afkomst wel als mogelijke verklaring gebruiken, vandaar die “uiteraard”.

Ik zit dus te wachten op een algemeen rookverbod en ik kan ziedend worden als ik de tegenargumenten hoor. Ik heb geen zin om ze nog eens op te lijsten maar met de dooddoeners “betuttelend’ en “omzetverlies” heeft u er al twee.

Het heeft natuurlijk ook te maken met één van mijn stokpaardjes, het in vraag stellen van tradities. Die hebben zelden iets te maken met logica of gezond verstand. Er is bijvoorbeeld niemand in mijn omgeving die het “betuttelend” vindt dat vrouwenbesnijdenis in België verboden is. (Niet meer dan logisch? U bent dus geen Somaliër bijvoorbeeld. “Tradities meneer.”) De gevolgen van (passief) roken zijn natuurlijk louter fysiek niet te vergelijken, maar daarom niet minder ingrijpend, vooral als je ‘t bekijkt op langere termijn.

En dan zwijg ik nog over uw droge ogen die pieken, over uw kleren die ge na elk cafébezoek in de was moogt smijten, over uw haar dat stinkt, over het aantal doden door woningbrand en bosbrand, enz.

Klinkt misschien een beetje raar maar ik heb niets tegen rokers — alleen: “Uw vrijheid houdt op waar die van een ander begint”. Daar ben ik weer.