ivan deboom

Ik was het al een hele tijd afgeleerd maar sinds een paar dagen is het weer sterker dan mezelf: ik doe weer aan ‘euromuntjes kijken’.

De eerste maanden na de invoering van de euro, was ik zo content als een kind met nieuwe schoenen [vertaald uit het Spaans - "estar contento como un niño con zapatos nuevos" - ik vind geen goeie vergelijking in het Nederlands]. Mijn dag kon niet kapot als ik bijvoorbeeld de Brandenburger Tor of Marcus Aurelius tussen mijn vingers had gehad.

Maar het probleem is dat het weer een dwangneurose aan het worden is - en daar heb ik al meer dan genoeg van. Donderdag heb ik bijvoorbeeld de hele namiddag dorst gehad omdat ik te weinig kleingeld had voor de cola-automaat. ‘t Is te zeggen, ik had wél net genoeg geld voor de cola-automaat. Maar een stuk van 50 cent met Cervantes op, dat vergooit ge toch niet aan een flesje cola?! Mocht het nu nog een stuk van één euro geweest zijn met koning Juan -porqué no te callas?- Carlos, ja oké dan, maar Cervantes. Die heeft dus wel Don Quijote geschreven hé!

bekijk álle euromunten op deze website.

Ingevuld ‘in eer en geweten’, zoals dat heet.

Doe ook de test: standaard.be/belgometer

(update > voor de goede orde: ik ben dus ook wel 48% unionist hé!)
(’separatist’, dat klinkt zo eh… separatistisch)

Misschien iets voor ‘Waar in Gent?’ (Stadsmagazine)
Of eerder iets voor ‘t Uug?
Enfin. Als ik op ‘t bord aan ‘t schrijven ben… en ik zou dan toevallig eens naar links kijken… en ik zou dan kunnen vastleggen wat ik zie… dan zou dit het resultaat zijn:

De vraag is drieledig: in welke straat is deze foto genomen, welk gebouw zie je op de foto en in welke straat (met prachtige straatnaam) staat dat gebouw? (en voor de die hards: hoe lang zal dat gebouw daar nog staan?)
(en die 2 collega’s die weten dat ik een blog heb, mogen natuurlijk niet meespelen — ah nee) (tenzij niemand het vindt)

Nieuwe trend in Middenstandland: 1euro-rayons.

Meestal heb ik geen tijd om te snuffelen maar sinds ik op woensdagavonden moet werken, ben ik wettelijk verplicht om een lange middagpauze te nemen. En wat doet een mens dan als het geen terrasjesweer is? Een krant kopen en naar een eterij gaan en daar dan iets bestellen en zo traag mogelijk opeten zodat de literatuurbijlage samen met het dessert kan genuttigd worden. Maar wat doet een mens als hij dan nóg bijna een half uur respijt heeft. Zoeken in de categorie ‘activiteiten van net iets minder dan een half uur’ — één daarvan: halt houden bij een filiaal van Blokker (ik vermoed dat ook andere Nederlandse winkelketens zoals Hema, Gamma of Kruidvat zullen voldoen) en op zoek gaan naar een 1euro-rayon.

Een deel van mijn buit:

1 euro, daar kunt ge dus nie voor sukkelen. En misschien haal ik ze zelfs ooit eens uit de verpakking. Overigens, op de achtergrond ziet u de side bar van Vista. Bewust niet weggetrimd wegens ook zeer toepasselijk in het thema ‘gadgets die het leven net iets minder ondraaglijk maken’.

Een paar jaar geleden heb ik een tijdje de werken van wijlen speurneus Gaston De Roeck gevolgd.

Ik was een believer (zoals de meesten die toen zijn onderzoek volgden - vraag maar aan pdw die Gaston nog interviewde voor Humo, net vóór de ‘onthulling’). Zelden zo ontgoocheld geweest als op die dag toen bleek dat het paneel niet in de Sint-Gertrudiskerk in Wetteren verstopt zat. Ik was zó ontgoocheld dat ik er echt niks meer over wilde lezen.

Maar toevallig belandde ik vandaag op de website van schrijver-journalist Rudy Pieters en nog vóór ik kon wegklikken was het daar weer…

Kriebels.

En die man organiseert geleide wandelingen door Gent, over de stoutmoedige diefte.