ivan deboom

(en daar hebben wij de hele paasvakantie op gewacht)

Communiceren is niet de sterkste kant van onze gynaecoloog. Understatement. Zelfs gerichte vragen stellen is bij hem geen garantie op informatie. “Inleiden doe ik in uw geval liever niet” was de enige zin waarmee we het gisteren moesten stellen.

Maar het internet is er ook nog.

Het gebruik van weeënopwekkende middelen (prostaglandines) verhoogt het risico op scheuring van het keizersnede-litteken in de baarmoederwand. Bij vrouwen die na een eerste keizersnede toch vaginaal bevallen, heeft 1,5 procent kans op een ernstige complicatie (met name scheuring van het keizersnede-litteken = uterusruptuur). Bij 11 procent van alle rupturen overlijdt het kind bij de geboorte door zuurstofgebrek.

Was het dit wat u bedoelde, meneer doktoor?

Dat had u dan wel even mogen zeggen. Nee?

Soit. Eigenlijk blijft de conclusie: het wordt normaal bevallen of het wordt snijden. Enkel het inleiden kan nu definitief geschrapt worden.

Voor de goede orde. Radiostilte op dit weblog betekent NIET dat we al vertrokken zijn naar de werpvleugel van het UZ. Als het zover is, zal u dat snel genoeg weten. Beloofd.

Radiostilte kan eventueel wél betekenen dat we nog steeds aan het eind van ons Latijn zijn, dat er nog vanalles in onze kleren is blijven zitten (en ik bedoel niet de koude kleren want daar heeft gisteravond iemand glühwein rumpunch over gemorst), dat het vat nog steeds af is en het nieuwe weliswaar besteld maar tevergeefs op zich laat wachten, dat de beste pijlen verschoten zijn omdat het hek op apegapen ligt en de dam de koeien uit de boom heeft gekeken terwijl de kat is verzopen in de gracht.

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo moe was. Mocht ik nu niet zo moe zijn, dan zou ik het me misschien wel kunnen herinneren.

En ‘t is verdorie mijn eigen fout. Eigenlijk heb ik iemand nodig die me elke avond manu militari in bed stopt. Op een schappelijk uur. Dus niet op het uur dat de bakkers al uit hun bed rollen.

Dat zou dan ook betekenen dat ik niet vannacht maar bijvoorbeeld van ‘t weekend dat verslagje van Dimitri Verhulst (klik!) zou geschreven hebben en dan zou het er wellicht helemaal anders uit gezien hebben. Als ons kat een koe was.

Ik ben er eindelijk in begonnen. Ik weet nog niet of ‘t mij aanstaat maar ik zal het zeker uitlezen. En nu zondag moet ik het terugbezorgen aan de eigenaar. ‘t Zal hier stillekes zijn.

Meneer Brouwers,

U heeft de Prijs der Nederlandse Letteren geweigerd. U bent boos. U vindt dat het bedrag van zestienduizend euro een aanfluiting is. Dat het belachelijk laag is ten opzichte van een schrijverscarrière van 40 jaar. Meer dan 70 boeken heeft u geschreven. U zegt “dat u daar slechts een biertje en wat schone onderbroeken mee kan kopen.”

U heeft gelijk. Daarom heb ik een voorstel, beste Jeroen Brouwers. Ik ben namelijk al zeer lang aan het sparen voor schone onderbroeken, meerbepaald van het merk Toyota Corolla. Maar het lukt me niet zo goed. Voorlopig zit ik nog maar aan een zestiende van het bedrag dat ik zal moeten ophoesten.

Misschien kan u alsnog uw weigering intrekken. Enkel een zot verandert nooit van mening. In bijlage zend ik u mijn bankgegevens.

Alvast bedankt,
Met vriendelijke groeten,

Ivan Deboom

Trouwen is weer ‘in’.
(maar tegen dat u dit leest kan het alweer ‘uit’ zijn)

Overmorgen weer feest. Dat is dan in 2007 al het 5e trouwfeest waar ik opnieuw zal vergeten dat mijn knieën niet zo dansvloerbestendig zijn en opnieuw zal proberen om thuis te komen vóór Lena wakker is.

Het mág dus weer. Trouwen. Niemand zal u daar scheef voor bekijken. Zelfs niet in progressieve, libertaire of andere menslievende kringen. Integendeel: trouwen is cool. Trouwen is tegenwoordig zó cool dat het bangelijk mainstream is.
En voor alle duidelijkheid: ikzelf vind het ook echt de max. Als mensen trouwen. Echt waar.

Over trouwen of niet-trouwen heb ik zelfs geen mening. Of liever: mijn mening is zodanig vervelend en oneindig genuanceerd dat het finaal niet duidelijk is of ik nu vóór of tegen ben. En dus bespaar ik jullie dat gezwets.

In gesprekken met onbekenden, spreek ik vaak over ‘mijn vrouw’. Om vervelende vragen te ontwijken – uit gemakzucht, omdat ik niet voor de elfendertigste keer hetzelfde gesprek wil voeren ( dat gesprek waar me gevraagd wordt waarom ik niet getrouwd ben en waar ik die persoon dan vraag waarom hij of zij wél getrouwd is — de dag dat ik op die vraag een antwoord krijg dat me overtuigt van de echte meerwaarde van een huwelijk, ga ik door op de knieën — en zeg me niet dat ik zoiets niet rationeel mag bekijken want dat kan ik niet — en ik ken trouwens weinig dingen die rationeler zijn dan een huwelijk).

Misschien is Het Feest wel de meerwaarde?
En dat zo’n feest gesponsord wordt door de ouders?

Maar als wij nu… bijvoorbeeld over een jaar of drie vier… een groot feest willen geven… dus een echt feest met de allures van een trouwfeest… gewoon omdat we elkaar heel graag zien… till death do us part…

Zouden de ouders dat dan ook sponsoren, vraag ik me af.