ivan deboom

Tja. Veel kan ik daar echt niet aan toevoegen.

Na negen maanden moest er een kind geboren worden, omdat als enig alternatief bestuurlijke chaos en nieuwe verkiezingen overbleven. Maar het kind is met de ijzers gehaald, is bijzonder prematuur en heeft twijfelachtige overlevingskansen.

Dit is het regeerakkoord van het grote uitstel, waarbij alle punten waarover politieke conflictstof bestaat zorgvuldig geëvacueerd werden, verpakt in vrome beloften zonder enige concrete uitwerking.
Om te beginnen worden er aan de grote staatshervorming nauwelijks woorden vuilgemaakt. Nochtans was dat niet alleen het grote, zo niet enige thema dat er de afgelopen maanden leek toe te doen, het was ook de conditio sine qua non voor het kartel. Zonder die grote staatshervorming zou CD&V nooit in een regering stappen, was de formele en uitentreuren herhaalde belofte.

Die belofte wordt niet gehouden, er moet nu tegen de zomer werk worden gemaakt van de tweede fase, waarmee nu al de eerste crisis van Leterme I in de agenda’s kan worden aangeduid.
Het is lang niet het enige uitstel. De regeringsverklaring bulkt van zinsneden als “de regering zal onderzoeken”, dan wel “een dialoog aangaan met” of “neemt zich voor om”. Dat geeft het geheel meer het karakter van een nieuwjaarsbrief dan van een voldragen regeerakkoord, en maakt Leterme I meer tot een studiedienst dan tot een regering.

Het ergerlijkst wordt dat bij het luik over de sociaaleconomische beslissingen, niet meer dan een optelsommetje van de wederzijdse verzuchtingen. Liberalen hebben er een voornemen tot belastingvermindering in gekregen, christendemocraten en Waalse socialisten een voornemen tot verhoging van een aantal uitkeringen.
Jammer genoeg is er geen enkele termijn en geen enkel bedrag op die voornemens gezet. Dat zou wel nuttig geweest zijn, want technici ramen de kostprijs van zo’n pakket op een dikke 10 miljard euro, zeker als je er de intentie bij neemt om naar een begrotingsoverschot van 1 procent te evolueren.

Dat geld heeft Leterme I niet, maar desondanks belooft men het nu toch al uit te geven. Hoe dat moet gebeuren blijft een raadsel, want aan de inkomstenzijde staat niets te bespeuren wat een dergelijke uitgave zou kunnen financieren, op een ook al vage verwijzing naar een vermindering van het aantal ambtenaren na.

Dat maakt deze regering ook ronduit onverantwoordelijk. De studies die becijferen hoe groot het begrotingsoverschot moet zijn om de benodigde reserves voor de financiering van de vergrijzing aan te leggen, zijn door de onderhandelaars straal genegeerd. Sterker, men doet net het omgekeerde: nergens zoeken naar nieuwe inkomsten, maar alleen nieuwe uitgaven plannen waarvoor geen enkele financieringsbasis aanwezig is. Dat is kiezen voor een pad dat rechtstreeks naar de ondermijning van de fundamenten van onze welvaartsstaat leidt.

Het excuus van Bart Somers, dat men in tien dagen geen uitgewerkt sociaaleconomisch programma kan afleveren, klinkt met permissie ronduit belachelijk: men is niet tien dagen bezig, men is al negen maanden schaamteloos met dit land aan het aanmodderen.
Hier en daar wordt de vergelijking gemaakt met de noodregering-Dehaene, die ondanks een beperkt en vaag regeringsprogramma toch een sterke regering bleek. Die vergelijking gaat niet op. Ten eerste wordt deze regering niet geleid door Jean-Luc Dehaene, en, nog belangrijker, Dehaene was een realistische pragmaticus die geen angst had voor risico’s of onpopulaire maatregelen.

Bij Leterme I blijft de koorts van het electoralisme pieken. Niet het goed bestuur, niet de toekomst van dit land, niet een evenwichtig en coherent compromis tussen verschillende ideologische stromingen en taalgemeenschappen zijn de eerste prioriteiten van deze ploeg. Wel het particuliere belang van de eigen partij of het eigen kartel. Zolang de cultuur van desnoods onhaalbare beloften het grootste succes oplevert, zal men die blijven koesteren, en hoopt men daarmee de volgende verkiezingen te overleven. Ondertussen kan men zich vermeien met eindeloze twisten en ruzies, en het verder cultiveren van wederzijds wantrouwen.

Een parallel met de financiële markten dringt zich op: ook daar hebben jaren van ongetemperde maar irrealistische winstverwachtingen tot de grootste financiële crisis sinds de Tweede Wereldoorlog geleid. Ook daar heeft het jaren geduurd vooraleer men tot die onontkoombare vaststelling kwam.

Deze regering steekt de kop in het zand, schuift de problemen voor zich uit en blijft desondanks ongegeneerd vastzitten in de beloftecultuur. De rekening is voor later, en, zo hopen ze, zal hopelijk niet door hen betaald moeten worden.

Bij de volgende, al dan niet samenvallende verkiezingen van 2009 zal blijken of hun inschatting juist is. Dit heeft meer het karakter van een nieuwjaarsbrief dan van een voldragen regeerakkoord, en maakt Leterme I meer tot een studiedienst dan tot een regering. (Yves Desmet)

En in tegenstelling tot de nieuwe regering wordt het editoriaal van Yves Desmet wél “gedragen”:

Volgens Peter Vandermeersch van De Standaard zijn “alle elementen aanwezig om er een van de slechtste regeringen aller tijden van te maken”. “Niemand gelooft erin”, luidt het. “Geen ploeg, geen programma, geen begroting, geen termijn en geen leider. Dat is de wel heel zwakke basis waarvan Leterme I, negen maanden na de verkiezingen, kan vertrekken”.

Dit regeerakkoord bevat veel gebakken lucht en is na negen maanden onderhandelen een schrale oogst, stelt Peter De Backer in Het Volk en Het Nieuwsblad. “Het meest positieve van de regering-Leterme I is zonder meer dat ze bestaat. Maar hoe lang ze het uitzingt, is hoogst onzeker”, luidt het. “Met al die ultimatums en sluimerende problemen lijkt Leterme I wel gedoemd om te mislukken”, besluit hij.

Ook Bart Haeck spaart in De Tijd de kritiek niet. Het regeerakkoord zal volgens hem bij weinigen enthousiasme losmaken. “Daarvoor leest de tekst te sterk als puin ruimen”. Volgens De Tijd blijft het regeerakkoord op cruciale punten ook steken in een “intentieverklaring die nog alle kanten op kan”. “Tussen de regels door leest deze regeerverklaring daarom als een kroniek van een nieuwe crisis”.

Ook Luc Van der Kelen van Het Laatste Nieuws vergelijkt het regeerakkoord met een “intentieverklaring”. Hij wijst op het surreële karakter van het akkoord. “Ceci n’est pas un regeerprogramma, het is een catalogus van beloften, enfin, precies wat de oppositie altijd verweet aan de paarse regering”.

In de Gazet van Antwerpen spreekt Paul Geudens van een “mager resultaat” na negen maanden onderhandelen. “Neen, er hoeft absoluut geen applaus. Dit is een regering zonder cijfers, zonder samenhang en vooral zonder visie”, luidt het.

Volgens Eric Donckier van Het Belang van Limburg is de regering Leterme I in feite net als Verhofstadt III een interim-regering, maar dan met 21 juli als deadline. Hij noemt het regeerakkoord “een relatief vrijblijvende evenwichtsoefening. Hoewel er nu eindelijk een regeerakkoord is, luidt de meest gestelde vraag volgens Donckier nu al: hoe lang houdt de regering Leterme het uit? ” (belga/mvdb)

Den Tjen. He did it again.
Maar het moet gezegd: hij kent zijn gelijke niet, in het schofferen der bevolking.
Deze morgen op de radio:

“Maar mevrouw, wij hebben dus op 10 dagen tijd een regeerakkoord in elkaar moeten boksen.”

En de journaliste was te verbouwereerd om te kunnen reageren.
En ik had gelukkig geen tijd, anders zou ik geweend hebben.

www.iseraleenregering.be

Misschien als startpagina instellen?
En meteen uw krantenabonnement opzeggen?

[via imke]

Natuurlijk heeft Termont gelijk (het is een non-issue want er ís geen probleem in Gent). En natuurlijk heeft Declercq een punt (overheid en religieuze symbolen gaan niet samen). En natuurlijk is Van den Eynde niet zo debiel als hij er uitziet (zelfs in Turkije mag stadspersoneel geen hoofddoek dragen).

Maar heren. De discussie kán niet eerlijk zijn. Het gaat ook niet over hoofddoeken, het gaat zogezegd over symbolen. En dus spreek je over het onbespreekbare: wat voor de ene een symbool is, is voor de andere een kledingstuk. Wat voor de ene een tattoo is, is voor de andere zelfverminking. Wat voor de ene een kleuterhype is, is voor de andere een gemakkelijke schoen (zie titel). Enz.

“Die vrouwen dragen dat niet uit vrije keuze.” Allez, ge meent het. Was ik in China geboren, dan had ik spleetogen hé. Vrije keuze bestaat niet. En als ze al bestaat, dan wordt ze afgedwongen door het individu of de groep in kwestie zélf. En dus niet opgelegd! Het opleggen van vrije keuzes, dat is dus een contradictie in de term. Van het VB zijn we niet anders gewend (verborgen agenda: polarisatie van moslims en niet-moslims) maar van progressieve liberalen had ik het toch wat eh… progressiever verwacht.

Als ik in ‘t Zuid mijn identiteitskaart ga vernieuwen en die man achter ‘t loket zit daar - op zijn crocs na - in zijn blootje omdat hij geen kleren kan verdragen of omdat hij moet van zijn vrouw die voorzitster is van de naturistenbond… so what? Als hij mij vriendelijk en correct een nieuwe pas geeft, dan ben ik content. En intellectueel eerlijk. En eigenlijk zou je dat ook van politici mogen eisen. Helaas, zij zijn afhankelijk van stemmen en dus van populariteit en dus moeten zij af en toe eens doen alsof zij ook een heel klein beetje kortzichtig en dom zijn.

In de klas zitten ze altijd naast elkaar. Y., O. en A. — Turks, Armeens en Koerdisch.
Het lijken wel broers. Ook partners in rookpauze. Altijd in voor een grapje. Gisteren hadden ze geprobeerd om elkaar te helpen bij een toets. Ik gaf een gespeelde uitbrander en de pret kon niet op. Ik zei dat ik het leuk vond, gezien de recente gebeurtenissen, dat net zij gedrieën de beste vrienden zijn. De reactie van Y was even simpel als kurkdroog.

“Allez Ivan, hier niet Irak hé! Hier België!”

De wereldvrede zit in mijn klas en spreekt gebrekkig Nederlands.

In de zomervakantie van 2006, de eerste week van augustus, kwam een buurman ons vertellen dat er ergens achter de huizen, verstopt in de spoorwegberm een paaltje stond met een geel papier aan: “aanvraag tot stedenbouwkundige vergunning”. Uit de tekst op dat papier kon je onmogelijk opmaken waarover het ging maar er werd “een constructie van >20m” vermeld. Aha? Die buurman heeft het onderzocht en het ging om een gsm-mast van 30m. Aha!

Dezelfde week nog heb ik een bezwaarschrift ingediend bij het stadsbestuur. Niet omdat ik lijd aan het not-in-my-backyard-syndrome, wel omdat ik een gsm-mast in een woonwijk, tussen 3 lagere scholen en een paar meter van een rusthuis, nogal absurd vind want nauwelijks één kilometer verder begint Gent-Zeehaven en daar is meer dan ruimte genoeg. De reden was waarschijnlijk dat Base nv niet veel zou moeten betalen om wat spoorwegberm te huren van de NMBS, waarschijnlijk slechts een fractie van de prijs voor een stuk bedrijventerrein in Gent-Zeehaven. 

Soit. Een week later krijg ik een brief van burgemeester Frank Beke waarin staat dat mijn bezwaarschrift goed is terechtgekomen en door wie het nu verder wordt opgevolgd.

3 dagen later krijg ik een brief van de Dienst Stedenbouw om uit te leggen wat er nu precies met dat bezwaarschrift zal gebeuren en hoe de verdere procedure zal verlopen.

Gisteren kreeg ik opnieuw een brief van de Dienst Stedenbouw. Deze keer met een pak bijlagen. Ze hadden het afgelopen jaar niet stilgezeten. In de brief de verlossende informatie: de vergunning werd definitief geweigerd.

Is dat nu wat Leterme bedoelt met ‘goed bestuur’?

Ingevuld ‘in eer en geweten’, zoals dat heet.

Doe ook de test: standaard.be/belgometer

(update > voor de goede orde: ik ben dus ook wel 48% unionist hé!)
(’separatist’, dat klinkt zo eh… separatistisch)

(via Frank en Huug)

korte humoristische bloemlezing:

• orange-bleue
• belgium explained to slovenes
• fake blog yves leterme
• formatienota als wiki
• handleiding voor het einde van België
• 77% van Nederlanders voor fusie met Vlaanderen

Klaar?
Oké, dan nu: het tegengif

Wees gerust. Ik zal niet herkauwen ’waarom de regeringsonderhandelingen voorlopig niet lukken’, er zijn er die dat veel beter kunnen dan ik.

Iets anders.
Ik denk dat het gisteren was, dat ik met een half oog Terzake zomer zag, over alweer een tragische aflevering in het Palestijns-Isrealisch conflict.
Die Unendliche Geschichte.

En dat ik gerust iedereen zijn waarheid wil horen. Maar dat ik ze daardoor steeds minder ga begrijpen, want ‘de zege die totaal zal zijn’ en ‘de toorn die zal nederdalen’ zijn nu niet direct de beelden die ik associeer met de oplossing van een conflict.

En dat ik het echt niet kon helpen dat ik aan de Palestijnse kwestie moest denken, toen ik deze middag tussen mijn boterhammen een paar opiniestukken over Leterme aan het lezen was. Niet dat ik die twee problemen op een hoop wil gooien - de aard en de omvang zijn niet te vergelijken - maar ik vind wel dat de analyse van de huidige patstelling sterke gelijkenissen vertoont, met name:
Het Grote Gebrek Aan Empathie.

Weinigen zijn bereid in het hoofd van de ander te kruipen. Walen die denken dat De Vlamingen separatisten zijn en Vlamingen die denken dat De Walen alleen maar non zeggen om ons te pesten. Elkaars standpunten worden afgebroken, terwijl men eigenlijk eerst moet vragen: “Beste landgenoot, legt u nu eerst eens uit WAAROM je dit voorstel hebt gedaan en wat het voor u betekent. Ik zal het proberen begrijpen.”

Ik ben geen unionist, ik ben geen regionalist, ik ben zelfs geen nihilist.
Mijn graad van verbondenheid met mijn mede-planeetbewoners laat ik niet afhangen van een taalgrens of een landgrens. Dat betekent niet dat ik het Wij-gevoel misken (ik ben opgegroeid in jeugdbeweging en sportclubs - en de liefde voor een plaats is mij ook al niet vreemd). Maar als politici het Wij-gevoel, of beter gezegd: het Anti-Zij-gevoel, beginnen cultiveren, dan rationaliseren en daarna misbruiken om de verkiezingen te winnen, zonder aan de gevolgen te denken… Awel, dat ze dan maar op de blaren gaan zitten.

En hoelang het nog zal duren. En of het met of zonder Leterme zal zijn.
Het zal mij worst wezen.