ivan deboom

Els deed een oproep. En bij schrijverij dezes hebben ook internauten kerygma en geen vlinder al gereageerd. En mijn eerste reactie was: “Kiekens, jullie hebben er echt geen flauw idee van, van die digitale kloof!” Maar laat die kiekens nu toevallig geen kiekens zijn maar wél ongelooflijk sympathieke dames die zich daar net zéér goed van bewust zijn en de toegankelijkheidisering zéér genegen zijn.

En dat dat trouwens ook de bedoeling van de oproep niet echt was, om het over de digitale kloof te hebben. Maar toch, de digitale kloof, ik kan het niet laten, ik zal u vertellen wat dat is.

Want het gaat niet over ‘goodies’, het gaat niet over ‘tools’, het gaat over “computers en al”. En dat niks, maar dan ook niks, ooit als evident mag beschouwd worden.

Ik heb een paar keer per maand het voorrecht iemand achter een pc te zetten, die nog nooit in heel zijn leven een computermuis heeft aangeraakt. Mijn introductie begint dan niet met “klik hier” maar eindigt ongeveer met die zin. En als je hen de komende weken voorgoed de goesting wil ontnemen, dan moet je bijvoorbeeld afkomen met “kopiëren kan je ook met ctrl+c”, dan komen ze niet meer terug. Wat ik eerder bedoelde met “het gaat niet over goodies”. Deze mensen verzuipen verdorie in de goodies. Zij willen over die kloof springen en net op het moment van hun sprong smijt er iemand rap nog wat goodies in en lap, de kloof splijt onder het gewicht en wordt nog wat groter.

Ik zal dus ook nooit in de lach schieten als iemand de muis plots oppakt en in de hoogte houdt, nadat ik heb gezegd “ga naar boven”.

Als ik met de hele klas in het computerlokaal zit, dan is mijn eerste vraag niet “wie heeft thuis een computer?” maar wél “wie kan al een beetje met de computer werken?”. Van de mensen die thuis een computer hebben, kan de meerderheid er niet mee werken. “En kunnen uw kinderen er mee werken?” “Ja, ja, goed werken, altijd computer kinderen, goed computer, tsjet!” “Tsjet?” “Ja, tsjet!”

Tot zover de digitale kloof.

Ik wacht al meer dan 2 maanden op iets dat ik op ‘t internet gekocht heb. Het ding zal de kwaliteit van mijn leven aanzienlijk verbeteren — dat is bij mij meestal de reden waarom ik dingen koop (de vreugde van het kopen an sich is mij vreemd).

Maar dat pakje kwam maar niet. En na veel vijven en zessen heb ik dan ontdekt dat Het-Product-Dat-Mijn-Leven-Aanzienlijk-Zal-Verbeteren in “back order” is. Ik weet nog steeds niet wat “back order” precies betekent en ik heb er nog steeds niet aan gedacht om het op te zoeken of iemand te vragen want sinds ik een heel sterk vermoeden heb dat “back order” vergelijkbaar is met het bestellen van een steak natuur op restaurant en dan even later de ober zijn jagersplunje zien aantrekken en zijn jachtgeweer zien poetsen en ik er dus bijna zeker van ben dat “back order” de reden is waarom ik al 2 maanden op mijn pakje wacht, hoef ik het eigenlijk niet meer te weten.

Vorige week stuurde ik toch maar een mailtje. Of ze mij nog kenden daar in het verre Amerika waar de dollar gesoldeerd staat. En of ze mijn geld al eventueel belegd hadden. Met cheese op een burger of zo. En ja ze kenden mij nog. Het was meneer of mevrouw Josh die mij nog kende. En die vroeg mij of ik wel wist dat Het-Product-Dat-Mijn-Leven-Aanzienlijk-Zal-Verbeteren in “back order” is. En die zei ook dat het eigenlijk maar een klein onderdeel is, dat in “back order” is. En dat ze het wel wilden opsturen zonder dat onderdeel — het onderdeel noemde zij consequent “waist strap” — en dat ze dan kostenloos het onderdeel in “back order” wel zullen nasturen. En ik heb dan “waist strap” ingetikt in Google Images en dan meneer of mevrouw Josh geantwoord dat ik delighted zou zijn mochten zij zo kind willen zijn om dat te doen. En mij dan afgevraagd of ze dat soort Engels wel verstaan, ginder in den Ameriek.

Dus, om een lang verhaal wat langer te maken: de vreugde van het kopen mag mij dan wel vreemd zijn, de vreugde van het wachten ken ik des te meer. Kijk! Het zit al in Duitsland! Al een heel weekend! Al een heel weekend?!