ivan deboom

Gezaaid op 1 november.
Vandaag is 1 december.
Zo traaggroeiend vind ik dat traaggroeiend gras toch niet.

(zoals in “ik water af, jij watert af, …”)

“Nen drain steken”, dat waren we eerst van plan. Maar na lang beraad leek het ons beter om de echte oorzaak aan te pakken. Wat deze week dus is gebeurd.
Nu zitten we wel nog met een afwateringsbuis van 50m.
Het staat ook al op Koopjesnet maar misschien ken je wel iemand die iemand kent. Vraagprijs (p.N.o.t.k.) is 40 euro. Nieuwprijs was 76 euro.
Die het eerst komt, het eerst maalt.

dinsdag

woensdag

donderdag

(72 uren off line geweest — wat ik maandag nog kon, de trap opstrompelen en mijn pc aanzetten, was dinsdag en woensdag onmogelijk — de voorbije 4 dagen heb ik telkens van 7 tot 19u in de tuin gewerkt — mijn handen kapot, mijn rug boos, mijn knieën in staking)

Maandag
Bomen en struiken uitgedaan en in potten en bakken geplant.

Dinsdag
Geassisteerd bij de grondwerken en het uitdoen van onze beukenhaag. 4 camions aarde zijn afgevoerd. Indrukwekkend. Op sommige plaatsen was onze tuin tot 15 cm hoger dan ons huis.
’s Avonds vergaderd maar ik was echt geen mens — de aanwezigen wisten dat niet want ze kennen mij nog niet — maar als ik uitgeput ben dan moeten mijn communicatieve vaardigheden er aan geloven — ik zal dat later goedmaken door die bende in de zomer uit te nodigen voor een grote barbecue in mijn veel te grote tuin. Als het gras tegen dan gegroeid is. Want het is, zoals aangekondigd, traaggroeiend gras geworden.
Geleerd, toen ik de aannemer bezig zag: “All men are created man but some are more man than others.” (vrij naar George Orwell)
Nog geleerd. Zeg niet “Ha buurman, wat ben je aan ‘t doen?” maar zeg “Ha buurman, grote werken?”

Woensdag
Grond geharkt, genivelleerd, gezuiverd. 5 kruiwagens onkruid, 3 grote dozen stenen, een terras vol bouwmateriaal (betonijzers, gipsplaten, pluggen, vijzen, enz.)
De haag opnieuw geplant.

Donderdag
De bomen en struiken die ik maandag had uitgedaan, opnieuw geplant.
De grond geharkt, gerold, opnieuw geharkt, bemest, gezaaid, ingeharkt, opnieuw gerold.

Morgen moet ik nog
Opruimen en grondig kuisen (straat, oprit, terras, garage).
Naar containerpark (stenen en bouwmateriaal wegdoen).
Naar Huurland (pletrol en strooibakje terugdoen).
Inloggen op het werk om te checken hoeveel overuren mij dit grapje heeft gekost — kijken hoe ver mijn urensaldo in ‘t rood staat (en nee!! ik sta niet in ‘t onderwijs!!)
Met mijn dochter spelen want ‘t is naar ‘t schijnt vakantie.

Later foto’s.

Ik zou iets willen typen maar mijn handen trrrrilllllen. Ik kan geen werkhandschoenen verdragen en dus deed ik vandaag alles met de blote handen. 3 boompjes uitgedaan en een stuk of 50 struiken. Mijn vingers voelen aan als schuurpapier en nu pas, na het bad, beginnen de tintelingen (van die paar keren dat ik in netelsss en distelsss heb gepakt).

Waarom ik nu alles uitdoe wat ik 3 jaar geleden heb geplant? Dat heb ik in dit stukje al uit de doeken gedaan. Morgen komt er dus een warehemse aannemer een s’helleken afhraven.

De struiken en bomen die ik heb uitgedaan, staan nu in plantcontainers, curverboxen, pmd-zakken of liggen in mijn garage onder een zeil. Woensdag zal ik die opnieuw planten, na het rollen en inzaaien. Morgen ga ik bij Huurland (Wiedauwkaai) om een rol en een strooibakje. Het graszaad moet ik nog kopen. Omdat ik niet graag achter mijn grasmachine loop, ben ik ernstig aan het overwegen om eventueel traaggroeiend gras te kopen. Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Zelzate, geeft Gent daar geen subsidies voor.

En er zijn ook struiken die ik niet heb uitgedaan, met name 150 driejarige haagbeukplantjes. Daar zie ik mij geen baas over en die zullen machinaal worden uitgedaan. Maar opnieuw planten doe ik zelf. Als alles gedaan is morgen. Maar dan is het donker. En ik zou ook nog naar een vergadering moeten. Ik denk dat ik na deze vakantie serieus zal moeten ontstressen op het werk.

En wat die titel betreft: ik voel mijn rug niet meer. Wat dus betekent dat ik bijna niks voel, behalve mijn rug (en die tintelende vingers).

Den Bouw. Buiten de wonderlijke taalbeleving van onthaalmoeders, ken ik geen enkel ander vakgebied waar zoveel verkleinwoorden en eufemismen worden gebruikt.

Er is gisteren een aannemer op bezoek geweest. En we hebben gebabbeld over onze tuin die hoger ligt dan ons huis. En dat dat niet goed is. Zeker niet als je in een gebied woont waar zelfs Verhofstadt eerst zijn botten aandoet voor hij langskomt.

En toen ik naar die man aan ‘t luisteren was, deed ik iets wat ik zélf niet kan verdragen als studenten dat bij mij doen in de klas: ik knikte voortdurend en deed alsof ik alles verstond.

Het meeste ben ik alweer vergeten (zoals het Waregems voor ‘regenwaterput’, ‘t was iets met terre geloof ik regenwaterciterne is me net te binnen geschoten - citerne is blijkbaar geen dialect want ‘t staat in van Dale) - deze parels heb ik nog onthouden:

• “Der zal toch een schelleken afmoeten - iet van ne camion of vier.”
• “Een drainke steken zal nie vandoen zijn peis ik.”

In november komen ze dat schelleken weghalen. En als ik dan geen verlof kan nemen, dan zal ik iemand moeten zoeken die ’s morgens 150 haagbeukjes wil uitdoen en ze ’s avonds weer wil planten. Wordt vervolgd.

Vóór we naar Uustakker verhuisden, woonden we in een beluik in de Brugse Poort. Niet dat het daar niet gezellig was, zeker niet. Maar te weinig rust, te weinig ruimte en te weinig groen waren toen de voornaamste redenen om een nieuwe stek te zoeken.

Oké, er was wel ‘iets’. Op een paar meter van onze deur dan nog wel. Braakliggende grond met wat groen erbij. Waar trouwe honden met hun krakers kaka gingen doen en waar de struiken zich schaamden voor het zwerfvuil. Ik ben er toen één keer gaan wandelen en ik was gedegouteerd. Ze noemden het ‘Groene Vallei’ en ze zouden het snel gaan volbouwen met sociale appartementen en zo.

En ja oké, we hoorden vanalles waaien over de actiegroep ‘Groene Vallei Groen’ maar we volgden dat niet zo echt, we waren toen al kartonnen dozen aan het sparen.
Toen, dat is eind 2003.
We zijn dus bijna 4 jaar verder en DIT is ondertussen de Groene Vallei en ZO is dat gelopen.

Voor openbaar groen en veilige speelruimte moet je niet in Lourdes zijn (tenzij je eerst een pannenkoek hebt gekocht). Gelukkig wonen we vlak bij St.-Amandsberg, al heb je daar wel altijd een fiets voor nodig.

Het is natuurlijk niet meer dan logisch allemaal: als je als stadsbestuur een paar duizend gezinnen (zonder tuin) gelukkig kan maken met de aanleg van openbaar groen, in plaats van enkele honderden gezinnen (mét tuin), dan is de keuze snel gemaakt. En ik heb dan ook geen enkele reden om daar bitter over te doen.

Alleen - in afwachting van spoedige beterschap - ziet onze tuin er nu eerder uit zoals de Groene Vallei in 2003. Zelfs het zwerfvuil (van de kinderen van de buren) en de hondenpoep (van de honden van de buren) is goed vertegenwoordigd. Nu alleen de krakers nog.