ivan deboom

We zijn naar de zollezie geweest vandaag.

De voormiddag was leuk, de namiddag een hel.

De voormiddag kunnen we illustreren met foto’s maar in de namiddag rolden we van de ene ’scène’ in de andere. Lena was al wat lastig omwille van haar verkoudheid. Daar komt bij: ze heeft echt nog een (lang) middagdutje nodig. Probleem: ze kan hoegenaamd niet slapen in de buggy. En ook nog: trop is te veel. ’s Morgens met de bus (sensatie!) en dan in Dampoort voor de eerste keer in haar jonge leven de trein genomen (sensatie!). En dan dat immense station en dan flamingo’s en kiwi’s en andere rare vogels en gorilla’s en giraffen en olifanten. En flink stappen en frietjes en stekende zon. En dan was het middag en was het beste er af, des Guten zuviel.

Lena was in de namiddag onhandelbaar — onhandelbaar as in *on.han.del.baar*. Alle dramatische taferelen die we de voorbije weken af en toe hebben mogen aanschouwen, zijn vandaag op één namiddag de revue gepasseerd. Omdat ik niet meer de fut heb om alles te beschrijven en omdat het anders een zó lange epistel zou worden dat mijn blog ontploft, zal ik me beperken tot een bloemlezing van 5 luttele doch representatieve minuutjes van deze namiddag:

huilt - “Lena stappen” - stapt - huilt - “Lena pakken” - wordt opgepakt - spartelt - krijst - “Lena stappen” - valt - huilt - wordt opgepakt - krijgt tuutje en knuffel en wordt in buggy gezet - “Lena stappen” - wordt genegeerd - krijst - “Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! etc. - stapt - huilt - “Lena pakken” - enz.

En verder heeft ze op de terugweg in de trein tot 2 keer toe een crisis gehad om ‘u’ tegen te zeggen, zich op de grond gegooid en al. En alle mensen die boos naar ons keken, keken niet meer boos naar ons nadat ik héél boos had terug gekeken. Ze keken dan maar jaloers naar die enkelingen die het geluk hadden hun iPod wat luider te kunnen zetten.

Maar soit, we zijn dus naar de zoo geweest. En het was leuk!

We wonen vlakbij een spoorweg en Lena is dus vertrouwd met treinen maar ze had nog nooit een trein van dichtbij gezien en ook nog nooit de trein genomen. Ze was onder de indruk.

We zijn allemaal heel flink geweest op de trein. Lena heeft een tekening gemaakt en ik heb 2 Chinese meisjes gered van een ontgoochelende city trip in Berchem. (tip: gebruik in een Engelse conversatie met Chinezen nooit een verfijnder vocabularium dan het basispakket “yes”, “no”, “good” en “not good”, het kan alleen maar verwarring stichten).

In de zoo zijn zowat álle dieren die Lena al kende uit ‘mijn dieren-kijk-boek: 100 foto’s’. Ook haar favoriet: de giraf! (haar slaapknuffel is een mini-giraf)

En verder:

De rest van de foto’s staat in deze foto-set.

De laatste foto die we genomen hebben, was iets na de middag. De blik in haar ogen stond toen al op halfzeven:

Mochten ouders de energie hebben om foto’s te maken in crisissituaties, dan zouden familie-albums toch heel wat interessanter zijn, zo van “Ah, kijk zie, dat was toen die keer dat je uitzinnig begon te krijsen omdat je je tuut niet meer terug kreeg van ons, nadat je die tuut een vijftal keren met opzet op de grond had gegooid.”)

“Wa smijte z’ ier binnen, manne van ‘t roo kruis of wa?”

Ik vermoed dat het iets van een 2 uur was deze morgen, dat we op die manier door enkele Hijftenaren werden verwelkomd in Café Center, bij Edith. En dat we moesten uitleggen dat we niet van ‘t Rode Kruis waren maar dat we fluo hesjes droegen om op een veilige manier van Lokeren naar Gent te kunnen fietsen. En dat Café Center het enige café was op onze landelijke fietsroute. En dat het dorstig weer was. En dat we op zoek waren naar Paul.

Als de tasting niet in Gent doorgaat, dan organiseren we meestal een soort taxi-regeling of een ander bobsysteem en dat was er deze keer nog niet van gekomen. En we maakten ons de bedenking dat we het vroeger de noodzakelijke evidentie vonden om elk weekend naar een TD te fietsen in verre dorpen waarvan we niet met zekerheid konden zeggen of ze nog wel tot het Waasland behoorden. En we maakten ons ook de bedenking dat we geen juffertjes zijn, dus zouden we fietsen en voor elkander verborgen houden dat we even met de idee hebben gespeeld dat zoiets voor langharige scouts is en dat we ook gewoon de auto kunnen nemen en dan doen van “we zien wel” (wat volkomen misplaatst zou zijn want het was een zalig idee en we hebben er echt van genoten)

De heenrit, vooravond, lichte regen, stevige pedaaltred, 75 minuten. De terugrit, nacht, zalig fietsweer, vergeten kijken op mijn horloge maar ik vermoed ongeveer hetzelfde als de heenrit als we onze pitstop niet meerekenen. De route: schoon, rustig, ongeveer 10% fietspaden en 90% oppassen voor auto’s die niet zo graag schakelen van vijfde naar vierde vitesse, maar toch: schoon.

Ook doen?

Bid voor behouden thuiskomst (Oostakker Lourdes, grot) — Sint-Jozefstraat — Eksaardserijweg — Drieselstraat — Oude Veldstraat — Hijfte Center — Verleydonckstraat — Oude Veldstraat — Hoekstraat — Rechtstraat — Brielmolenstraat — Zeveneekstraat — Vijverstraat — Braemstraat — en daar moesten we ongeveer zijn maar mocht u echt iets te zoeken hebben in Lokeren: “sla rechtsaf” (als u het stadsbestuur kent, dan weet u wat ik daarmee bedoel)

Deze route is trouwens ook perfect te gebruiken als er werken op de E17 zijn en als ze tegelijkertijd de N70 opengesmeten hebben. Oké, dat is misschien een beetje ver gezocht maar je weet nooit.

We hadden bij het opstaan beslist dat het zomer was. U zal er niet veel van gemerkt hebben maar Lena wél. Gedaan met de gemakkelijke winterlaarsjes.

Nieuwe zomerschoentjes op hun deugdelijkheid testen in het Groot Begijnhof te Sint-Amandsberg was een bijna duivelse inval — ik geef dat toe — en de Toorn des Heeren was navenant. Ik weet niet hoe de “gijntjes” (dixit Lena) dat precies doen, maar Lena kon zich niet rechthouden op de krakkemikkige straatjes die blijkbaar vannacht nog door een dronken kasseisteenlegger werden aangelegd. Het was dan ook een foute beslissing om de Erfgoeddag te plannen op de dag dat de Helleklassieker op het programma staat.

Ik geef echter niet snel op — eigenlijk juist wél maar dat hoeft u niet te weten.

Lena was óf aan het wenen óf aan het roepen dat ik haar moest oppakken óf over de kasseien aan het vallen óf een combinatie van dat alles. Ik probeerde de pijlen te volgen die me zouden leiden naar het Documentatiecentrum voor streekgeschiedenis. Ik wist zelfs het huisnummer — nr. 46 — maar het is ons uiteindelijk niet gelukt. In elk geval is nummer 46 *niet* vlakbij nummer 47. En de rode Erfgoeddagpijlen leiden in de eerste plaats naar… andere rode Erfgoedpijlen. Een geintje wellicht.

We zijn zaterdag eens gaan piepen bij An en Bob, op de opening van hun fotostudio.

En hoewel we elkaar alleen maar kennen van in elkanders blogroll te staan, zijn we daar hartelijk ontvangen.

En An heeft - tussen wijn en borrelnootjes door - mooie foto’s gemaakt. Van de gratis en de voor niets.

Wij ook!
[klik! en klik!]

(c) fotocharles

(c) fotocharles

Ik vraag het me al jaren af maar sinds gisteren ben ik eindelijk te weten gekomen waarom er in Gent meer Bruggelingen wonen dan in Brugge zelf. Er heerst daar in Brugge een microklimaat! Slecht weer! Niet te geloven!

En dan loopt een mens eerst door de koude stormregen om naar wat beeldhouwwerken te gaan kijken. En dan hoopt ge rap van uw natte tenen en bevroren vingers verlost te zijn. En dan hebben ze daar in die expositieruimte (klik!) toch wel niet de chauffage uitgezet zekers!

Maar ‘t was wel de moeite waard hoor.

Ik zou kunnen beweren dat we vandaag een nieuwe boomsoort ontdekt hebben maar we moeten daar eerlijk in zijn: we hebben vandaag geen nieuwe boomsoort ontdekt.

Omdat Lena behoorlijk wild is van windturbines en omdat ik zelf behoorlijk wild ben van overzetboten, namen we vandaag het veer van Terdonk, in de Gentse Kanaalzone. Dat duurt 2 minuten, dus hebben we in totaal 4 minuten uitgewaaid (foto’s). En wijs dat dat was!

En dat ik daar zelf niet ben opgekomen maar via Steven, die daar een wedstrijd mee heeft gewonnen (filmpje).

Naar het circus geweest. Maar ik denk dat ik morgen nog eens ga. Alleen dan, want ik heb een hele voorstelling naar Lena zitten kijken. Ze was achtereenvolgens betoverd, onthutst, verwonderd, opgewonden, verward, bang, euforisch,… en soms alles tegelijk.

En in de circustent hebben we ook een paar foto’s genomen maar die zijn bijna allemaal mislukt.

Een mens maakt wat mee. Ik dacht dat ik zo’n twintig jaar geleden – tijdens een overgangsritus in de Chiro – het meest ranzige brouwseltje ooit had gedronken. Niet dus.

Vorige week. Ik ging iets drinken met vrienden. Dat gebeurt. En iemand met een slecht karakter had de promotie van Hoegaarden Rosé opgemerkt. Als je er 2 bestelde kreeg je een gratis lipgloss. Niet dat we het konden gebruiken maar de definitie van humor is vaak gebonden aan gezelschap, tijdstip en locatie.

Zo geschiedde. De smaak is walgelijk, de meningen unaniem. 7 mensen hebben geproefd. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat iedereen een biersoort had verwacht. Dus geen aftreksel van uitgekauwde bubblegum.

Bovenstaande was ik eigenlijk al vergeten. En ik was ook al vergeten dat iemand die avond iets grappigs beweerde dat ik onmiddellijk afdeed als een broodje aap. Maar vandaag las ik dit artikel.

Gelezen?

Nu, wat denk je dat er écht gebeurd is met die hectoliters mislukte Hoegaarden?

Je kan er geen occasiebaby’s kopen maar wel bijvoorbeeld 2 goedgevulde grote zakken degelijke babykleertjes voor de prijs van 1 kruippakje in Petit Bateau.
En als milieubewuste en prijswijze ouders moeten wij daar gewoon naartoe, naar die beurs van de Gezinsbond. Nu, op dit moment. Alleen jammer dat ik steeds koortsaanvallen heb van zo’n beurs en dat ik er grijze haren van krijg (denk ik). Wellicht door een combinatie van claustrofobie, misantropie en last but not least koopjesfobie.

Dus nu zit ik hier. Thuis met Lena. En alleen al de idee dat de drukte en het lawaai in GITO (Martelaarslaan) een n-de macht is van hier in huis, maakt deze zondag één van de mooiste zondagen van dit jaar.

En dat ze straks maar met schoon gerief naar huis komt. Of ik stuur ze terug.

(ah, kijk zie, Ilse heeft er ook last van, van beurzen)

Enkele maanden geleden dat ik dat nog heb gehoord, Zoef!
Niet dat ik toen nog eens naar de Fabeltjeskrant heb gekeken, nee, ik bedoel met Zoef! het huiveringwekkend geluid dat je als fietser hoort als een auto je veel te snel en veel te dichtbij voorbij rijdt.
Al enkele maanden doorkruis ik de stad met een helblauw Hamax-kinderzitje achterop mijn fiets. En sindsdien hoor ik vooral het zachte motorgeluid van een auto die vertraagt, van 4e naar 3e (soms naar 2e) schakelt, wacht tot er geen tegenliggers meer zijn en me dan met een wijde boog passeert. De automobilist kijkt dan even achterom en is dan meestal teleurgesteld als hij of zij enkel een rugzak ziet zitten in het fietsstoeltje.
Dus, beste fietser, als uw leven u lief is: koop een kinderzitje, monteer het op uw fiets en u hoeft niet langer met de daver op het lijf rond te fietsen in de stad.

Getoerist dat wij hebben, vandaag in Brugge.
En bij mijn weten de eerste keer in mijn leven op een paardenkoets.