ivan deboom

Dat van Dat Restaurant, ik heb dat allemaal niet gevolgd, dus ik heb geen enkele reden van spreken. Maar het toeval wil dat ik een weblog heb en dat ik hier zeg wat ik wil en dus heb ik plots wél een reden van spreken.

Ik ken het programma niet maar ik zal u eens haarfijn het concept uitleggen. De makers hebben ooit een documentaire — De Mensentuin — bekeken op televisie en vonden het een fantastisch spelprogramma. “Maar dat kunnen we beter!”, moeten zij gedacht hebben.

Het toeval wil dat alle andere tien miljoen televisiemakers al jaren aan een stuk exact hetzelfde denken en dat er op alle andere tien miljoen televisiezenders al jaren aan een stuk niks anders te zien valt dan The Human Zoo: mensjes kijken. Dialectologen hebben er een vette kluif aan. En sociologen. En gsm-operatoren. En reclame-bureaus. En zowat iedereen heb ik de indruk. Maar ik dus niet.

En Gent is gisteren weggestemd blijkbaar. Eh, ja? So what? Het is toch een spelletje?

Tot daar mijn compleet overbodige inleiding om eindelijk tot de bedoeling van dit stukje te komen. Het was dus gisteren dat restaurantgedoe op televisie, dat ik dus niet heb gezien, en ik maakte mij de bedenking of digitale televisie misschien een oplossing kan zijn voor mij. En welke programma’s ik dan eventueel zou bekijken omdat ze bijvoorbeeld echt het bekijken waard zijn. En dan kwam ik bij Mart Smeets terecht. Want als ik al eens aan het zappen ben en ik stuit daarbij op Mart Smeets, dan geraak ik niet meer weg, ik kan er niet aan doen. Eindeloos ouwehoeren over de aerodynamica van een fietshelm of over de hellingsgraad van de eenentwintig bochten in Alpe d’Huez, i love it!

Dus, als hij ooit met een 24/7 thema-zender begint, pas dan zal ik mij digitale televisie aanschaffen. En over een flauwe woordspeling als catchy naam voor de nieuwe zender moet hij zich dus ook al geen zorgen maken — zie titel.

De laatste tijd opvallend veel van die treinpostjes gelezen. En heimwee naar de periode dat ik bijna dagelijks de trein nam. Ik was weliswaar een snotneus — en het was weliswaar slechts 7 minuten heen en 7 minuten terug — maar toch zijn die ervaringen van treinende bloggers zeer herkenbaar.

Ik moest vorige vrijdag even voor het werk naar Antwerpen. Ik heb van elke seconde op de trein genoten. Een voorbeeld:

[...]
En hebt ge al beslist?
Waarschijnlijk koeien.
Koeien?
Paarden en rundvee. En gij?
Varkens en pluimvee denk ik. Ik dacht dat gij voor huisdieren zou gaan?
Gezelschapsdieren? Goh, weet ge, ik heb echt geen goesting in gebleit.
Gebleit?
“Ja madam, ik zal uw hondje moeten laten inslapen.” En dan dat verdriet.
Ja, ja, ik versta dat wel. Ik heb daar ook geen goesting in. Bij boeren ligt dat anders.
“Meneer, uw kalfke moet dood.” “Ah ja, ça va.”
[...]

Ik zag het onlangs in de winkel en ik werd teruggeflitst naar 25 jaar geleden. Uit pure nostalgie heb ik een doos gekocht. En ik vind het nog steeds lekkerder dan bijvoorbeeld Nesquik.

Ene (pdw) zou zeggen: “Kijk eens op de doos!”
Om dan op mijn tweeëndertigste te ontdekken dat er malt zit in ovo-malt-ine.

Nu ja, het werd ondertussen wel eens tijd om een nieuw antwoord te verzinnen op de vraag “En waarom staat uw kast vol met single malts?”

[En nu zaterdag is het weer zover. Jochei!]

Wakker worden met drie vrouwen in uw bed.

Zalig.

(en dat een tweederdemeerderheid van mijn harem ’s ochtends een heel klein beetje ruikt naar volle kaka-luiers, daar doen wij niet moeilijk over — dankzij enkele wilde nachten van zo’n 3 à 4 uren slaap merken wij* daar eigenlijk niks van)

[*een pluralis majestatis is in dit geval wel op zijn plaats, dachten wij zo]