8u05 – een vuurpiket blokkeert de toegang naar de Gentse Haven.
Lena vraagt of er oorlog is, ik zeg dat er geen oorlog is.

8u30 – op het werk, na een vrolijke bakfietstocht van Gent-Oost naar Gent-West.

De kinderen zijn onvoorstelbaar flink en vragen nauwelijks meer aandacht dan een reguliere bezoeker van het Open Leercentrum. Ze kunnen zich nu ook iets voorstellen bij wat ik doe op het werk, ik vind dat belangrijk (en zij ook).

12u45 – Hema serveert spaghetti zonder champignons, Lena vindt dat raar.

16u00 – thuis, Heidi duurt alweer te lang.

17u00 – nog een keer naar het werk, deze keer zonder kinderen maar wel met mijn nieuwe fiets, yihaa!

20u00 – tiens, ze hebben bijna allemaal hun kat gestuurd, een Onverwacht Geluk met Kebab.

22u00 – thuis, ik spoel anderhalf uur één terug en kijk naar mijn burgemeester op televisie terwijl ik op het internet heel veel dingen over de staking lees en ik kan het echt niet laten maar in plaats van het uwe denk ik er toch alweer het mijne van – ik lees ook Elke en ik vind dat ze ongelooflijk gelijk heeft maar ik begrijp nog steeds niet waarom het ene belangrijke meningsverschil een reden zou zijn om te staken en het andere belangrijke meningsverschil slechts een onderdeel van politiek debat, als iemand mij dat zou kunnen uitleggen en ik zou het begrijpen, dan zou ik misschien mijn woorden durven terugnemen. (een mening mag ik daarover natuurlijk niet hebben, althans dat is wat ik de voorbije dagen heb gelezen en gehoord via verschillende megafooncommentaren) (ik ben namelijk een rijke tweeverdiener en een narcistische high potential voor wie de goedbetaalde job al klaarlag in de wieg) (want ik zit op Twitter “bazenpoepers.com” en ook op Facebook) (Of nee! Wacht! Ik heb geen Twitter! En ik heb ook geen Facebook!) (man, man, ik dacht al)

23u00 – Het Journaal Laat is mij volledig ontgaan. Enfin, Goedele Wachters is wat ziekskes en ze is haar stem kwijt, ze valt tot twee keer toe zonder klank en haar ogen worden rood. Een flatscreen knuffelen is ook zo belachelijk, dus dat doe ik maar niet.

Maar oordeelt u vooral zelf. Insluiten lukt niet maar hier kunt u het debat integraal bekijken.

En akkoord, de politieke maatregelen zijn op dit moment te kortzichtig en vooral te eenzijdig.

Alleen jammer zeg, dat wij hier in een dictatuur leven, zonder stemrecht. Dat we dus nooit de politieke leiders mogen kiezen die we verdienen. Ook jammer dat vakbonden in ons land geen enkele invloed hebben en geen vertegenwoordiging in organisaties die wegen op het beleid en dat er daardoor geen enkele andere manier is dan de nu al noodlijdende bedrijven plat te leggen om op die manier zogezegd de politiek te bereiken, duh.

Dan zwijg ik nog over de belabberde indruk van een nationale staking tegen het licht van een Europese context van lonen en index en arbeidsmarkt en eindeloopbaan en pensioenleeftijd en dingen.

Wel veel sympathie voor een groot deel van de vakbondseisen. Maar dat is iets heel anders dan de staking goedkeuren. En ik zou ook heel graag naar het debat gaan, morgen in Vooruit, ware het niet dat ik eh… ik zou het duuzd keer zeggen.

(op weg naar Luminarie De Cagna, Belfortstraat)

Maar de moeite, dat zeker.

Nauwelijks foto’s kunnen nemen want alle handen nodig om kinderen te redden. En ook niet het toestel om foto’s te kunnen nemen in het donker. Toch een paar wazige impressies:

(Les Oiseaux de Mr. Maeterlinck, Predikherenlei)

(backstage: foto van de projectie-installatie voor On dirait que…, Korenmarkt)

[voor een echt verslag verwijs ik u door naar waar anders]

Omdat Nele en ik een compleet tegengesteld bioritme hebben en omdat dit o.a. een probleem is dat het hippe en perfecte gezinsleven kan bemoeilijken – wat zegt u?! zot!? ja mensen, breaking news, bloggen da’s een beetje gelijk een realitysoap op tv, dat is wat ze u willen doen zien en dat is eerder nooit dan zelden een realistische reality – dus, daarom dus, heb ik daar al veel over gelezen, over het circadiaan ritme en over de maatschappij die zich niet wil aanpassen aan mij.

Jaren heb ik mijn stinkende best gedaan om een dagmens te worden en het is nooit gelukt. Onlangs heb ik mij er bij neergelegd — dat was trouwens redelijk laat op de avond — dat het niet meer zal veranderen, dat ik een nachtuil zal blijven.

Maar dan vandaag in de krant, alweer een toverformule: “Per dag 20 minuten vroeger opstaan en je zal ‘s avonds 20 minuten vroeger moe worden.” Bullshit, ik sta al elke dag 3 à 4 uren te vroeg op en ik sleep me de hele dag door het leven gelijk een zombie om dan ‘s avonds rond 21u langzaam wakker te worden, en dat is al zolang ik me kan herinneren.

Maar wacht, de oplossing! De omschakeling zou pas werken als je het ook in de weekends toepast, als je geen steken laat vallen, anders verval je terug in het oude ritme. Ach zo. Welaan dan. Al bijna 6 jaar sta ik ook in de weekends een paar uur te vroeg op, dus bullshit, alweer.

En als u mij nu even wil verontschuldigen, ik moet nog ontbijten.
Het leven, één jetlag.

Bijlange niet de fiets van mijn dromen, wel een oerdegelijke stadsfiets (Cortina Urban) en bovendien enkele honderden euro’s goedkoper dan wat ik in gedachten had.

Een proefrit op de Gentse kasseien heeft mij volledig overtuigd.

Mijn nek is bijzonder blij met de keuze. Ik moet nu niet voorovergebogen zitten en mijn nek draaien alsof ik mijn plafond aan het schilderen ben (dat kan ik dus niet meer).

Ik zit nu op mijn fiets zoals een Kosovaar op een fiets zit.
(alleen gaat het een veelvoud sneller, dat wel)

Lang geen fiets om op fietsvakantie te gaan. Maar met die dikke banden wel de ideale fiets voor te diep verzakkende trein- en tramsporen en te koppige kinderkopjes in de binnenstad.

Op zoek dus naar een nieuwe fiets. Maar mijn favoriete fietshandelaar is tijdelijk buiten strijd en ik heb dringend een nieuwe fiets nodig, voor intensief gebruik, om dagelijks over trein- en tramsporen te springen, om over kasseien te vliegen, om niet dooreengerammeld te worden bij elke fietsbult.

Alle tips welkom!
Bij voorkeur een dealer mét goede service in Gent-Oost of Gent-Centrum.

Ik ben al bij AS Adventure in Lochristi geweest, daar hadden ze niks op voorraad. Ik kon er een Cannondale Tesoro 0 of 1 of 2 of 3 bestellen en meteen een voorschot betalen. Ik vind dat raar, ik wil die fiets eerst voelen, dus heb ik dat niet gedaan.

Nu zit ik hier. En ik haat het openbaar vervoer.

En de kleuterschool staakt, dat ook. En ik heb op mijn werk ongeveer honderd keer meer educatieve software voor kleuters dan dat ze op de kleuterschool hebben, which is nada.

Leve de vakbond!
Nee, laat dat duidelijk zijn, ik ben niet tegen de vakbonden. Zonder vakbonden stonden we nergens. Bovendien zit ik momenteel met mijn neus in de geschiedenis van de Gentse textielnijverheid, dan weet ge ‘t wel.

Awoe de staking!
Ik vind dat altijd zo jammer, bij elke staking die polarisatie. Zij die staken en zij die niet staken. De kliekjes, ongewild. Ik probeer dan uit te leggen waarom ik niet staak en waarom ik nog nooit gestaakt heb en waarom ik nooit zal staken. Ik vind staking een contraproductief en achterhaald instrument. Ik vind dat we creatiever moeten zijn en ik vind dat we vooral communicatiever moeten zijn. Politiek is overtuigen, dat doe je niet door het werk neer te leggen als het land al neerligt.

Update: dus wat Guy zegt.
Update: en ook wat Steven zegt.
Update: en Roger zegt ook dingen.

Dit weekend was het aan Zita.

Van Hugo Matthysen, uiteraard.
Wie anders maakt kinderprogramma’s voor 3- tot 333-jarigen.

We maken zelf ook reisjes met het ruimteschip.

En Lena loopt hier al de hele dag te zingen…

Als ik een hond zie, dan word ik gek.
Dan krijg ik hoofdpijn en krampen in mijn nek.

Als ik een hond zie, dan word ik zot.
Dan word ik bleek en zo slap als een vod.

Als ik een hond zie, dan word ik ziek.
Dan ga ik zweten en raak ik in paniek.

Als ik een hond zie, dan val ik flauw.
Ik mag wel zeggen dat ik niet van honden hou.

Voor wie meer wil weten is er Wikiburia!

Mijn favoriete personages: de General Manager Trending Lady (die helaas slechts één aflevering meespeelt) en vooral Specialia Van der Geyt, op wie iedereen verliefd is.

Van de Mursprunsus heb ik wel een beetje schrik, het lijkt me immers geen pretje om een Kunuun te zuun.