Naar de Ardennen geweest.

Niet te veel mensen in mijn buurt. Kindjes die vaker braaf dan stout waren. Slechts één dag volledig uitgeregend. Wat wil een mens nog meer? Nog minder mensen in mijn buurt. Kindjes die nooit stout zijn. Alle dagen goed weer. Maar dat zou op den duur gaan vervelen waarschijnlijk, dus het was goed gelijk dat het oké was.

En we zaten bijlange niet in de aap gelogeerd. Onze camping was er zo goed als helemaal voor ons alleen. We sliepen in een fijngetjoende en upgepimpte caravan. Of stel u een sjiek hotel voor, ergens in de vrije natuur, en dat dan een woeste storm het hele hotel heeft weggeblazen naar de andere kant van de wereld, behalve één kamer die per abuis niet is weggeblazen en daar gewoon is blijven staan, zo’n ding.

Het is daar echt het neusje van de forel.
Maar hou het stil alstublieft.

Naar de Ardennen geweest.

De laatste dag zaten we in Forestia in La Reid. We waren erheen getrokken in de veronderstelling dat we met de kinderen naar een dierentuin gingen, bij wijze van apotheose van de reis. Maar het was eigenlijk veel beter dan dat.

Forestia — ‘t is te zeggen het gedeelte parc animalier want er is ook nog een parc aventure waar onze kindjes nog te klein voor zijn — is eigenlijk een superlange boswandeling waarbij je af en toe een beest tegenkomt. Het gaat uitsluitend om dieren die oorspronkelijk de Ardennen bevolkten: herten, zwijnen, bizons, elanden, beren, wolven, zelfs lynxen (maar die hadden hun kat gestuurd).

Naar de Ardennen geweest.

Ze hebben daar trouwens ook een Plopsapark, dus daarvoor waren wij de zee niet ontvlucht.

Het leuke aan Plopsacoo is – naast het feit dat we niet moesten betalen omdat het lerarenkaartenweek was – dat pret en park er in evenwicht lijken te zijn. De rotsblokken zijn er bijvoorbeeld van steen gemaakt en dus niet van plastic, om maar iets te noemen.

Naar de Ardennen geweest.

En eindelijk nog eens genoten van Een Boek, De Vliegeraar.

‘Genoten’ is niet het juiste woord want het verhaal kleeft nog aan mijn ribben. De eerste 150 bladzijden hadden mij wat moeite gekost maar de laatste 200 bladzijden heb ik doorgelezen zonder één moment op te kijken. (en de laatste 50 bladzijden moest ik zelfs bij hoogdringendheid pipi doen, dat zegt genoeg)

Zo’n vakantie zonder internet, een mens zou dat meer moeten doen.

Naar de Ardennen geweest.
[foto's]

Waarover later meer.

Ik moest nog honderd en veel dingen doen voor het werk, vooral online leeswerk tegen morgen. En om zeker te spelen had ik alles ook nog op papier mee. Het zou namelijk niet mankeren.

Maar het grootste deel van de dag heb ik doorgebracht in de buurt van de speelzaal. Want daar was slechts één speelkameraadje –een meisje van 4 dat net als Zita ook niet te ziek was om te komen spelen.

[meer foto's]

Dus ga ik nu de rest van de avond verprakkezeren aan het dilemma of ik vanavond nog wat werk probeer in te halen –nee want ik ben stikkapot– of morgen nog snelsnel op de trein –nee want dat lukt mij toch niet.

Er is nog een tijd geweest dat ik deadlines heerlijk vond. Omdat het mij uiteindelijk toch altijd lukte, á la minute. Maar tijden veranderen. Dat ze dan maar gauw opnieuw veranderen.

Zita logeert een dag en een nacht en dan nog een klets van een dag in de kliniek.

Geen erg. Gewoon een geplande serie onderzoeken –ph-metrie en foto’s en bloed en stuff– om dingen uit te sluiten en om oplossingen te zoeken en om heel misschien in de toekomst wat beter te kunnen slapen. Zij. Wij.

En misschien om het aantal koortsvrije dagen de bovenhand te laten nemen op de koortsdagen.

Ik doe vandaag van ’s morgens tot ’s avonds.
Nele doet vannacht en de klets van morgen.

Ik had op voorhand internet gevraagd –omdat op de website stond dat dat kon– en deze middag is een lieve meneer dat komen installeren: modem en ethernetkabel. Nochtans vindt mijn laptop drie (3!) beveiligde draadloze netwerken die ‘jan palfijn’ of ‘jp’ bevatten maar die lieve meneer had niet meteen een idee waar die vandaan komen. Grappig.

Maar wat ik eigenlijk zeggen wilde. Ik vind iedereen hier fantastisch. Lief en behulpzaam en vrolijk. Ze doen hier ’s morgens prozac in de verpleegsters hun yakult. En dan nog een dubbele dosis in de Kidibul van de cliniclowns: 2 zotte madammen die hier zeker 10 minuten in de kamer onnozel hebben staan doen. En Zita die de hele tijd vanop een grote afstand in een hoekje van de kamer zeer bedenkelijk heeft staan kijken. Pas bij het afscheid begon Zita enthousiast te zwaaien. En toen ik zei dat de clowns weg waren, liep ze nog naar de deur: “Oh! Weg? Ma nie weg! Komtug!”

Zita is trouwens superflink hier in de kliniek. Een sonde (voor ph-metrie) gestoken –via de neus naar haar maag– en Zita geeft geen kik. Een foto van haar longen, geen probleem. Een bloedprik voor allergie-tests: eventjes huilen en dan rustig zitten kijken naar het vullen van de verschillende buisjes. Haar sokken aandoen: het kot op stelten!

Maar had ik al gezegd dat iedereen hier lief en behulpzaam en vrolijk is? De pediatrie is hier eigenlijk nog gezellig, er hangt een soort familiaal sfeertje dat mij meer geruststelt dan de medische termen die ik meestal toch niet begrijp.

En deze middag was er lekkere vis en broccoli en patatjes. En water. Plat.

Ik zou een moord begaan voor een kopje koffie maar ik kan hier natuurlijk niet weg. Zita is (eindelijk) in slaap gevallen maar haar bedje staat nog open en ik durf het niet dicht doen uit schrik dat ze dan zou wakker worden. Dus als u toevallig *nu* in de buurt bent: kamer 733, melk en suiker is niet nodig, dank u.

>>> verslag op gentblogt <<<

Drie en een half.

In haar bedje lijkt ze vaak nog een baby.
Achterop de fiets een kwetsbare kleuter.
Op de speelplaats een verloren kabouter.

En soms…

Ik onthoud de laatste berichten:

• 07-10-2009 ‘VDB werkt samen met trainer wereldkampioen Evans’
• 02-10-2009 ‘VDB gaat bloedwaarden op internet droppen’
• 28-08-2009 ‘VDB mag met nieuwe vergunning weer koersen’

Wie mij een beetje kent, zal beamen dat ik niet zever als ik zeg dat ik nooit heb getwijfeld aan zijn 37 comebacks. Het werd de laatste jaren zelfs een running gag op café: “Maar volgens Ivan komt hij dit jaar écht terug, haha!”.

Het was pure sportliefde, ik kan daar niet aan doen.

Maar ik heb nooit ontkend dat hij een labiele puber was, een arrogante dandy die sinds de Nieuwelingen niet meer met zijn voetjes op de grond had gestaan –maar met fans die hem ‘God’ noemden, kan je hem dat bezwaarlijk kwalijk nemen.

De Vdb’s van deze wereld zullen altijd omarmd worden door de sport, door de media, door de supporters. En vervolgens uitgespuwd. Aan dat laatste doen echte supporters niet mee.

En ja natuurlijk had hij geslikt en kampte hij bovendien met een cocaïne-verslaving. Maar hij is wel één van de zéér weinigen die zo eerlijk en zo moedig is geweest om dat onomwonden toe te geven –o.a. in zijn boek ‘Ik ben God niet’ en ook in interviews– en hij is ook nog één van de weinigen die nooit betrapt is geweest op het gebruik van doping –in tegenstelling tot bijvoorbeeld eh… Eddy Merckx– maar hij is er wél veel zwaarder voor gestraft dan renners die wél betrapt werden op het gebruik van doping. Het was allemaal niet zo bevorderlijk voor zijne morál.

Ik wil verdorie geen herhalingen meer zien van La Redoute in 1999, ik kan het exact terugspoelen als ik mijn ogen sluit. Het was één van de schoonste sportmomenten die ik me herinner en ik herinner het mij liever nóg heroïscher dan het waarschijnlijk in werkelijkheid was… De Snotneus Vandenbroucke die een aanval van de Grote Bartoli remonteert, Bartoli die kijkt, Bartoli die versnelt, waarop Vandenbroucke nóg versnelt en naast Bartoli komt rijden, lang genoeg om oogcontact te eisen, waarop Bartoli uit zijn krammen schiet en nóg versnelt, waarop Vandenbroucke Bartoli van zijn sokken rijdt en voorbij vlamt, waarop Bartoli vol ongeloof opkijkt en van de weeromstuit zijn cadans kwijt is en bijna stil staat.

Merci Vdb.