We zijn zinnens om onszelf hetzelfde cadeau cadeau te doen.

Voor moederdag. Én voor vaderdag.
(en voor moederdag volgend jaar en voor vaderdag volgend jaar enzovoort)

Morgen gaan we informeren en misschien zelfs direct bestellen.
(voor alle duidelijkheid: één exemplaar natuurlijk)

Een dure investering, takkoord, maar hadden we vandaag zo’n superfiets gehad, dan waren we op fietstocht geweest nondedju.

De komende weken zullen er heel wat omstandigheden nogal onvoorzien samenkomen — waarbij ‘onvoorzien’ eigenlijk niet klopt want ik herinner mij van vorig jaar dat het toen ook rond deze periode was.

Omstandigheden dus. Zoals daar zijn.

• De stand van de zon die er voor zorgt dat er dringend in onze tuin moet gewerkt worden.
• De omvang van onze tuin. (ik blijf dat een omstandigheid vinden)
• Een heel gamma aangeschafte en nog aan te schaffen goederen die resoluut weigeren hun nut te bewijzen alvorens wij een paar uren driftig met boormachines en andere onhebbelijkheden in de weer zijn geweest. (rookmelders, kasten, rekken, boekenplanken, tuinhuizen, …)
• Wat?! Een tuinhuis?! Eh… ja. ‘t Is te zeggen: een ‘hofkot’. Want we gaan er niet in wonen. Het wordt deze week geleverd. In afzonderlijke planken. En als het ooit lukt om dat in elkaar te steken, dan kan er eindelijk eens deftig in de tuin worden gewerkt. En dan kan de auto misschien, voor het eerst in het vierjarig bestaan van onze garage, binnen slapen. Geen luxe in deze hitte, wegens een auto zonder airco en een reputatie van baby’s, dat die snel uitdrogen en zo.
• Het einde van het schooljaar dat zich pas wil opdringen nadat de nodige evaluaties uitgebreid geargumenteerd zullen worden ingevuld en vervolgens in tweevoud netjes zullen worden gearchiveerd.
• En dan zou ik ook héél graag nog enkele nachtelijke uurtjes willen reserveren om nog eens wat stukjes te schrijven voor gentblogt. Maar het leven presenteert zich nu al een paar weken heel erg off line en het wordt er voorlopig niet beter op. En daar word ik soms zó mottig van.
• Waarvan? Dat ik zo veel off line ben of dat ik zo graag online ben? Het antwoord is momenteel in deliberatie.
• En dan is er nog het weer. En wat dat met mijn ogen en met mijn sinussen doet.

Misschien ziet u één van de volgende dagen het volgende passeren: een buggy met een peuter in, de peuter met een lelijke stoere fietshelm.

En wellicht denkt u dan meteen aan extreem overbezorgde ouders. Maar dat heeft u dan fout gedacht. Dus u hoeft ons echt niet zo vreemd aan te kijken. Dank u.

Die van ons is namelijk gezegend met ‘la force de conviction’.

Ik kan sinds kort foto’s nemen met mijn gsm. En wijs dat dat is! De kwaliteit is matig (bijvoorbeeld 72 dpi, terwijl een gewoon digitaal toestel zeker 300 dpi heeft) maar soms zitten er leuke foto’s bij. Alleen doet die gsm (Nokia 3500c) aan kleurenvervalsing. Een voorbeeld: onze muur in de living is koffie verkeerd en de gsm maakt er *blauw* van. Niks gefotoshopt of zo, gewoon BLAUW:

Hoe komt dat eigenlijk?
(zijn er lezers in de zaal met verstand van die dingen?)

En nog. Dat vervlakkende vlekkerige effect van die gsm-foto’s. In het begin was ik telkens teleurgesteld maar ik begin er steeds meer van te houden, je mag die foto’s gewoon niet van te dicht bekijken:

Mocht Vincent Van Gogh nu nog leven, dan zou hij die gsm-foto’s verkiezen boven de degelijke digitale foto’s.

We zijn naar de zollezie geweest vandaag.

De voormiddag was leuk, de namiddag een hel.

De voormiddag kunnen we illustreren met foto’s maar in de namiddag rolden we van de ene ’scène’ in de andere. Lena was al wat lastig omwille van haar verkoudheid. Daar komt bij: ze heeft echt nog een (lang) middagdutje nodig. Probleem: ze kan hoegenaamd niet slapen in de buggy. En ook nog: trop is te veel. ’s Morgens met de bus (sensatie!) en dan in Dampoort voor de eerste keer in haar jonge leven de trein genomen (sensatie!). En dan dat immense station en dan flamingo’s en kiwi’s en andere rare vogels en gorilla’s en giraffen en olifanten. En flink stappen en frietjes en stekende zon. En dan was het middag en was het beste er af, des Guten zuviel.

Lena was in de namiddag onhandelbaar — onhandelbaar as in *on.han.del.baar*. Alle dramatische taferelen die we de voorbije weken af en toe hebben mogen aanschouwen, zijn vandaag op één namiddag de revue gepasseerd. Omdat ik niet meer de fut heb om alles te beschrijven en omdat het anders een zó lange epistel zou worden dat mijn blog ontploft, zal ik me beperken tot een bloemlezing van 5 luttele doch representatieve minuutjes van deze namiddag:

huilt - “Lena stappen” - stapt - huilt - “Lena pakken” - wordt opgepakt - spartelt - krijst - “Lena stappen” - valt - huilt - wordt opgepakt - krijgt tuutje en knuffel en wordt in buggy gezet - “Lena stappen” - wordt genegeerd - krijst - “Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! etc. - stapt - huilt - “Lena pakken” - enz.

En verder heeft ze op de terugweg in de trein tot 2 keer toe een crisis gehad om ‘u’ tegen te zeggen, zich op de grond gegooid en al. En alle mensen die boos naar ons keken, keken niet meer boos naar ons nadat ik héél boos had terug gekeken. Ze keken dan maar jaloers naar die enkelingen die het geluk hadden hun iPod wat luider te kunnen zetten.

Maar soit, we zijn dus naar de zoo geweest. En het was leuk!

We wonen vlakbij een spoorweg en Lena is dus vertrouwd met treinen maar ze had nog nooit een trein van dichtbij gezien en ook nog nooit de trein genomen. Ze was onder de indruk.

We zijn allemaal heel flink geweest op de trein. Lena heeft een tekening gemaakt en ik heb 2 Chinese meisjes gered van een ontgoochelende city trip in Berchem. (tip: gebruik in een Engelse conversatie met Chinezen nooit een verfijnder vocabularium dan het basispakket “yes”, “no”, “good” en “not good”, het kan alleen maar verwarring stichten).

In de zoo zijn zowat álle dieren die Lena al kende uit ‘mijn dieren-kijk-boek: 100 foto’s’. Ook haar favoriet: de giraf! (haar slaapknuffel is een mini-giraf)

En verder:

De rest van de foto’s staat in deze foto-set.

De laatste foto die we genomen hebben, was iets na de middag. De blik in haar ogen stond toen al op halfzeven:

Mochten ouders de energie hebben om foto’s te maken in crisissituaties, dan zouden familie-albums toch heel wat interessanter zijn, zo van “Ah, kijk zie, dat was toen die keer dat je uitzinnig begon te krijsen omdat je je tuut niet meer terug kreeg van ons, nadat je die tuut een vijftal keren met opzet op de grond had gegooid.”)

Waar was u op 22 april 1992?

Ik hing voornamelijk in de zetel, voor de buis, meerbepaald de buis van BBC2. Dat heb ik zonet opgezocht en daarvoor heb ik in Google de trefwoorden “jimmy white” + “147″ + “crucible” moeten intikken. Omdat dit postje van e-mino er mij aan deed denken, na al die jaren. Ik word oud. In mijn ‘toptien-meest-beklijvende-televisiemomenten-ooit’ staat deze ‘one four seven’ van Jimmy White (bijna) volledig bovenaan. (dus nee, ik ben David Platt [*] niet vergeten, dat kan ik niet, nooit, kijk ik moet alweer huilen)

Misschien heeft u geen verstand van snooker, dat kan. Ik leg het kort even uit. Een ‘147′ is het puntenaantal van een maximumbreak. Een ‘break’ dat is de serie ballen die je ‘pot’ (scoort), zonder te missen en dus zonder dat je tegenstander aan tafel kan komen. Dat potten doe je uiteraard volgens de gangbare afspraken: een rode, een ander kleurtje, een rode, een ander kleurtje, enz. De rode ballen verdwijnen in de ‘pockets’ en de andere kleurtjes worden telkens op hun voorziene plaats teruggelegd. Als er geen rode ballen meer op tafel liggen, dan moet je de tafel nog even ‘clearen’ door de andere kleurtjes in de juiste volgorde één na één te potten. Voilà, dat is snooker in het heel erg kort.

Zo’n ‘one four seven’ kan je alleen maken als je de tafel in één break ‘cleart’ van de eerste tot de laatste bal en als je dan ook nog eens na elke rode bal uitsluitend de zwarte bal scoort. Elke snooker-amateur zal u zeggen dat het vrijwel onmogelijk is, dat het Kunst is, tovenarij zoals e-mino zei. Ik maakte in mijn beste dagen breaks van meer dan 40 maar dan enkel in een periode dat ik tot 2 keer per dag speelde. Ik deed dat ergens aan de Coupure op een plaats waar mensen ook plachten te squashen en ik geloof dat ze dat nog doen. Of de snookertafels er nog staan weet ik niet maar ik weet wel dat die tafels soms nog ter sprake komen als er mij wordt gevraagd waarom ik geen universitair diploma heb. Gedane zaken.

Een ‘one four seven’ dus. Ik zet die van The Wirlwind in 1992 op mijn blog, zodat ik er snel naar kan teruggrijpen als ik het even moeilijk heb.

En hier nog eens de ‘147′ van The Rocket, eergisteren:

[* Mocht u niet weten wat David Platt voor de mensheid betekent, ik doe even een wiki-paste: omdat België zijn laatste match verloren had, werd het geen groepswinnaar. Het lot bepaalde dat de Rode Duivels daarom op 26 juni 1990 in Bologna tegen Engeland zouden spelen. De Engelsen werden voor driekwart van de wedstrijd door de Belgen van de mat gespeeld. Waddle, Gascoigne, Lineker en co. zagen werkelijk alle hoeken van het veld, maar zuiver door pech haalden ze de 90' met 0-0. Daarbij dient wel te worden gezegd dat een doelpunt van Barnes wegens (twijfelachtig) buitenspel afgekeurd werd. Maar wat de Rode Duivels die avond lieten zien was van één van de weinige lichtpunten in een teleurstellend wereldkampioenschap. Ceulemans trof - op pass van Degryse- de paal in de eerste helft en na een fabelachtige aanval strandde een sublieme krulbal van Enzo Scifo in de tweede helft eveneens op de paal. Ook in de verlengingen domineerden de Belgen. Maar de laatste minuut was er teveel aan. Na 1h59' gespeeld te hebben kregen de Engelsen een - onterechte- vrije trap toegekend. Gascoigne trapte hem mooi over de Belgische muur en David Platt scoorde met een halve volley. Wat de apotheose had moeten worden van een goed toernooi - er werd véél beter gespeeld dan in de memorabele Mundial van 86 - werd een drama van episch formaat. Op veel vlakken kan België-Engeland beschouwd worden als de beste match die de nationale ploeg ooit gespeeld had, maar de winst waar het recht op had, verkreeg ze niet. In de volgende ronde wachtte nochtans Kameroen, een haalbare tegenstander. Was een België van dit kaliber af te stoppen geweest door de latere winnaars, Duitsland, die zich met een hoop geluk voorbij Engeland zouden wringen? We zullen het nooit weten. bron]

Lesdoel vandaag: een mop begrijpen.

Dus heb ik moppen verteld in de klas. En laten vertellen.

Begonnen met het konijn en de worteltaart. Het niveau van deze groep is vrij hoog, ik wist dat ze alles begrepen hadden. Maar de meesten lachten eerder uit beleefdheid (inburgering geslaagd).

Dan nog een mop uit de vluchtelingenserie verteld, over die Afrikaanse vluchteling die, als goede Belg, de Lesse wil afvaren. Zijn kano kiepert om en hij moet door omstaanders gered en gereanimeerd worden. En dat er dan iemand opmerkt dat er maar liefst drie zwemdiploma’s in zijn doordrenkte portefeuille zitten. En dat ze hem dan vragen waarom hij niet naar de kant is gezwommen. En dat hij dan antwoordt: “Hoezo?! Die diploma’s zijn hier toch niet geldig?!”

Dat vonden ze al wat grappiger.

Een vijftal cursisten heeft dan zelf ook nog een mop verteld. Ik heb ook gelachen uit beleefdheid. En na een lange discussie bleek dat er in vele culturen wel een traditie bestaat van moppen vertellen maar dat dit eerder iets is wat wij onder ‘anekdotes’ of grappige verhalen verstaan. Bijvoorbeeld, K. vertelde een mop. Over haar zus op de bus, toen plots de bus stopte en een tijdje stilstond. De bus zat overvol. In het geroezemoes van de passagiers meende het meisje te horen dat iemand zei dat de bus zou ontploffen. Waarop ze begon te roepen: “Help, ik wil eruit, de bus gaat ontploffen!” Waarop de passagiers in paniek alle ruiten van de bus uitgegooid hebben en naar buiten gevlucht zijn. Einde mop.

Ik lach uit beleefdheid en feliciteer K. met haar fantasie. Waarop zij verbouwereerd reageert en mij garandeert dat het echt gebeurd is (in Djibouti). De meeste cursisten vonden het raar dat ik aan de echtheid van het verhaal zou twijfelen. En toen zei B. plots iets heel grappigs: “Maar Ivan, jij vertelt over een konijn en een bakker! Dat kan niet! Een konijn kan niet spreken! Aha! Het is niet waar!”

Mijn kaken doen nog zeer.

Vandaag gesignaleerd te Oostakker Lourdes.
Paarse t-shirt + hoofddoek + uitdagende blik = Roma dus.
Waar zijn de flikken als ge ze nodig hebt!?

Ik hou niet zo van de Teletubbies, vooral omwille van de jerommeke-speak (“Dipsy ook dansen!” — een taallesgever krijgt daar zere tenen van). Lena heeft de tubbies nog maar een paar keer gezien en ze is er gelukkig ook niet wild van. Bij de start — soundtrack: “Tinky Winky, Dipsy, Laa-laa, Po, Teletubbies, Teletubbies,…” — roept ze alle namen af en dan loopt ze weg. Maar deze morgen was het een leuke aflevering. Rode draad: het liedje van Humpty Dumpty en dan Po die voortdurend valt (als running gag en als verwijzing naar Humpty Dumpty).

Ik vond de Nederlandse tekst nogal onnozel, dus heb ik het origineel opgezocht.

Humpty Dumpty sat on a wall.
Humpty Dumpty had a great fall.
All the king’s horses and all the king’s men
Couldn’t put Humpty together again.

Het versje heeft blijkbaar een geschiedenis, zo leert de Wikipedia-pagina ons. Humpty Dumpty is niet altijd een ei geweest, bijvoorbeeld.

[image in the public domain because its copyright has expired]

Maar waar ik het over wilde hebben (cf. titel). Als ik op een Engelstalige wikipedia-pagina beland, dan is het eerste wat ik doe: in de linkerkolom kijken of er geen Nederlandstalige pagina voorhanden is. En joepie, dat was het geval bij Humpty Dumpty: klik! Je komt dus niet op de Nederlandstalige pagina over Humpty Dumpty (die trouwens niet bestaat) maar wél op de pagina over Holle Bolle Gijs!

Wikipediaanse grapjas?