Gent, aan het water

Reep

Bisdomkaai

Advertenties

Deinze

Wat ik met Deinze heb, is wat ik met citroenjenever heb. De ervaring mag dan meer dan 20 jaar geleden zijn, mijn maag keert nog steeds om als iemand het woord uitspreekt.

Jammer.

Want citroenjenever is misschien wel lekker.
En een stad aan de Leie, het heeft misschien iets.

Deinze

Deinze

Gids in bijberoep, een evaluatie

Sinds 2016 ben ik stadsgids in bijberoep.
Hier volgt een snelle evaluatie.

Laat ik eens een oude vriend opbellen, de SWOT-analyse: Strengths (S), Weaknesses (W), Opportunities (O), Threats (T).

Ik verplicht mezelf om 4 sterktes + 4 zwaktes te benoemen.
Verder zoek ik nog 3 kansen + 3 bedreigingen.

STERKTES

  • Buitenlucht!
    Deze job heeft me (opnieuw) doen beseffen hoezeer ik buitenlucht nodig heb. Want hoe graag ik ook voor de klas sta: de lucht van een donker leslokaal – lichten uit, anders is de projectie onleesbaar – kan verstikkend zijn. Een halve dag binnen, dat gaat nog. Een hele dag binnen: een lichte depressie.
  • Sport!
    Fysiek. Met de fiets naar het centrum, parkeren onder de stadshal en kijken of mijn haar goed ligt, te voet naar de plaats van afspraak (ook al is dat aan de Dampoort), een rondleiding geven, twee uren later weer naar de stadshal en dan op de fiets richting Oostakker.
    Mentaal. Gidsen is vanzelfsprekend klantgericht en dat is, naast een uitdaging, vooral een plezier. Als het niet lukt om op voorhand iets over de klanten te weten te komen (nationaliteit, reden van bezoek, interesses, voorkennis), probeer ik die info alsnog te weten te komen bij aanvang en pas ik al gidsend mijn rondleiding aan: sport voor de hersenen.
  • Vrijheid!
    Het is een waar genoegen om te mogen gidsen voor de vereniging Gentse Gidsen. Ik kies zelf de momenten waarop ik eventueel beschikbaar ben, dat werkt met een online tool die geen werk vraagt. Als ik weinig tijd heb, dan kleurt die agenda rood. Heb ik veel tijd, dan zet ik een aantal dagdelen in ’t groen en krijg ik aanbod. Een gerief.
  • Mensen!
    Ik ga daar eerlijk in zijn: ik hou niet per se van mensen. Maar deze job is het ideale tegengif. Op 10 rondleidingen zal ik minstens 9 keer naar huis gaan met het gevoel dat ik sympathieke en interessante mensen heb mogen rondleiden. Het zou natuurlijk kunnen dat de ambetanteriken hoofdzakelijk rondleidingen boeken in Antwerpen en Brugge, dat weet ik eigenlijk niet.

ZWAKTES

  • Geld!
    Want deze job is geen broodwinning, eerder een 13e maand. Om aan een minimumloon te komen, zou je zotveel moeten gidsen, dan is de lol eraf. Dus vanuit financieel oogpunt: ofwel ben je gepensioneerd, ofwel heb je nog een andere job. In het laatste geval is dat niet combineerbaar met een jong gezin, dus ben je vijftigplusser of kinderloos. Zelf ben ik de uitzondering op die regel maar dat komt omdat ik met mijn gat in de boter ben gevallen en een vaste job heb waarbij ik geen tijd verlies aan calamiteiten als bijvoorbeeld overuren of woon-werkverkeer.
  • Regen!
    Zelf heb ik daar eigenlijk geen last van: “There’s no such thing as bad weather, only bad clothes.” Maar ik merk dat regenweer voor sommige groepen een domper op de feestvreugde kan zijn. Het moet gezegd: hulde aan de Nederlanders, die klagen niet over het weer. (dat zal een veralgemening zijn maar het is mijn ervaring)
  • Gezondheid!
    Ziek worden als gids is vervelend. Er zijn jobs die halfziek nog uit te voeren zijn, zoals bureauwerk. Lesgeven is moeilijker, gidsen is helemaal niet te doen. Je stem moet echt in orde zijn. Ik heb nog maar 1 keer een gidsbeurt moeten afzeggen maar daar loop ik nog steeds ambetant van.
  • Omstandigheden!
    Gebeurlijke dingen. Maar dat vindt deze controlefreak niet plezant. Een voorbeeld: afzeggers van de allerlaatste minuut. Of erger: niet-opdagers. Een gids heeft een halve dag gereserveerd in zijn agenda, zich goed voorbereid, de verplaatsing gemaakt en vervolgens lang staan wachten. (dan zwijg ik nog over de financiële consequentie)

KANSEN

  • Alles kan beter!
    Oefening baart kunst. Er kan al eens een rondleiding tussen zitten waar ik niet tevreden over ben, desalniettemin is de groeicurve duidelijk.
  • Nieuwe thema’s!
    Als ik even hard zou werken als in de jaren dat ik de opleiding volgde, dan kan ik elk jaar een aantal nieuwe thema’s uitwerken en toevoegen aan mijn portfolio. Helaas, er staat te weinig druk op, er is geen deadline. Mijn to-do-lijstjes aanvullen, dat lukt. Zelf rondleidingen volgen, dat ook nog. Maar nadien de tijd maken om thuis alles te noteren en degelijk uit te werken, lukt voorlopig niet zo goed. Morgen, zeker voor de noen.
  • Nieuwe talen!
    Ik heb mezelf de tijd gegeven om eerst het Engels goed onder de knie te krijgen. Na in 2015 een extra jaar ‘Engels voor gidsen’ in Het Perspectief te volgen, heb ik nog tot dit jaar zitten studeren. Maar stilaan zou ik durven beginnen lonken naar andere talen. Ik schrijf het bij op mijn to-do-lijst.

BEDREIGINGEN

  • Routine!
    Routine is heel dankbaar. Maar een bedreiging is het ook. Een stad leeft, een stad verandert elke dag, dus een stadsgids moet bij de les blijven. Voorlopig doe ik dat rigoureus en ben ik op de hoogte van alles wat beweegt. Gelukkig is mijn werk ook in Gent en fiets ik hier dagelijks rond. Maar ik besef dat het gevaar van roestigheid altijd om de hoek loert.
  • Valse Sinterklazen!
    Er zijn gidsen die vinden dat ze geen echte bedreiging vormen, dat de markt vrij is en dat kwaliteit wel zal bovendrijven. Maar natuurlijk zijn ze wél een bedreiging, zoals de charlatans in andere niet-beschermde beroepen ook een bedreiging vormen. Termont heeft niets willen ondernemen maar het was dan ook niet echt zijn taak. Van Bourgeois is het niet gekomen en van huidig minister Weyts zal het ook niet komen.
    Dus voorlopig is er voor de toerist geen visueel onderscheid tussen iemand die zwaar heeft geïnvesteerd in de opleiding en een buitenlandse Erasmus-student die snel een centje wil bijverdienen en op de St-Michielshelling voor véél te grote groepen een stukje Wikipedia staat te declameren, waarna de van niet beter wetende toeristen elk een “vrije bijdrage” van 5 euro geven. Daartussen zal vast nog een interessante grijze zone bestaan met bijvoorbeeld gidsen die het wél goed doen maar de opleiding niet zien zitten.
  • Feesten!
    Juli en december, dat zijn de maanden waar ik een zee van tijd heb om te gidsen. Er zijn twee maanden waar ik niet meer beschikbaar ben voor rondleidingen in het centrum: juli en december.
    De Gentse Feesten, die horen bij Gent. Maar de Winterfeesten, ik weet het nog zo niet. Op de kalender zijn die Winterfeesten zelfs een veelvoud van de Gentse Feesten. Samen met opbouw en afbraak, is het centrum van Gent tijdens deze Mega-Kerstmarkt gedurende 6 (!) weken niet toegankelijk voor een min of meer normale rondleiding. Dan zwijg ik nog van de keelpijn achteraf. Om dezelfde reden ben ik ook gestopt met gidsen op zaterdagnamiddag, dan laat ik Gent aan de shoppers en aan de vrijgezellenfeestjes.

Sint-Jozefskerk

Gisteren vond de allerlaatste eucharistieviering plaats in de Gentse Sint-Jozefskerk, een kerk die me nauw aan ’t hart ligt.

De toekomstige invulling is onduidelijk.

Toen ik in het schooljaar 2015-2016 de Rabotwijk koos als afstudeer-rondleiding in de opleiding voor stadsgids, was het overlijden van pastoor Koen Blieck nog een diepe wonde voor de Rabotiens.

Drie jaar later is hij nog niet vergeten.

Koen Blieck

Ondertussen is er al een Koen Blieckplein in de (toekomstige) Tondelierwijk.

Sint-Jozefskerk, Wondelgemstraat, Gent

Vandaag lijkt de Sint-Jozefskerk een anomalie in de Wondelgemstraat. De huidige Rabotbewoners die gelovig zijn, gaan eerder naar één van de 4 moskeeën in deze wijk. Binnenkort zelfs 5, want naast de Marokkaanse moskee (Elyzeese velden), de Pakistaanse moskee (Victor Frisstraat), de Turkse moskee (Rietstraat) en de Tsjetsjeense moskee (Wondelgemstraat) komt de grootste moskee van Vlaanderen, de ‘Groene Moskee’, in de Gebroeders De Smetstraat.

Een moskee wordt het al zeker niet, die nieuwe invulling van de ontwijde Sint-Jozefskerk. Een buurtcentrum is de huidige piste.

Ik had veel verwacht van het circulatieplan vorig jaar. Ik verklaar me nader: de straten rondom de kerk, ‘Bij Sint-Jozef’, zouden een fantastisch gezellig verkeersvrij plein kunnen vormen in het hart van de Rabotwijk. In mijn ogen is dat iets waar deze buurt nood aan heeft.

Maar het zijn de buurtbewoners zelf, in het bijzonder de (Turkse) handelaars, die ervoor gelobbyd hebben om in alle straten zo veel mogelijk autoverkeer te behouden.

“De mens, ge kunt gij daar niet aan uit.” (Gerard Walschap)

Reep (1)

We schrijven het jaar 1884.
De “Reep” (Nederschelde) wordt overkapt.
Aanleg François Laurentplein.

Nederschelde1884

We schrijven het jaar 1960.
Wat nog rest aan Reep wordt dichtgegooid.
Collectieve verdwazing voor Koning Auto.

Reep1960

Het resultaat: de Reep zoals we ze kennen.
[bron: Stad Gent]

Reep

We schrijven het jaar 2014.
Jong geweld. Geen geduld.
[foto van Gentcement]

img_6835

We schrijven het jaar 2017.
I hear the sound of bagpipes.
Schot in de zaak.

Reep

Reep

We schrijven het jaar 2018.

22 juli

uitzicht op toren Sint-Baafskathedraal: Reep

10 september

Reep

Reep

Wordt vervolgd!

De dood in de ogen kijken (en dan snel de voordeur dichtgooien)

Ook in Tirol is het wekenlang droog geweest. En laat ons nu net in een blokhut in de bergen zitten als de zondvloed begint.

Het begin van het onweer is mooi, meerdere bliksems per minuut. Nadien komt de regen met bakken uit de lucht. Het idyllische bergriviertje verandert stilaan in een woeste modderstroom.

Een half uur vóór gebeurt wat zal gebeuren, maak ik nog een filmpje.

De televisie staat uit, de wifi ook. Nele is samen met de kinderen op de slaapkamer naar een film aan ’t kijken op het mobiele dvd-ding. Ik probeer me ondertussen te concentreren op ‘Weit über das Land’ van Peter Stamm. (auf Deutsch, jawohl)

Tussen 2 pagina’s door ga ik nog eens buiten kijken. Op het moment dat ik de voordeur opendoe, hoor ik een brommend lawaai dat steeds luider wordt. Wanneer ik zie wat op ons afkomt, gooi ik de voordeur dicht. De rest is geschiedenis

the day after

the day after

the day after

Zicht vanuit onze slaapkamer.
the day after

Zicht vanuit onze douche. Let op de picknicktafel.
the day after

We konden ontkomen via het raam en werden eerst een tijdje opgevangen door sympathieke Nederlanders. De nacht heilzaam doorbrengen kon zelfs in een luxueuze privé-chalet van mensen die afwezig waren. Dus geen klachten.

Alle foto’s zijn van the day after.

De helft van de tuin achteraan is weg. Niet overstroomd, echt ‘weg’. Nu rivierbedding.

We zijn dan maar huiswaarts gekeerd, met een overnachting in Frankfurt om wat slaap in te halen.

Gent, Rodenhuize

Koeltoren, Rodenhuize

Koeltoren, Rodenhuize

In Google Earth ziet die koeltoren er zo uit:

koeltoren google earth

Stel, je organiseert een quiz over Gent en bedenkt deze vraag:

“Wat is de hoogste toren van Gent?”

Ik vermoed dat de ploegen afkomstig uit Gent-centrum zullen discussiëren over belfort (95m) of kathedraal (89m) of zelfs boekentoren (64m) en dat de ploegen afkomstig uit het zuiden eerder de Arteveldetoren (118m) zullen antwoorden.

Enkel de noorderlingen zullen misschien aan de majesteitelijke koeltoren (110m) van Rodenhuize denken.

Geef toe, het heeft iets.