Bloemekenspark

Nog zo’n deelproject van Het Getouw is het Bloemekenspark, waarvan alleen het stukje aan de Nieuwevaart al klaar is. In 2017 begint fase 2.

Bloemekenspark

Ik vind het even lovenswaardig als pijnlijk hoe koortsachtig Stad Gent de laatste jaren bezig is met het behoud of de aanleg van groensel.

Dit Bloemekenspark is slechts een fractie van een fractie van een fractie van wat de Wondelgemse Meersen ooit was, namelijk een natuurgebied dat 5 keer groter was dan de huidige Bourgoyen-Ossemeersen.

Bloemekenspark

Bloemekenspark

Bloemekenspark

Na 2019 zal het Bloemekenspark nog ongeveer het laatste restant zijn, aangezien De Lijn binnenkort een veel groter stuk Wondelgemse Meersen gaat vernielen om er een nieuwe mega-tramstelplaats (Wissenhage by Bontinck) te bouwen. Het nieuwe complex, op een terrein van 15ha, zal plaats bieden aan 84 trams en 55 bussen. Daarnaast parkeerplaatsen voor 100 bussen en 340 personenwagens.

Als de fiets al eens vermeld wordt in mobiliteitsdebatten op radio of tv, dan toch minstens in één adem met Openbaar Vervoer als milieubewust alternatief. Ik begrijp dat niet. Ook heb ik geen weet van een natuurgebied dat moet wijken voor de aanleg van een fietsstelplaats.

La Nouvelle Orléans

Voluit: Sociéte Anonyme Cotonnière Nouvelle Orléans. Een katoenfabriek waar ik met geen woord over rep als ik groepen rondleid in het Rabot, aangezien het gebouw niet op mijn route ligt. Ik beperk me meestal tot Voortman (Texas), de Hemptinne, gebroeders de Smet (La Louisiane).

‘La Nouvelle Orléans’ is gelegen aan de Nieuwevaart, tussen Wondelgembrug en Gaardeniersbrug, dus vlakbij de huidige brandweerkazerne. Iets verderop, richting Wiedauwkaai, staat een gigantisch fabriekscomplex dat er goed op lijkt: Vynckier. Beide fabrieken zijn (deels) ontworpen door architect Serafinus Detaeye, vandaar de overeenkomsten.

Zegt Stad Gent:

In 1990 werd de site (Nouvelle Orléans) verkocht aan de Brusselse projectontwikkelaar Immoperel. Verschillende delen van de fabriek kwamen leeg te staan. Verval trad in en de stookplaats, de machinekamer, de paardenstal en één van de katoenloodsen werden zonder vergunning gesloopt. De sloop van het Manchestergebouw werd net op tijd een halt toegeroepen. Op 3 januari 1995 werden het Manchestergebouw, de kantoorgebouwen uit 1896 en 1907, de schoorsteen en de oude katoenloodsen beschermd als monument.

Hieronder in oranje aangeduid: de onderdelen die sinds 1995 beschermd zijn. Sinds 2006 volledig eigendom van Stad Gent.

FNO

Zegt Onroerend Erfgoed:

Voormalige katoenspinnerij en -twijnderij, zogenaamd “La Nouvelle Orléans”. Opgericht in 1896 ten westen van de oude Lieve. In 1899 uitgebreid met een nieuw gebouwencomplex van vier bouwlagen voor de self-acting spinnerij. Verdere uitbreiding met nieuwe spinnerij in 1905. In 1957 fusie met jutespinnerij De Waele-Rothlisberger en oprichting van “Filature Nouvelle Orléans”, in 1972 opgenomen bij UCO.

Niet dat er voordelen zijn aan een mislukte oogoperatie… maar misschien ben ik wel een bord gepasseerd waarop staat dat ik de site onder geen beding mag betreden.

Het fabrieksgebouw is (gedeeltelijk) beschermd, al is die status nog niet meteen af te leiden uit mijn foto’s.

FNO (Filature Nouvelle Orléans)

FNO (Filature Nouvelle Orléans)

FNO (Filature Nouvelle Orléans)

FNO (Filature Nouvelle Orléans)

FNO (Filature Nouvelle Orléans)

FNO (Filature Nouvelle Orléans)

FNO (Filature Nouvelle Orléans)

[meer foto’s]

Vandaag spreken we over de FNO-site, de afkorting van ‘Filature Nouvelle Orléans’ en één van de deelprojecten van Het Getouw.

Eind 2015 kreeg Stad Gent het mandaat om voor die FNO-site een selectieprocedure te starten voor een private partner. Die firma moet niet alleen de zwaar verwaarloosde gebouwen restaureren maar zal ook een privaat woonproject ontwerpen, financieren en realiseren.

Het ruikt er al een beetje naar Bontinck.

Schipperskaai

Wij gebruiken de Schipperskaai al een paar weken.
Zeer content van!

Schipperskaai

Andere fietsers had ik daar tot vandaag nog niet gezien. Niet zo verwonderlijk want voorlopig is de Schipperskaai zo goed als onbereikbaar voor wie van kant Weba komt (wegens schabouwelijk stukje Koopvaardijlaan in combinatie met laagvliegend sluipverkeer) en voor wie van de Doornzelestraat komt is de Schipperskaai alleen maar bereikbaar als je zonder verkeerslichten in een gevaarlijke bocht de stadsring durft oversteken richting Bataviabrug.

Maar voor de rest: niks dan lof!
Leve de Schipperskaai!

Schipperskaai

Deze namiddag fietste ik naar huis en liepen er zelfs majoretten. Hoe cool is dat.

Schipperskaai

paddenstoel

Ik vind de grote spellingwijziging van 1995 een goede zaak: een aantal regels werd duidelijker, vele uitzonderingen verdwenen. Bij een volgende revisie, in 2006, veranderde de spelling van paddestoel naar paddenstoel.

Voor mij blijft het paddestoel. We zijn 10 jaar verder maar het verdriet blijft, mijn vingers trillen als ik die tussen-n moet schrijven.

Van een pannenkoek kan ik me nog wel voorstellen dat het een samenstelling van pan en koek is — en dat je dus een tussen-n schrijft omdat het eerste deel van de samenstelling een meervoud op -n heeft — maar een paddestoel is voor mij een plantkundige naam die voortkomt uit een versteende samenstelling. Als ik in onze tuin een pad op een zwam zie zitten zonnen, dan neem ik mijn woorden terug.

Doch dit geheel terzijde.

Er staat in onze tuin plots een massa kleine paddenstoelen, kleiner dan mijn pink. Ik weet niet van welke soort, ik gok op Paddenstoelius Oempaloempius.

paddenstoel

En aangezien ik niet meer van plan ben om vóór april het gras te maaien, zal ik binnenkort te weten komen of ze gaan groeien of lachwekkend klein blijven, kleiner dan pas gemaaid gras. Spannend!

Onthoofdingsbrug / Hoofdbrug / Rekelingestraat (en een gebouw op de achtergrond)

Vandaag alles te voet gedaan, ik zou dat eigenlijk meer moeten doen.
(eventueel met mensen erbij… en dan hier en daar eens stoppen om wat uitleg te geven)

Het grootste voordeel: ik heb sinds lange tijd nog wat foto’s kunnen nemen.
Leve de onthaasting!

Hoofdbrug

meten is zweten

Precies 1 maand geleden kocht ik bij de sportboer naast Weba voor geen geld een ouderwets fietscomputertje voor mijn gewone fiets. Sindsdien arriveer ik iets vaker dan gewoonlijk in tamelijk bezwete toestand op het werk. Het oorzakelijk verband kan verklaard worden door een mannelijke afwijking, ongeneeslijk in mijn geval.

Omdat ik het kleinood binnen de kortste keren ga verliezen / laten stelen, noteer ik alvast de cijfers. Ter indicatie van de rest van het schooljaar.

.
1 maand woonwerkverkeer in cijfers
(’t is te zeggen: inclusief woondokterverkeer, werkwinkelverkeer en werkbroodjekaasverkeer)

  • Totale afstand: 323,19 km
    Die afstand bestaat uit iets meer dan 200 kilometer woon-werk, aangevuld met boodschappen en de kunst van het stapvoets fietsen langs wegenwerken. (ja, ik weet dat er op die oranje borden altijd “fietsers afstappen” staat, maar dat zou dan betekenen dat je dubbel zoveel plaats inneemt waardoor voetgangers helemaal niet meer kunnen kruisen, dus blijf ik vrolijk maar traag op de fiets en incasseer ik gelaten de boze blikken in mijn richting)
  • Gemiddelde snelheid: 17,99 km/u
    Dat is veel meer dan ik had verwacht. Want naast De Grote Parkeerstrokenwerf Van Stad Gent aan mijn deur en naast de andere Gentse wegenwerken, heb ik een deel van de fietstijd toch het gevoel dat ik voortdurend moet inhouden en afremmen wegens aanschuivende auto’s op de oranje kreukelzone — fka fietssuggestiestroken — en wegens ongeveer 37 nieuwe kruispunten met verkeerslichten op de Blaisantvest.
    Dat van die nieuwe kruispunten begrijp ik ook al niet goed: dan smeek je al jaren voor verkeerslichten aan de oversteek Doornzelestraat / Bataviabrug en krijg je als antwoord dat het niet mogelijk is omdat er dan te veel verkeerslichten zouden zijn… maar een ziekenhuis installeert een aantal nieuwe in- en uitritten en Stad Gent legt sito presto voor elke afslag een nieuw kruispunt aan met verkeerslichten in beide richtingen, dus bovenop de vele andere lichten die er nu al staan in de Blaisantvest. Waardoor fietsers die gewoon rechtdoor willen, telkens moeten stilstaan, zelfs als er aan de rechterkant helemaal geen afslag of straat is, zoals de lichten aan de Gaardeniersbrug. Totaal absurd.
    Feit is dat ik tegenwoordig voor een verplaatsing naar mijn werk ongeveer 10 minuten langer onderweg ben dan vroeger. Geduld, het is een schone deugd… maar zo komt er van die modal shift weinig in huis, vrees ik.
  • Maximumsnelheid: 46,24 km/u
    Compensatiedrang.

zien met ogen

Het is een handicap als een ander: ik moet al brillen sinds de kleuterklas. Ergens onderweg heb ik ook nog vijftien of twintig jaar lenzen gedragen tot ik allergisch werd aan die dingen.

Zonder bril kunnen zien, het is één van mijn toekomstdromen.

Vorige maand ging ik eens langs bij een oogarts van de droomfabriek. Hij vroeg me of ik een speciale reden had om niet meer te willen brillen.

Ik zei: “Heeft u een uurtje?”

Om te beginnen: een brilmontuur, ik kan dat niet verdragen op mijn hoofd. Net zoals ik geen fietshelm kan verdragen. Of etiketjes in mijn kleren. Te spannende broeken, te losse broeken, broeken tout court. Of schoenen, verschrikkelijk! En kleren, dat ook.

Dus zit ik de hele dag aan mijn bril te wringen. En dat maakt het nog erger.

Deze zomer ben ik een paar keer in een zwembad beland. Ik kom nauwelijks vooruit in het water omdat ik zwem als een bejaarde poedel. Nochtans kan ik crawl zwemmen. Maar dan moet mijn hoofd onder water en dat gaat niet met een bril. Zonder bril gaat ook al niet want dan zie ik geen steek en dan zwem ik tegen de muur of tegen een andere bejaarde poedel. Een duikbril op sterkte is belachelijk, niet alleen omdat alle duikbrillen belachelijk zijn maar ook omdat ik slechts een paar keer per jaar ga zwemmen.

Alle andere sporten: allemaal vervelend.

Thuis naar een film kijken. Dan langzaam scheefzakken in de zetel tot mijn rechterwang zich versmelt met de leuning, ik vind dat fantastisch. Helaas, als het gebeurt dan zie ik niks meer van de film omdat mijn bril op wandel gaat.

Op zondagmiddag — als de kinderen naar de Chiro zijn — in bad zitten. Ondertussen naar de koers kijken op de tablet, hoe heerlijk decadent is dat niet. Maar met een bril in bad zitten, je moet dat eens proberen. En zonder bril zie ik geen steek.

Thuiskomen na het mountainbiken. Mijn modderbenen afspoelen zonder nadien de witte handdoeken vuil te maken omdat ik mijn eigen benen niet kon zien onder de douche, dat zou ik ook niet verkeerd vinden.

Een zonnebril opzetten. Die gewoon even afzetten als je een winkel of café binnenstapt, dat moet bijzonder prettig zijn. Ik heb een zonnebril op sterkte maar het gedoe om voortdurend van bril te wisselen is niet aan mij besteed.

Naar de kapper gaan. Zien dat mijn haar geknipt wordt.

Fietsen in de regen. Zien dat ik niet gezien word.

Die oogarts had niet meteen een uurtje, dus heb ik me beperkt tot de belangrijkste reden: ik ben namelijk veel te sexy met een bril en dat moet ook maar eens gedaan zijn.

In oktober een tweede afspraak.
En dan eh… zien we wel.

Groenstraat

Oostakker, Groenstraat. Vlakbij mijn deur.
Brede boulevard, van Lourdes tot Volvo.

Bijzonder drukke verkeersas.

Voor enkele duizenden (!) kinderen / jongeren is deze straat de enige mogelijke weg naar hun school, 8 scholen op een zakdoek.

Het voorbije jaar werd alvast een belangrijk stuk Groenstraat volledig heraangelegd.

Vers van de pers, dit is het resultaat:

Groenstraat (2).jpg

Groenstraat (1).jpg

  • Een autoweg.
  • Parkeerstroken aan beide kanten.

Ik heb opgezocht wie verantwoordelijk is. Ik kwam terecht bij Farys en Stad Gent. De zelfverklaarde “Fietsstad Gent”. (een dwaling: Gent wordt een fietsstad genoemd omdat er fietsers zijn, niet omdat de stad fietsvriendelijk is)

Ook andere straten worden hier momenteel aangelegd als autoweg zonder fietspaden. Maar wel met extra parkeerplaatsen op de openbare ruimte. Ik copy-paste een stukje:

Slotendries wordt aangelegd in asfalt en krijgt gelijkgrondse bermen. Er komt een parkeerstrook van nummer 32 tot het kruispunt met de Lourdesstraat.

De Groenstraat krijgt een asfalten rijweg en parkeerstroken over de volledige lengte aan beide zijden.

Ook de Goedlevenstraat krijgt een rijweg in asfalt en parkeerstroken waar mogelijk.

Aangezien we in Gent een Groene Fietsende Mobiliteitsschepen hebben en aangezien die ongetwijfeld heel hard op tafel heeft geklopt — “Over mijn dood lijk dat de Groenstraat wordt heraangelegd zonder (gescheiden) fietspaden” of zoiets — zou ik wel eens willen weten wat zijn verhaal is. Het is niet cynisch bedoeld, ik ben oprecht benieuwd.

Toevallig vandaag in het nieuws: “Steeds meer files”.
(I couldn’t care less)

Toevallig veel te vaak in het nieuws: “Fietsertje haalt schoolpoort niet”.
(I couldn’t care more) [Giving cyclists their own space results in some pretty big benefits beyond just a lack of dead cyclists]

Ondertussen wordt bijzonder veel geld gespendeerd aan subsidies voor hybride 4×4-wagens. Ondertussen worden brede verkeersassen heraangelegd zonder fietspaden. Ondertussen stijgt het aantal jaarlijkse verkeersdoden in Vlaanderen. En ondertussen zeggen beleidsmakers dat het zo niet verder kan.

Wie gelooft die mensen nog?

En we zijn vertrokken!

Tot eergisteren dacht ik: het einde is in zicht.
Vandaag kwam het besef: de kop is eraf.

Dit weekend gaf ik voor de eerste keer een volledige rondleiding, het eindwerk stadsgids.

Examenrondleiding 'Naar een nieuw Rabot'

In januari 2013 ben ik aan de opleiding begonnen. Eerst een theoretische basisvorming geschiedenis, kunstgeschiedenis en aardrijkskunde, samen met een aantal praktijkmodules. Dat basisjaar vind ik de meest interessante opleiding die ik ooit gevolgd heb. Voor mij is het een sterke fond waar ik bij alle volgende modules steeds op kan terugvallen.

Omdat ik nog in de wachtrij stond voor de specialisatie ‘Stadsgids Gent’, volgde ik vorig jaar een aantal korte inhoudelijke modules en ook nog het extra jaar ‘Engels voor gidsen’.

Dit schooljaar was zonder twijfel het zwaarste van allemaal. Het 1e semester, de theorie ‘Bestemming Gent’, betekende bijvoorbeeld ook dat ik 2 maanden (december en januari) in afzondering in mijn bureau zat te studeren. Waarbij ik voor de zoveelste keer mijn gezinsleven verwaarloosd heb.

Het 2e semester was meer mijn ding: praktijkopdrachten, gidsbeurten. De klassieke rondleiding (historisch Gent) voorbereiden vond ik lastiger dan mijn eindwerk (een rondleiding over het verleden en de toekomst van de Rabotwijk). Dat eindwerk voorbereiden was een vorm van ontspanning. En toen er plots een paar dagen vóór mijn examen een aantal stukken op mijn parcours zelfstandig beslist hadden om drastisch te veranderen, heb ik zelfs genoten van de last minute aanpassingen.

Ik geef mezelf nu wat recuperatie.
(ik vind dat grappig) (want het is juni en ik werk in het onderwijs)

Volgende week proclamatie!

Examenrondleiding 'Naar een nieuw Rabot'

En nog vergeten: bedankt, Yves, voor de foto’s!

Terneuzenlaan

Als de wind een keer goed zit, dan laat ik met veel plezier het (ter)Neuseplein links liggen en fiets ik langs de Terneuzenlaan over het Tolhuisdok (spoorwegbrug) richting Buitensingel naar de Gaardeniersbrug en zo naar de stad.

Terneuzenlaan

Terneuzenlaan

spoorwegbrug

Toen ik in de Vorkstraat woonde — lang geleden — was de Muide nog een oord van verloedering en vuile manieren. Maar mocht iemand vandaag op het idee komen om daar iets te openen — een paleo-restaurant of een koffie-chillax-ding voor macbookbaarden of een repair-cafe voor fixies en basketsloefkes — dán zou de Terneuzenlaan hipper zijn dan de hipste shizzle in het ganse hipsterland.

Terneuzenlaan, Gent

Terneuzenlaan, Gent

Gelukkig is het vandaag niets meer dan een heel fijne plek om te fietsen. Maar het heeft geen haar gescheeld of de Terneuzenlaan was een invalsweg voor de klanten van het Outlet Center. (dat er dus nooit gekomen is)

Terneuzenlaan

Terneuzenlaan, Gent

Bovenstaand huis uit 1905, ik kan daar naar blijven kijken.

Architect: Geo Henderick. Dit was een directeurswoning voor scheepsbouwer Beauval. Stijl: (nieuwe) Art Nouveau (minder floraal, meer geometrisch dan de vroege Art Nouveau), aankondiging van Art Deco. En die parabolische topgevels zijn typisch voor Geo Henderick.

Mijn eerste (bewuste) kennismaking met de architectuur van Geo Henderick was 3 jaar geleden (in het basisjaar Gids / Reisleider) in de Gordunakaai waar zijn eigen art-deco woning staat. Toen wist ik nog niet dat één van mijn favoriete Gentse gebouwen ook door hem ontworpen was: het hoekgebouw waar nu Simon Says is, voormalige woning Verniers (hoek Sluizeken – Oudburg).

Alleen al in mijn eigen woonomgeving staan meerdere ontwerpen van Henderick: deze woning aan de Potuit, deze villa in de Rozebroekstraat, deze villa in het Gustaaf Carelshof.

Na de Eerste Wereldoorlog evolueerde de stijl van Henderick naar het modernisme van de Amsterdamse School. Cine Rex, ook van Henderick!

De lijst is ontzettend lang.

Een Geo-Henderick-rondleiding (fietstocht) uitwerken? ik schrijf het bij op mijn to-do-lijst!

street art

Een GooglePlus pagina waar ik dagelijks eens ga piepen: Street Art.
Soms staan er machtige kunstwerken op.

In Gent is alleen al het Graffiti-straatje (Werregarenstraat) de moeite om minstens een keer per maand te passeren. Steeds nieuwe dingen.

Werregarenstraat

Mandela, Werregarenstraat, Gent

Wel jammer van de taggers, vind ik. (maar dat hoort erbij)

Werregarenstraat, Gent

Vanuit het Hof van Ryhove ziet dat er zo uit:

Werregarenstraat, Gent

In het Hof van Ryhove zelf hangt ook street art aan de muur.

Hof van Ryhove, Onderstraat, Gent

Het kunstwerk helemaal rechts op bovenstaande foto is een klein beetje nsfw, dus plak ik deze foto achter een link.

Los van het plannetje bij die Concrete Canvas Tour, denk ik dat de Noord-Oost-rand van Negenduust veruit de meeste graffiti spots heeft. (alleen al in de Oude Dokken kan je een hele graffiti-wandeling doen)

En dagelijks passeer ik Christiaan Huygens op weg naar huis:

Christiaan Huygens

Een aantal foto’s uit de onmiddellijke omgeving van Nieuwland:

Streetart, Nieuwland, Gent

Streetart, Nieuwland, Gent

Bomastraat

Désiré Fiévéstraat

Désiré Fiévéstraat

graffiti in de kraankindersstraat

graffiti in de kraankindersstraat

De Ontsnapping

De Ontsnapping, Kraanlei

Het wil maar niet lukken om daar eens deftig te geraken, op die expo over de Gentse Zesdaagse in het Huis van Alijn.

Huis van Alijn, Kraanlei, Gent

Maar de tentoonstelling loopt nog tot de paasvakantie, er is nog tijd.

Aangezien de Kraanlei nog het enige alternatief is voor de Lange Steenstraat (verboden voor fietsers) en voor de Langemunt (verboden voor fietsers), heeft Fietsstad Gent deze straat mooi heraangelegd… met dezelfde kasseien die er vroeger ook al lagen. Daarom passeer ik nu dagelijks voorbij het reklaambord van de expo over de Zesdaagse, namelijk het kunstwerk ‘De Ontsnapping’ op de Leie.

Het werd 2 jaar geleden bedacht door kunstenaar / wielerliefhebber Erik Nagels, voor de 100e verjaardag van de Ronde van Vlaanderen. Het kunstwerk is gebaseerd op die plastieken coureurs die je vroeger kon sparen door het juiste merk waspoeder te kopen.

Wie deze renners nog wil zien, zal zich moeten haasten want binnen 14 dagen zullen ze definitief ontsnapt zijn.

de katoenfabriek van Decathlon

In Gent geniet Ferdinand Dierkens wereldfaam als architect van Vooruit, Bond Moyson, ‘Ons Huis’. Maar vlakbij ‘Mijn Huis’ staat ook een gebouw van Dierkens: de katoenfabriek van Decathlon.

Katoenspinnerij van de Verenigde Spinnerijen en Weverijen, Decathlon,Vliegtuiglaan, Gent

Vorige vrijdagavond zat ik naast een luidruchtige doch sympathieke groep jongeren op de trein van Eeklo naar Gent. Toen we dit gebouw passeerden, zei een meisje: “Ik vind dat een mega zot gebouw!” De anderen gaven het meisje gelijk. Want meisjes hebben altijd gelijk.

Dit gebouw van Weba, waarvan het schoonste stuk verhuurd is aan Decathlon, is één van de socialistische nijverheidsgebouwen: een katoenspinnerij van de ‘Coöperatieve Verenigde Spinnerijen en Weverijen’.

Het groot succes van het Gentse socialisme werd eind 19e en vooral begin 20e eeuw vertaald in het coöperatief kopiëren van kapitalistische karweien: het warenhuis op de Vrijdagmarkt kwam hier al ter sprake, de woonmaatschappij of de Bank van de Arbeid nog niet. Maar ook het inzicht dat je als arbeidersbeweging maar beter zelf fabrieken kan beginnen bouwen in plaats van uitgebuit te worden door kapitalistische katoenbaronnen, is een idee uit die tijd.

Dit manchestergebouw is er duidelijk één van de tweede generatie. Niet te vergelijken met de woeste massieve blokken zoals de katoenspinnerij ‘Filature à l’étage’ van Jules de Hemptinne aan de Opgeëistenlaan — een manchestergebouw uit 1853. Nee, deze chique fabriek op de hoek Vliegtuiglaan / Afrikalaan werd pas gebouwd in 1922, dus driekwart eeuw later.

De traptoren / circulatietoren lijkt eerder een kasteeltoren.

Katoenspinnerij van de Verenigde Spinnerijen en Weverijen, Decathlon,Vliegtuiglaan, Gent

Sinds 1985 is het gebouw eigendom van WEBA.

armilaarsfeer / armillairsfeer

Onlangs passeerde hier het huis ‘De Passer’ (Wolfstraat) en bovenop dat gebouw staat een ‘armillairsfeer’. In van Dale staat het woord ‘hemelglobe’ maar die term wordt zelden gebruikt als het over architectuur gaat.

armillairsfeer, De Vijf Helmen, Korenlei, Gent

Volgens de verklarende woordenlijst van het boek ‘Gids voor architectuur in Gent’ (Dirk Laporte en Livia Snauwaert) is een ‘armilaarsfeer’ het volgende:

Bolvormig (smeedijzeren) gevelornament dat de wereldbol (met de meridiaan, de evenaar, de keerkringen, de poolcirkels en de dierenriem) voorstelt en vanaf de 18e eeuw vaak wordt gebruikt door de rijke burgerij om wereldse kennis te etaleren.

Bovenstaande armillairsfeer staat op het fronton van ‘De Vijf Helmen’, het huis op de hoek Korenlei / Drabstraat.

armillairsfeer, De Vijf Helmen, Korenlei, Gent

De naam van dit gebouw komt van brouwerij ‘De Vijf Helmen’, een brouwerij die hier gevestigd was vóór dit huis in 1765 gebouwd werd. Architect: David ’t Kindt. Stijl: late Lodewijk XV.

Het is moeilijk om in Gent rond te lopen en geen gebouwen van David ’t Kindt te zien. Om in de armilaarsfeer te blijven: vanop de Vrijdagmarkt / Kammerstraat zie je ook de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde in de Koningstraat. Architect: David ’t Kindt.

Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde, Koningstraat, Gent

Nog een kort berichtje aan de meelezende Lokeraar: David ’t Kindt is ook de architect van uw stadhuis. (en nu moogt ge 3 keer raden welk ding er bovenop het stadhuis van Lokeren staat)

het rabot

Heb ik hier al iets verteld over het Rabot?
Ik dacht het niet.

Toen we vier jaar geleden met het werk moesten verhuizen van de fabriek van Carels (Dok Noord) naar de fabriek van de Hemptinne, vond ik dat eerder niet grappig. Ik was redelijk verknocht aan de dokken en ben nog steeds keihard van plan om heel veel geld te sparen en daar ooit iets van huisvesting te kopen. Want in heel Gent en omstreken is er geen cooler project dan dat van de Oude Dokken.

Maar het Rabot! Ik ben het Rabot gaan beminnen.
Zoals ik ook de Brugse Poort en de Muide liefhad toen ik er woonde.

tram 24 Rabot

Onderstaande foto vat mijn beeld van het Rabot heel mooi samen: een nieuw aangelegd park met op de voorgrond een dagelijks nieuwe portie sluikstort en in de achtergrond wat industrieel erfgoed.

Nieuwe Molens

Want hier kan je de Industriële Revolutie nog ruiken.
Al valt dat gelukkig niet letterlijk te nemen wat deze gasklokken betreft:

Gasmeters

Voortman (Vogelenzang) is een grensgeval: Rabot of geen Rabot?

Voortman, Vogelenzang

rabot

Ik zeg: Rabot.

En aan de overkant: Vynckier, Nieuwe Vaart.

Nieuwe Vaart

Stukjes UCO – de Hemptinne in de buurt van de Opgeëistenlaan:

Opgeëistenlaan

de eerste steen

Filature du Rabot. Van toen de Bloemekenswijk nog Rabot was.

Filature du Rabot

En verder…

Nieuwe Vaart

Roland Van Campenhout op ne velo.

Gaardeniersbrug. Roland op de velo.

Maar ik stel voor dat ik de komende weken / maanden af en toe iets ga vertellen over de afbraak van de woontorens of het project Tondelier en de Nieuwe Molens. Of over het nieuwe Rabotpark en het gerechtsgebouw, over Toreke en de Sint-Jozefskerk, over het Rabotmonument en de Lieve, de Wondelgemstraat enzovoort.

En over waarom de nieuwe tramstelplaats het zonder tramstellen moet stellen.

Ik heb alvast een aantal foto’s genomen.

provinciehuis

Over de provincie gesproken. In de kuip van Gent staat het gigantische Provinciehuis (nauwelijks 20 meter verwijderd van het Geeraard de Duivelsteen). Dat gebouw is zo imposant dat de meeste mensen er voorbij lopen zonder op te kijken, dat komt natuurlijk omdat het voor een groot stuk zit ingesloten.

Provinciehuis

Provinciehuis

Dit Gouvernemenstgebouw beslaat bijna de volledige oppervlakte tussen François Laurentplein, Henegouwenstraat, Gouvernementstraat en Jodenstraat. Het is een zeer jong gebouw (1957) want het kwam ter vervanging van het vorige provinciehuis dat de Duitsers in 1944 bewust hebben afgebrand omdat ze toen werden uitgewezen.

Provinciehuis

Het ontwerp is van Valentin Vaerwyck en Jean Hebbelynck. 2 architecten, 2 goeie vrienden. (om in de sfeer van brandstichting te blijven: Hebbelynck heeft het volledige archief van zijn vriend Vaerwyck verbrand na diens dood, op uitdrukkelijk verzoek van Vaerwyck zelf)

De hoofdingang is in de Gouvernementstraat, de voormalige Opperscheldestraat. Die 2 arduinen reliëfs stellen — denk aan gelijkaardige figuren boven de poort van de Vismijn — de Leie en de Schelde voor. Hetgeen er mij aan doet denken dat onder Napoleon hier het Scheldedepartement zat, Département de l’Escaut, de voorloper van de huidige provincie Oost-Vlaanderen.

Provinciehuis

De reliëfs zijn van Geo Verbanck. (in Gent kan het al een keer gebeuren dat een 20e-eeuws beeldhouwwerk / reliëf van Geo Verbanck is)

Man met baard = Schelde.

Provinciehuis

Vrouw zonder baard = Leie.

Provinciehuis