ode aan walter

Ik heb al geklaagd over mijn fietsroute naar het werk, of eerder het gebrek aan een fietsroute. Maar putten en bulten in de Motorstraat of pijnlijke spoorwegrails in de haven vergeet ik telkens opnieuw.

Wanneer ik Walter ontmoet.

Bijna elke ochtend kruis ik hem, soms aan Weba, soms in de Aziëstraat, soms aan de Muidebrug. Met zijn rode jas, kromgebogen over zijn stuur tegen de wind, het hele jaar door. 73 jaar is hij.

Er is vaak oogcontact. Maar het respect is te groot, ik waag me zelfs niet aan een hoofdknik.

Walter doet eigenlijk mijn route maar dan in de andere richting. Hij rijdt ’s morgens naar de Henri Farmanstraat, naar zijn Loods 13, in de haven. (u kent deze straat niet, tenzij u één van die sluipwegautomobilisten bent die me bijna dagelijks overhoop rijdt, ter hoogte van Formule 1)

Het gebeurt niet zelden dat ik mijn traject al fluitend verderzet.
Dit liedje bijvoorbeeld, één van zijn mooiste:

‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder haat
Zonder macht en zonder streven
Waar dat ’t al vanzelf gaat
‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder pijn
Waar iedereen het al kan geven
En het geestig is te zijn

‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder geld
Da de niet van schrik moet beven
Veur nen oorlog en geweld
‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder doel
Waar gerekend wordt met schreefkens
Geen bankiers en genen boel

‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder werk
Waar dat alles gaat al spelend
Da de ’t werken niet en merkt
‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder schrik
Hoe dat ’t zou zijn, ’t is om ’t even
Zeker beter da wete kik

‘k Zou zo gere gelijk de bomen
Staan met wortels in de grond
En mijn takken naar omhoge
En geen woord in mijne mond
‘k Zou zo gere keune vliege
Gelijk ne veugel in de lucht
Zachtjes op de wolken wiegen
Geen lawijt, zelfs gene zucht

‘k Zou zo gere, ‘k zou zo gere
‘k Zou van alles willen doen
Schone luchtkastelen bouwen
En tons slapen tot de noen
‘k Zou zo vele wille geven
Veur ne wereld met veel groen
Waar nog veugels kunnen leven
En mijn liedjes niet vandoen

(Walter De Buck, 1972)

Ik zie mezelf al staan, over 35 jaar, aan het standbeeld van Walter De Buck.
“Opa, wiesda?”
“Dat? Dat is Walter. Mijn oude fietsmakker.”

Advertenties

het kind is erkend

Wij leven in zonde – al meer dan 11 jaar – en voorlopig willen we dat zo houden, het bevalt ons wel.

Maar ook al zijn we dan langer samen dan het gemiddelde huwelijk, toch worden we er heel af en toe aan herinnerd dat we eigenlijk sans papiers zijn. De geboorte-aangifte is daar een mooi voorbeeld van.

Een kersverse vader van de getrouwde soort gaat de dag na de geboorte met trouwboek en anderhalf promille fluitend naar de 2e verdieping op ’t Zuid, zegt dat hij een baby heeft van het een of ander geslacht, geeft een naam of tien door en klaar is kees.
Bij ons ligt dat even anders. Wij hebben geen trouwboek en dus moeten kind en vaderschap op voorhand ‘erkend’ worden óf je moet na de geboorte met de moeder erbij, binnen de 15 dagen, de aangifte en erkennig gaan doen. En dat laatste willen we natuurlijk vermijden.

Voor de erkenning van Lena mochten we dat pas doen na 6 maanden zwangerschap maar nu is dat anders. Dankzij dit gentblogt-artikel van Lien wist ik dat het nu vroeger kan. Een mens steekt nog iets op van al dat internetten. 

We mochten deze morgen ook onze handtekening zetten op grote vellen karton (A2-formaat) en dan op een document waar “Wij, Rita Uyttendaele, …” geschreven stond. Kijk, dat vind ik nu grappig zie: pluralis majestatis in de 21e eeuw.

joel en ethan

Niet dat ik nog snel 2 voornamen aan mijn vorige post wil toevoegen. Nee, ik heb het over de broertjes Joel en Ethan Coen, mijn all time favourite filmmakers.

Het is nu zondagmiddag en ik loop al met een grijns rond sinds ik zaterdagmiddag in de krant las dat ze The Ladykillers uitzonden, de enige film van the Coen bros die ik nog niet had gezien.

Ik ben Hun Grootste Fan sinds ik Barton Fink en Fargo in de cinema zag en bij elke volgende film werd mijn idolatrie nog groter. En door ook nog de soundtracks van The Big Lebowski en O Brother, Where Art Thou? in huis te halen, hangt er hier zelfs een Coen-sfeertje op menige zondagochtend.

En op die cd van O brother staat een liedje dat nu al zeven jaar in mijn hoofd zit. En misschien werkt dat zoals met de hik: als je dat kan doorgeven aan iemand anders… :-)

 (en nog een leuke versie)

peminisme

Mij dingen afvragen, dat gebeurt. Of er zoiets bestaat als een mannelijke versie van het feminisme. En hoe dat dan zou moeten heten.

Dan sta ik bijvoorbeeld op een parkeerplaats-voorbehouden-voor-moeder-met-kind (ik vind geen foto op het web maar meestal is dat aangeduid met een pictogram van een figuur met rok en lang haar + eentje met fopspeen) en dan vraag ik mij af of er kleinzerige papa’s zijn die het aandurven om vanuit peministische overwegingen klacht in te dienen (en bijvoorbeeld een pictogram eisen met lange broek en ringbaard). 

Of in om het even welk winkelparadijs, waar de luiertafel zich altijd in het vrouwentoilet bevindt. En of er dan papa’s zijn die daar aanstoot aan nemen, in plaats van met een big smile het vrouwentoilet binnen te stappen, gewapend met baby, luier en poepedoekjes (en dan genieten van de aandacht en maar niet begrijpen waarom de meeste vrouwen u pas sexy vinden als u een baby op de arm heeft, terwijl u zich anders ook al sexy voelt).

Dus, ik denk dat het niet bestaat. Ik ken mijn plaats en ik vermoed de meeste andere papa’s ook.

Maar mocht het dan toch bestaan, hoe heet het dan?
Peminism is het al zeker niet, dat betekent gewoon ‘feminisme’ in het Indonesisch.

Update 24 aug:
mannenbeweging
vaderbeweging

leterme I

Wees gerust. Ik zal niet herkauwen ‘waarom de regeringsonderhandelingen voorlopig niet lukken’, er zijn er die dat veel beter kunnen dan ik.

Iets anders.
Ik denk dat het gisteren was, dat ik met een half oog Terzake zomer zag, over alweer een tragische aflevering in het Palestijns-Isrealisch conflict.
Die Unendliche Geschichte.

En dat ik gerust iedereen zijn waarheid wil horen. Maar dat ik ze daardoor steeds minder ga begrijpen, want ‘de zege die totaal zal zijn’ en ‘de toorn die zal nederdalen’ zijn nu niet direct de beelden die ik associeer met de oplossing van een conflict.

En dat ik het echt niet kon helpen dat ik aan de Palestijnse kwestie moest denken, toen ik deze middag tussen mijn boterhammen een paar opiniestukken over Leterme aan het lezen was. Niet dat ik die twee problemen op een hoop wil gooien – de aard en de omvang zijn niet te vergelijken – maar ik vind wel dat de analyse van de huidige patstelling sterke gelijkenissen vertoont, met name:
Het Grote Gebrek Aan Empathie.

Weinigen zijn bereid in het hoofd van de ander te kruipen. Walen die denken dat De Vlamingen separatisten zijn en Vlamingen die denken dat De Walen alleen maar non zeggen om ons te pesten. Elkaars standpunten worden afgebroken, terwijl men eigenlijk eerst moet vragen: “Beste landgenoot, legt u nu eerst eens uit WAAROM je dit voorstel hebt gedaan en wat het voor u betekent. Ik zal het proberen begrijpen.”

Ik ben geen unionist, ik ben geen regionalist, ik ben zelfs geen nihilist.
Mijn graad van verbondenheid met mijn mede-planeetbewoners laat ik niet afhangen van een taalgrens of een landgrens. Dat betekent niet dat ik het Wij-gevoel misken (ik ben opgegroeid in jeugdbeweging en sportclubs – en de liefde voor een plaats is mij ook al niet vreemd). Maar als politici het Wij-gevoel, of beter gezegd: het Anti-Zij-gevoel, beginnen cultiveren, dan rationaliseren en daarna misbruiken om de verkiezingen te winnen, zonder aan de gevolgen te denken… Awel, dat ze dan maar op de blaren gaan zitten.

En hoelang het nog zal duren. En of het met of zonder Leterme zal zijn.
Het zal mij worst wezen.

nieuwe kamers

Sinds gisteren zijn de schilderwerken definitief voorbij. ’t Is te zeggen: tot volgend jaar, want dan willen we ook de deuren en deurposten in een kleurke zetten.

Lena is bijna gewend aan haar nieuwe kamer met nieuwe meubels.
Met dank aan Aspelund.

20070817_01.jpg

20070817_02.jpg

20070817_03.jpg

En deze morgen was de verf droog van ons bureau en hebben we 5 minuten naar die schone muren staan kijken vóór we ze weer ontsierden met rekken en kasten en tafels.

20070817_04.jpg

20070817_05.jpg

 Lena heeft de kast met kinderboeken ontdekt. Rikske en Fikske!

20070817_06.jpg

Tot zover mijn aller-allerlaatste vakantiedag. Snif.
(mijn eerstvolgende verlofdagen zullen wellicht plaatsvinden in de materniteit van het UZ, ergens in de periode dat men het vaderschap zelfs niet nodig heeft als excuus om de hele dag champagne te drinken)

groen

Vóór we naar Uustakker verhuisden, woonden we in een beluik in de Brugse Poort. Niet dat het daar niet gezellig was, zeker niet. Maar te weinig rust, te weinig ruimte en te weinig groen waren toen de voornaamste redenen om een nieuwe stek te zoeken.

Oké, er was wel ‘iets’. Op een paar meter van onze deur dan nog wel. Braakliggende grond met wat groen erbij. Waar trouwe honden met hun krakers kaka gingen doen en waar de struiken zich schaamden voor het zwerfvuil. Ik ben er toen één keer gaan wandelen en ik was gedegouteerd. Ze noemden het ‘Groene Vallei’ en ze zouden het snel gaan volbouwen met sociale appartementen en zo.

En ja oké, we hoorden vanalles waaien over de actiegroep ‘Groene Vallei Groen’ maar we volgden dat niet zo echt, we waren toen al kartonnen dozen aan het sparen.
Toen, dat is eind 2003.
We zijn dus bijna 4 jaar verder en DIT is ondertussen de Groene Vallei en ZO is dat gelopen.

Voor openbaar groen en veilige speelruimte moet je niet in Lourdes zijn (tenzij je eerst een pannenkoek hebt gekocht). Gelukkig wonen we vlak bij St.-Amandsberg, al heb je daar wel altijd een fiets voor nodig.

Het is natuurlijk niet meer dan logisch allemaal: als je als stadsbestuur een paar duizend gezinnen (zonder tuin) gelukkig kan maken met de aanleg van openbaar groen, in plaats van enkele honderden gezinnen (mét tuin), dan is de keuze snel gemaakt. En ik heb dan ook geen enkele reden om daar bitter over te doen.

Alleen – in afwachting van spoedige beterschap – ziet onze tuin er nu eerder uit zoals de Groene Vallei in 2003. Zelfs het zwerfvuil (van de kinderen van de buren) en de hondenpoep (van de honden van de buren) is goed vertegenwoordigd. Nu alleen de krakers nog.

moe

Nog één week en mijn laatste verlofdag van 2007 zal opgesoupeerd zijn.
Dan wacht opnieuw een leven met wat meer rust en regelmaat ;-)

Vakantie kan toch zó vermoeiend zijn.
Neem nu de voorbije 48 uren:

  • naar Daknam: Lena had daar gelogeerd
    200708_k_02.jpg     200708_k_01.jpg
  • voetbal gespeeld en spaghetti gegeten
  • naar Oostakker: Nele en Lena thuisgebracht
  • naar Ternat en gekocht: kleerkast, commode, meegroeibed
  • kleerkast gemonteerd
  • iets geschreven voor mijn blog
  • (korte nacht)
  • bed en commode gemonteerd
  • een beetje vanalles gedaan
  • naar Gentbrugge: receptie trouwfeest L&B
  • naar Lokeren: Nele gebracht, die daar pannenkoeken heeft gebakken
    200708_n_01.jpg
  • naar Belsele: Lena gebracht, die bij oma en opa ging logeren
  • naar Lokeren: parking gezocht en autosleutels gebracht
  • vrienden van ‘toog 2’ bezocht en tijdje gebleven op Fonnefeesten
  • met de trein van 22.36 naar Gent-Dampoort
  • te voet naar Patershol en Patersholfeesten gedaan
  • (korte nacht)
  • naar Belsele: Lena had daar gelogeerd
  • naar Oostakker en met Lena blokkentorens gebouwd in haar nieuwe slaapkamer (vannacht slaapt ze voor het eerst in een bed waar ze zelf kan uitstappen – het is nu 21.30 en ze heeft haar eerste escapade al achter de rug, ze is tot aan het traphekje geraakt)
  • ingepakt want morgenvroeg vertrekken we naar zee

keuzes

Als er nu. Laat ons zeggen. Slechts VIJF soorten confituur in de rekken stond. Zou u dan malcontenter zijn?
Als er nu. Laat ons zeggen. Slechts TIEN soorten deodorant in de rekken stond. Zou u dan meer stinken?

Ik word gek van: overaanbod.
Ik word gek van: new flavour, new formula.

Ik moet al genoeg keuzes maken in het leven. Waarom gunnen ze een mens niet wat gemoedsrust in een supermarkt.

En dan had ik, na zoveel verscheurende minuten later, eindelijk confituur en deo in mijn mandje gelegd en dan wilde ik, omdat het vakantie is, mijzelf eens verrassen met een zakje chips. Toen ik arriveerde aan de bewuste rayon zag ik in de verte, de diepte, de lengte, de breedte, de hoogte: CHIPS.

Ik sloot even mijn ogen en dit is wat ik zag: een scene uit de film The Birds, maar in plaats van vogels zag ik miljoenen zakken chips wraak nemen op de mensheid. Zakjes Cribbles en Ringles ploften open in het gezicht van huilende kinderen. Volwassen mannen werden verstikt onder bergen Hunky Dory’s. Oudjes werden doorzeefd door flippo’s die als ninja-sterren door het luchtruim kliefden.

Ik opende mijn ogen. Het was gelukkig slechts een dagdroom. Toch leek het me beter om naar de kassa’s te gaan en af te rekenen. Zonder chips.

Terwijl ik stond aan te schuiven aan de kassa had ik de keuze tussen honderden soorten kauwgom. Vliegensvlug nam ik een pakje Stimorol Wild Cherry en nam er heel behoedzaam één reepje kauwgom uit en maakte het voorzichtig open. Krachtig vouwde ik de kauwgom dubbel (dat had ik Tom Cruise zien doen in Mission Impossible) en plakte het met een smak onder Kassa 17 en spurtte naar de parking. Nog vóór ik mijn auto bereikt had, hoorde ik een geweldige knal en werd ik met een enorme kracht de lucht in gekatapulteerd. Toen ik op de grond lag, zag ik een magnifieke lichtshow en voelde ik een hitte die mijn neusharen schroeide.

Waar vroeger Carrefour Oostakker was, is nu een krater.
382 mensen lieten het leven. Ook mijn schoenen, die liggen nog op de parking.

Ik ben weggestoven. Naar huis. Maar niet zonder eerst de buurtwinkel te passeren voor een zakje chips.

Paprika.

wat zij allemaal al kan

San maakte vorige week een overzichtje van wat haar jongste dochter, Anna, al kan.

Lena is – op een paar dagen na – even oud als Anna en ik vond het echt leuk om te lezen wat die kleine Anna al kan en hoe dat nogal verschilt van Lena (Anna staat verbaal verder en Lena staat motorisch verder) 

Dus, hier het overzichtje van Lena.

Korte woorden en betekenisvolle klanken.
Niet veel – ze komt wel steeds dichter in de buurt van ‘mama’ (nana of mèmè) en ‘papa’ (dada of tata) en als je vraagt ‘Wat zegt de koe?’ dan zegt ze soms beuh en als je vraagt ‘Wil je een koek?’ dan zegt ze soms beuh.

Lichaamsdelen aanduiden bij zichzelf.
Heel soms, als ze goesting heeft: ‘voetjes’ en ‘buik’.

Alleen lopen.
Doet ze al sinds de paasvakantie (dus op haar 13 maand). En zeer vlot ondertussen, het liefst rennen. Sinds deze week experimenteert ze met zijdelings en achteruit stappen, zonder vallen. Vorige week in Duitsland deden we wandelingen van een halve dag waarvan ze slechts de helft van de tijd in de buggy zat. Bergop ging het stappen zeer traag maar bergaf was ze niet te houden.

Dansen.
Vandaag heeft ze de hele cd van Amy Winehouse volgedanst (lees: tientallen keren rond haar as draaien en net vóór ze valt van zattigheid doet ze enkele ongewilde bijtrekpasjes, al dan niet op het ritme van de muziek, dan weer opstaan en weer rondjes draaien enzovoort). Als de muziek stiller staat of de radio speelt op de achtergrond, dan staat of zit ze soms zachtjes te wiegen. 

Klimmen.
Momenteel haar favoriete hobby. Op alles wat klimbaar is. Ook op de grote trap of het trapje van de glijbaan, zonder begeleiding. Ze heeft een eigen zetel waar ze, vooral ’s avonds, voortdurend in- en uitklimt.

Bouwen.
Sinds kort bouwt ze torens. Tot vorige week enkel met mega-blocks (cf. baby-duplo), vandaag een toren (hoger dan zichzelf) met de nep-duplo voor 2 tot 5 jaar. Als wij het even vergeten, geeft ze zichzelf hiervoor applaus.

Zelfstandig eten en drinken.
Koek of boterham geen enkel probleem. Eten met een lepel lukt vrij aardig, al heeft ze nog vaak de neiging om de lepel in haar mond om te draaien maar het lukt, op haar manier. Drinken uit een tuitbeker is geen probleem. Uit een gewone beker begint te lukken maar een slabbetje is een must.

Luisteren.
Hout vasthouden. Maar Lena luistert echt goed. Als ze iets doet wat niet mag en we zeggen ‘nee’ en vertellen er ook nog bij waarom het niet mag, dan lijkt ze echt goed te luisteren. Meestal herhaalt ze de handeling dan nog één of twee keer om zich er van te vergewissen dat het wel zeker om deze handeling gaat en als ze dan opnieuw ‘nee’ hoort, dan staakt ze de strijd, meestal zonder neuten. Heel soms is ze geschrokken en begint ze te wenen, niet omdat ze niet mag wat ze doet maar eerder omdat ze het niet leuk vindt dat we boos kijken. Een korte knuffel en de hemel klaart op.

Slapen.
Een ramp (vooral in vergelijking met Anna). Lena doet niet elke dag een middagdutje, en met meer dan een uur mogen we content zijn. ’s Nachts moeten we gemiddeld zo’n 3 à 4 keer opstaan (met uitzondering van de periode tussen haar 3e en 7e maand, toen sliep ze door). Langer dan 10 uren duurt haar nacht zelden of nooit. Meestal wordt ze ’s ochtends om 6u definitief wakker (dus niet ‘wakker’ zoals om 23u, om 2u en om 4u bijvoorbeeld want dan kunnen we haar nog overhalen om opnieuw de slaap te zoeken).

San schrijft dat ze geniet van haar laatste baby. Ik ben blij dat te lezen want op dit moment kan ik me nauwelijks voorstellen dat we ook nog zó kunnen genieten (en zó kunnen afzien ’s nachts) van ons volgende kind, dat zo ongeveer tegen de jaarwisseling in zijn of haar wiegje moet liggen. (Nele is nu bijna 20 weken ver). Ik ben benieuwd.

Uiteraard: wordt vervolgd op deze blog.

veilig fietsen

Wij zijn fietsers en wij wonen in Oostakker. En laat dat nu net de enige Gentse deelgemeente zijn van waaruit je niet via een min of meer veilig traject naar het centrum kan fietsen. Voor ons is het kiezen tussen de pest en de cholera: fietsen via Weba en Muide of fietsen via Dampoort, twee drukke verkeersassen zonder veilig fietspad. Tussen die 2 routes ligt water zonder brug. Die brug (tussen Afrikalaan en Dok-Noord) zou er ooit komen maar De Lange Wapper is met dat geld gaan lopen (of zoiets toch).

Niet dat ik zelf bang ben van het drukke verkeer – ik ben een fietsterrorist – maar met een kindje (en binnenkort met 2 kindjes) op de fiets ben ik er toch niet zo gerust meer in.

Nu lees ik vandaag dit artikel in de krant. Vzw Gandante heeft een fietsroute gemaakt voor de Gentse kanaalzone, startplaats Oostakker-Dorp.

Ik ben verheugd, echt waar. Maar ooit zou ik toch graag veilig op mijn werk willen geraken (en op de Graslei en zo).

die Reise

Pas terug van onze reis naar de Eifel.
En toll dat dat was!

Hier hebben we gelogeerd.

200708_r_app_01

200708_r_app_02

En met dit uitzicht werden we ’s ochtends (veel te vroeg) wakker.

200708_r_uitz_01

200708_r_uitz_02

Ons verblijf was niet zo ver van Bitburg.
Daar zijn ongetwijfeld talrijke Sehenswürdigkeiten

200708_r_bitb_01

… maar vooral: eine Konditorei met speelhoek en een pleintje met een glijbaan :-)

200708_r_bitb_02

200708_r_bitb_03

Trier hebben we ook bezocht. Maar die dag zijn we volledig uitgeregend.
Tussen twee Schauer door, konden we een glimp opvangen van het amfitheater.

200708_r_trier_01

200708_r_trier_02

Ook nog…

Beestjes gezien.

200708_r_lunebach_01

200708_r_lunebach_02

200708_r_lunebach_03

200708_r_lunebach_04

200708_r_lunebach_05

Gewaterfietst.

200708_r_boot_01

200708_r_boot_02

Bitburger gedronken.

200708_r_stube_01

Gewandeld GEWACHT.

200708_r_wand_01

200708_r_wand_02

200708_r_wand_03

200708_r_wand_04

Gezwommen.
Elke dag om 8u ’s morgens.
Het zwembad voor ons alleen, uitgezonderd enkele bejaarden. 

Uitgelezen.
‘De schaduw van de wind’, Carlos Ruiz Zafón.
543 bladzijden genot.
Met voorsprong het mooiste boek dat ik dit jaar gelezen heb.
Een verhaal dat me de hele reis niet heeft losgelaten.
Wel raar om een boek over Barcelona te lezen, terwijl je in de bossen in Duitsland zit.

Geleerd.

  • kOffie zonder cAfeïne = KAffee ohne KOffein
  • Duitsers in Duitsland zijn vriendelijker dan Duitsers in niet-Duitsland.
  • “Oooh, was ein süßes mädchen” is wat mensen zeggen als ze Lena zien.
    (behalve de mensen die boven, onder en naast ons logeerden en meerdere keren per nacht wakker werden omdat de muren zo dun waren en Lena zo luid)
  • Uiteindelijk zijn wij altijd fout en is de Wanderkarte altijd juist.