ode aan walter

Ik heb al geklaagd over mijn fietsroute naar het werk, of eerder het gebrek aan een fietsroute. Maar putten en bulten in de Motorstraat of pijnlijke spoorwegrails in de haven vergeet ik telkens opnieuw.

Wanneer ik Walter ontmoet.

Bijna elke ochtend kruis ik hem, soms aan Weba, soms in de Aziëstraat, soms aan de Muidebrug. Met zijn rode jas, kromgebogen over zijn stuur tegen de wind, het hele jaar door. 73 jaar is hij.

Er is vaak oogcontact. Maar het respect is te groot, ik waag me zelfs niet aan een hoofdknik.

Walter doet eigenlijk mijn route maar dan in de andere richting. Hij rijdt ’s morgens naar de Henri Farmanstraat, naar zijn Loods 13, in de haven. (u kent deze straat niet, tenzij u één van die sluipwegautomobilisten bent die me bijna dagelijks overhoop rijdt, ter hoogte van Formule 1)

Het gebeurt niet zelden dat ik mijn traject al fluitend verderzet.
Dit liedje bijvoorbeeld, één van zijn mooiste:

‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder haat
Zonder macht en zonder streven
Waar dat ’t al vanzelf gaat
‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder pijn
Waar iedereen het al kan geven
En het geestig is te zijn

‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder geld
Da de niet van schrik moet beven
Veur nen oorlog en geweld
‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder doel
Waar gerekend wordt met schreefkens
Geen bankiers en genen boel

‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder werk
Waar dat alles gaat al spelend
Da de ’t werken niet en merkt
‘k Zou zo gere willen leven
In ne wereld zonder schrik
Hoe dat ’t zou zijn, ’t is om ’t even
Zeker beter da wete kik

‘k Zou zo gere gelijk de bomen
Staan met wortels in de grond
En mijn takken naar omhoge
En geen woord in mijne mond
‘k Zou zo gere keune vliege
Gelijk ne veugel in de lucht
Zachtjes op de wolken wiegen
Geen lawijt, zelfs gene zucht

‘k Zou zo gere, ‘k zou zo gere
‘k Zou van alles willen doen
Schone luchtkastelen bouwen
En tons slapen tot de noen
‘k Zou zo vele wille geven
Veur ne wereld met veel groen
Waar nog veugels kunnen leven
En mijn liedjes niet vandoen

(Walter De Buck, 1972)

Ik zie mezelf al staan, over 35 jaar, aan het standbeeld van Walter De Buck.
“Opa, wiesda?”
“Dat? Dat is Walter. Mijn oude fietsmakker.”

statistiekjes

Vandaag bestaat deze blog 2 maanden. Ik ben dus begonnen op 29 juni en had eigenlijk moeten wachten tot 1 juli want nu staat de maand juni, met amper 3 berichtjes, daar in mijn archief nogal onnozel, vind ik. Ik eet namelijk ook liever 10 kroketten dan 11, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik lijd dus aan een onschuldige vorm van OCS. Maar voor de rest ben ik echt wel in orde.

Eerder gaf ik al een beknopt overzicht van mijn eerste blogmaand en nu, één maand later, meer van dat:

  • berichten tot nu: 62  (dus gemiddeld 1 per dag)
  • page views tot nu: 6582  (= 549 hits meer dan vorige maand)
  • comments tot nu: 70  (een verdubbeling t.o.v. maand 1)

Verder staan er in mijn blogstats ook nog 3 bezoekerspieken, doordat 3 sympathieke mensen in hun geblogsel naar mij hebben gelinkt: hier, hier en hier.

20070829_blogstats.jpg

Naast die pieken, kan je ook duidelijk zien dat ik de eerste week van augustus op reis was. En grappig is ook die vrije val op 15 augustus waardoor ik weet dat jullie luiwammesen mij meestal op werkdagen lezen. Ha!

En dan bestaat er ook nog zoiets als een spelletje om de bezoekersaantallen van je blog de hoogte in te jagen. Maar aangezien dat gelukkig niet mijn bedoeling is, laat ik die truken van de foor achterwege (ook al ken ik ze goed).

het kind is erkend

Wij leven in zonde – al meer dan 11 jaar – en voorlopig willen we dat zo houden, het bevalt ons wel.

Maar ook al zijn we dan langer samen dan het gemiddelde huwelijk, toch worden we er heel af en toe aan herinnerd dat we eigenlijk sans papiers zijn. De geboorte-aangifte is daar een mooi voorbeeld van.

Een kersverse vader van de getrouwde soort gaat de dag na de geboorte met trouwboek en anderhalf promille fluitend naar de 2e verdieping op ’t Zuid, zegt dat hij een baby heeft van het een of ander geslacht, geeft een naam of tien door en klaar is kees.
Bij ons ligt dat even anders. Wij hebben geen trouwboek en dus moeten kind en vaderschap op voorhand ‘erkend’ worden óf je moet na de geboorte met de moeder erbij, binnen de 15 dagen, de aangifte en erkennig gaan doen. En dat laatste willen we natuurlijk vermijden.

Voor de erkenning van Lena mochten we dat pas doen na 6 maanden zwangerschap maar nu is dat anders. Dankzij dit gentblogt-artikel van Lien wist ik dat het nu vroeger kan. Een mens steekt nog iets op van al dat internetten. 

We mochten deze morgen ook onze handtekening zetten op grote vellen karton (A2-formaat) en dan op een document waar “Wij, Rita Uyttendaele, …” geschreven stond. Kijk, dat vind ik nu grappig zie: pluralis majestatis in de 21e eeuw.

ritme (2) – sociale jetlag

Vorige maand schreef ik een stukje over mijn probleem: dat ik niet in mijn bed geraak en dat ik niet uit mijn bed geraak. En wat lees ik vandaag in mijn gazet, op bladzijde 10? ‘Biologische klok loopt achter op de maatschappij’. Over een onderzoek van professor Merrow, chronobiologe aan de universiteit van Groningen.

Gelijk krijgen van mensen die daarvoor doorgeleerd hebben, dat doet eigenlijk wel deugd. En aangezien ik het artikel niet online vind, kopieer ik hier enkele quotes:

26- tot 45-jarigen kampen gemiddeld met iets meer dan één uur sociale jetlag.

Mannen onder de 45 hebben meer last van het fenomeen dan vrouwen.

Het besef begint door te dringen dat het geen egoïsme of gebrek aan discipline is waardoor avondmensen willen uitslapen.

Wat later beginnen met school of met werk, zou geen overbodige luxe zijn.

En alweer een reden om niet in mijn bed te kruipen, met de wetenschap aan mijn kant!

vuurwerk

Afgelopen nacht – ik lag nog geen tien seconden in bed – Knal!
Ik heb het er niet voor. En de hond van de buren ook niet. En Lena ook niet. En de belastingbetaler in mij (die dat kostelijk kwartiertje meestal moet betalen) ook niet.
Ik kom er zelfs mijn bed niet voor uit, om dan van achter het gordijn de obligate “ooh’s” en “aah’s” te declameren. Als u mij een beetje kent, zal u dat wat vreemd vinden – want ik ben niet zo van het verzuurde type. Maar er is een verklaring.

Omdat ik dan toch wakker in bed lag, had ik alle tijd van de wereld om weg te dromen bij een verhaal van minstens 25 jaar geleden.

Kermis in het dorp. Vuurwerk. En voor de eerste keer in mijn leven zou ik het in levende lijve meemaken. Ik was op een leeftijd dat je op mijn eeuwige blacklist zou belanden mocht je mij nog als “kleuter” betitelen.
Nadat de nodige suikers waren toegediend om lang te kunnen opblijven, gingen we ruimschoots op voorhand naar het plein achter de kerk. Ik was compleet overdonderd, door het volk maar vooral door de donkerte. Het enige wat ik heb gezegd toen we aankwamen: “Mama, is dat een brandweerwagen?” (“ja dat is een brandweerwagen, dat is voor als er iets gebeurt, maak u maar geen zorgen”)

Vóór een vuurwerk van start gaat – althans, toen was dat toch zo – zijn er altijd een paar oefenknallen. Om te kijken of alles werkt, denk ik. Die oefenknallen zijn meestal veel luider dan het eigenlijke vuurwerk. Ik weet niet waarom.
Om een lang verhaal kort te maken. De eerste knal. Ik ruk mijn hand los en zet het op een lopen. Krijsend, door al dat volk. Mijn moeder achter mij. Ik blijf lopen, ik ben al voorbij de kerk. Ze heeft me bijna te pakken maar lopen zal ik. Ik steek de straat over zonder kijken. Ik blijf lopen. En krijsen. En lopen. 5 minuten later: gewonnen, ik ben eerst thuis. En daar ben ik die nacht ook gebleven.

Het verhaal werd dat jaar bij elk familie- of vriendenbezoek verteld. En meestal was de reactie: “Allez, die jongen moet echt iets met sport gaan doen.” En zo geschiedde. Ik heb nog nooit een vuurwerk in ’t echt gezien maar de kilometers die ik in mijn leven al heb gelopen…

joel en ethan

Niet dat ik nog snel 2 voornamen aan mijn vorige post wil toevoegen. Nee, ik heb het over de broertjes Joel en Ethan Coen, mijn all time favourite filmmakers.

Het is nu zondagmiddag en ik loop al met een grijns rond sinds ik zaterdagmiddag in de krant las dat ze The Ladykillers uitzonden, de enige film van the Coen bros die ik nog niet had gezien.

Ik ben Hun Grootste Fan sinds ik Barton Fink en Fargo in de cinema zag en bij elke volgende film werd mijn idolatrie nog groter. En door ook nog de soundtracks van The Big Lebowski en O Brother, Where Art Thou? in huis te halen, hangt er hier zelfs een Coen-sfeertje op menige zondagochtend.

En op die cd van O brother staat een liedje dat nu al zeven jaar in mijn hoofd zit. En misschien werkt dat zoals met de hik: als je dat kan doorgeven aan iemand anders… :-)

 (en nog een leuke versie)

peminisme

Mij dingen afvragen, dat gebeurt. Of er zoiets bestaat als een mannelijke versie van het feminisme. En hoe dat dan zou moeten heten.

Dan sta ik bijvoorbeeld op een parkeerplaats-voorbehouden-voor-moeder-met-kind (ik vind geen foto op het web maar meestal is dat aangeduid met een pictogram van een figuur met rok en lang haar + eentje met fopspeen) en dan vraag ik mij af of er kleinzerige papa’s zijn die het aandurven om vanuit peministische overwegingen klacht in te dienen (en bijvoorbeeld een pictogram eisen met lange broek en ringbaard). 

Of in om het even welk winkelparadijs, waar de luiertafel zich altijd in het vrouwentoilet bevindt. En of er dan papa’s zijn die daar aanstoot aan nemen, in plaats van met een big smile het vrouwentoilet binnen te stappen, gewapend met baby, luier en poepedoekjes (en dan genieten van de aandacht en maar niet begrijpen waarom de meeste vrouwen u pas sexy vinden als u een baby op de arm heeft, terwijl u zich anders ook al sexy voelt).

Dus, ik denk dat het niet bestaat. Ik ken mijn plaats en ik vermoed de meeste andere papa’s ook.

Maar mocht het dan toch bestaan, hoe heet het dan?
Peminism is het al zeker niet, dat betekent gewoon ‘feminisme’ in het Indonesisch.

Update 24 aug:
mannenbeweging
vaderbeweging

leterme I

Wees gerust. Ik zal niet herkauwen ‘waarom de regeringsonderhandelingen voorlopig niet lukken’, er zijn er die dat veel beter kunnen dan ik.

Iets anders.
Ik denk dat het gisteren was, dat ik met een half oog Terzake zomer zag, over alweer een tragische aflevering in het Palestijns-Isrealisch conflict.
Die Unendliche Geschichte.

En dat ik gerust iedereen zijn waarheid wil horen. Maar dat ik ze daardoor steeds minder ga begrijpen, want ‘de zege die totaal zal zijn’ en ‘de toorn die zal nederdalen’ zijn nu niet direct de beelden die ik associeer met de oplossing van een conflict.

En dat ik het echt niet kon helpen dat ik aan de Palestijnse kwestie moest denken, toen ik deze middag tussen mijn boterhammen een paar opiniestukken over Leterme aan het lezen was. Niet dat ik die twee problemen op een hoop wil gooien – de aard en de omvang zijn niet te vergelijken – maar ik vind wel dat de analyse van de huidige patstelling sterke gelijkenissen vertoont, met name:
Het Grote Gebrek Aan Empathie.

Weinigen zijn bereid in het hoofd van de ander te kruipen. Walen die denken dat De Vlamingen separatisten zijn en Vlamingen die denken dat De Walen alleen maar non zeggen om ons te pesten. Elkaars standpunten worden afgebroken, terwijl men eigenlijk eerst moet vragen: “Beste landgenoot, legt u nu eerst eens uit WAAROM je dit voorstel hebt gedaan en wat het voor u betekent. Ik zal het proberen begrijpen.”

Ik ben geen unionist, ik ben geen regionalist, ik ben zelfs geen nihilist.
Mijn graad van verbondenheid met mijn mede-planeetbewoners laat ik niet afhangen van een taalgrens of een landgrens. Dat betekent niet dat ik het Wij-gevoel misken (ik ben opgegroeid in jeugdbeweging en sportclubs – en de liefde voor een plaats is mij ook al niet vreemd). Maar als politici het Wij-gevoel, of beter gezegd: het Anti-Zij-gevoel, beginnen cultiveren, dan rationaliseren en daarna misbruiken om de verkiezingen te winnen, zonder aan de gevolgen te denken… Awel, dat ze dan maar op de blaren gaan zitten.

En hoelang het nog zal duren. En of het met of zonder Leterme zal zijn.
Het zal mij worst wezen.

ikea hacker

De aandachtige lezer had het al gesnopen: de meubels hier in Deboom Residence arriveren in platte verpakking en als we de woorden Anderlecht of Zaventem horen denken we niet aan voetbal of nachtvluchten maar eerder aan plan B en plan C.

Misschien wordt het stilaan tijd voor een volgende stap: ikea hacks  :-)

ikea furniture hacks and mods

nieuwe kamers

Sinds gisteren zijn de schilderwerken definitief voorbij. ’t Is te zeggen: tot volgend jaar, want dan willen we ook de deuren en deurposten in een kleurke zetten.

Lena is bijna gewend aan haar nieuwe kamer met nieuwe meubels.
Met dank aan Aspelund.

20070817_01.jpg

20070817_02.jpg

20070817_03.jpg

En deze morgen was de verf droog van ons bureau en hebben we 5 minuten naar die schone muren staan kijken vóór we ze weer ontsierden met rekken en kasten en tafels.

20070817_04.jpg

20070817_05.jpg

 Lena heeft de kast met kinderboeken ontdekt. Rikske en Fikske!

20070817_06.jpg

Tot zover mijn aller-allerlaatste vakantiedag. Snif.
(mijn eerstvolgende verlofdagen zullen wellicht plaatsvinden in de materniteit van het UZ, ergens in de periode dat men het vaderschap zelfs niet nodig heeft als excuus om de hele dag champagne te drinken)

groen

Vóór we naar Uustakker verhuisden, woonden we in een beluik in de Brugse Poort. Niet dat het daar niet gezellig was, zeker niet. Maar te weinig rust, te weinig ruimte en te weinig groen waren toen de voornaamste redenen om een nieuwe stek te zoeken.

Oké, er was wel ‘iets’. Op een paar meter van onze deur dan nog wel. Braakliggende grond met wat groen erbij. Waar trouwe honden met hun krakers kaka gingen doen en waar de struiken zich schaamden voor het zwerfvuil. Ik ben er toen één keer gaan wandelen en ik was gedegouteerd. Ze noemden het ‘Groene Vallei’ en ze zouden het snel gaan volbouwen met sociale appartementen en zo.

En ja oké, we hoorden vanalles waaien over de actiegroep ‘Groene Vallei Groen’ maar we volgden dat niet zo echt, we waren toen al kartonnen dozen aan het sparen.
Toen, dat is eind 2003.
We zijn dus bijna 4 jaar verder en DIT is ondertussen de Groene Vallei en ZO is dat gelopen.

Voor openbaar groen en veilige speelruimte moet je niet in Lourdes zijn (tenzij je eerst een pannenkoek hebt gekocht). Gelukkig wonen we vlak bij St.-Amandsberg, al heb je daar wel altijd een fiets voor nodig.

Het is natuurlijk niet meer dan logisch allemaal: als je als stadsbestuur een paar duizend gezinnen (zonder tuin) gelukkig kan maken met de aanleg van openbaar groen, in plaats van enkele honderden gezinnen (mét tuin), dan is de keuze snel gemaakt. En ik heb dan ook geen enkele reden om daar bitter over te doen.

Alleen – in afwachting van spoedige beterschap – ziet onze tuin er nu eerder uit zoals de Groene Vallei in 2003. Zelfs het zwerfvuil (van de kinderen van de buren) en de hondenpoep (van de honden van de buren) is goed vertegenwoordigd. Nu alleen de krakers nog.

heavy

Mijn berichtjes zijn nooit van dien aard dat ik hier last zal krijgen met trolls en zo. Ik krijg hier eigenlijk alleen maar leuke en interessante commentaren.

Of nog: een berichtje plaatsen en er dan in een mum van tijd een triljoen commentaren op krijgen, waarbij je je ook nog genoodzaakt ziet om enkele reacties te weerleggen. Heavy. Ik mag er niet aan denken.

Zolang er minder dan 0,35 % van de wereldbevolking Nederlands verstaat, hoef ik daar niet bang voor te zijn, denk ik.

poedelparadijs

We zijn iets minder dan 24 uren aan zee geweest.

Misschien wel om één van onderstaande redenen.
(misschien ook niet)

  • we zijn zot van blokrijden – en file vinden we helemaal de max
  • we hadden nog wat benzine over en die was maar houdbaar tot vandaag
  • we houden heel veel van hondjes – en poedels in het bijzonder
  • we vinden dat een Duvel op een terrasje toch zeker 3,50 euro waard is
  • we lopen niet graag verloren en bij een strandwandeling is dat onmogelijk
  • we genieten van het zand dat echt overal tussenkruipt
  • we pakken graag in – en uit – en in – en weer uit
  • we kijken graag naar de skyline van de Belgische kust
  • we wonen in Gent en we hadden al zo lang geen West-Vlaams meer gehoord

20070814_01.jpg

20070814_02.jpg

moe

Nog één week en mijn laatste verlofdag van 2007 zal opgesoupeerd zijn.
Dan wacht opnieuw een leven met wat meer rust en regelmaat ;-)

Vakantie kan toch zó vermoeiend zijn.
Neem nu de voorbije 48 uren:

  • naar Daknam: Lena had daar gelogeerd
    200708_k_02.jpg     200708_k_01.jpg
  • voetbal gespeeld en spaghetti gegeten
  • naar Oostakker: Nele en Lena thuisgebracht
  • naar Ternat en gekocht: kleerkast, commode, meegroeibed
  • kleerkast gemonteerd
  • iets geschreven voor mijn blog
  • (korte nacht)
  • bed en commode gemonteerd
  • een beetje vanalles gedaan
  • naar Gentbrugge: receptie trouwfeest L&B
  • naar Lokeren: Nele gebracht, die daar pannenkoeken heeft gebakken
    200708_n_01.jpg
  • naar Belsele: Lena gebracht, die bij oma en opa ging logeren
  • naar Lokeren: parking gezocht en autosleutels gebracht
  • vrienden van ‘toog 2’ bezocht en tijdje gebleven op Fonnefeesten
  • met de trein van 22.36 naar Gent-Dampoort
  • te voet naar Patershol en Patersholfeesten gedaan
  • (korte nacht)
  • naar Belsele: Lena had daar gelogeerd
  • naar Oostakker en met Lena blokkentorens gebouwd in haar nieuwe slaapkamer (vannacht slaapt ze voor het eerst in een bed waar ze zelf kan uitstappen – het is nu 21.30 en ze heeft haar eerste escapade al achter de rug, ze is tot aan het traphekje geraakt)
  • ingepakt want morgenvroeg vertrekken we naar zee

over de beeldbuis en waarom peuters er best niet te lang naar kijken

Via The Blogfathers kwam ik bij het Time-artikel ‘Baby-Einsteins: not so smart after all’. Over een studie van de Universiteit van Washington, die het effect onderzocht van baby- en peuter-dvd’s zoals ‘Brainy Baby’ en ‘Baby Einstein’ (programma’s die zogezegd bollebozen maken van je kinderen, om het simpel uit te leggen).

Vooral voor peuters (toddlers in het artikel) schijnt het effect eerder desastreus dan fabuleus. Taalontwikkeling zou eerder belemmerd en vertraagd worden!

Heel kort samengevat komt het hier op neer: hoe meer uren een baby of peuter naar dit soort dvd’s kijkt, hoe slechter hij scoort op taalproeven, ten opzichte van baby’s en peuters die niet door deze digitale nanny’s worden opgevoed.

Enkele bijzondere zinnen die ik letterlijk overneem:

  • By three months, 40% of babies are regular viewers of DVDs, videos or television.

  • By the time they are two years old, almost 90% are spending two to three hours each day in front of a screen.

  • Watching television, even if it includes educational programming such as Sesame Street, delays language development.

  • Children who got daily reading or storytelling time with their parents showed a slight increase in language skills.

  • The only thing that baby videos are doing is producing a generation of overstimulated kids. Their minds come to expect a high level of stimulation, and view that as normal – and by comparison, reality is boring.

  • Time is precious in those early years, and the newborn is watching you, and learning from everything you do. So just talk to them, they’re listening.

Wij waren er eigenlijk nog niet volledig uit, hoe we het nu zouden aanpakken met tv-kijken en dvd’s en zo. Tot nu toe hadden we de reflex ‘hoe minder, hoe beter’. En dit rapport geeft ons nu gelijk, zonder dat we er op die manier al over nagedacht hadden.

Terwijl de avondfles van Lena in de flesverwarmer zit, kijken we vaak samen naar één aflevering van Bumba. De fles opwarmen duurt 4 minuten en een aflevering van Bumba duurt 5 minuten: het benadert de perfectie en bespaart ons 4 minuten die altijd als 10 minuten overkomen (als ze haar fles in de flesverwarmer ziet, is het kot te klein, soms). Lena amuseert zich rot met Bumba (en geniet duidelijk veel meer als mama en papa meekijken en vooral meedoen: dingen benoemen, applaudisseren, enz.)
(niet te verwarren met het beeld dat deze foto oproept, waar ze eigenlijk kijkt met een zeg-moet-ge-mij-net-nu-roepen-om-ne-keer-in-uw-lens-te-kijken-ik-ben-dus-wel-aan-‘t-opletten-hé-gezicht)

20070810_01

Dit is natuurlijk niet de situatie waar dat onderzoek het over had. Bumba (voor de niet-kenners: niet te verwarren met het nichterig springkonijntje Hopla) is echt een prachtige mix tussen pure ambiance en impliciet leren. En vooral: er is bij ons ook face to face interactie met mama of papa, zeer belangrijk voor de taalontwikkeling.

Maar het is ons ook al overkomen dat we een hele slechte nacht hebben gehad + dat het toevallig weekend of vakantie is + dat Lena lastig loopt + dat er ’s ochtends ontelbare kinderprogramma’s op tv zijn en dus… weetwel…

En nu voel ik mij daar plots schuldig over zie.