mijn rug

Ik zou iets willen typen maar mijn handen trrrrilllllen. Ik kan geen werkhandschoenen verdragen en dus deed ik vandaag alles met de blote handen. 3 boompjes uitgedaan en een stuk of 50 struiken. Mijn vingers voelen aan als schuurpapier en nu pas, na het bad, beginnen de tintelingen (van die paar keren dat ik in netelsss en distelsss heb gepakt).

Waarom ik nu alles uitdoe wat ik 3 jaar geleden heb geplant? Dat heb ik in dit stukje al uit de doeken gedaan. Morgen komt er dus een warehemse aannemer een s’helleken afhraven.

De struiken en bomen die ik heb uitgedaan, staan nu in plantcontainers, curverboxen, pmd-zakken of liggen in mijn garage onder een zeil. Woensdag zal ik die opnieuw planten, na het rollen en inzaaien. Morgen ga ik bij Huurland (Wiedauwkaai) om een rol en een strooibakje. Het graszaad moet ik nog kopen. Omdat ik niet graag achter mijn grasmachine loop, ben ik ernstig aan het overwegen om eventueel traaggroeiend gras te kopen. Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Zelzate, geeft Gent daar geen subsidies voor.

En er zijn ook struiken die ik niet heb uitgedaan, met name 150 driejarige haagbeukplantjes. Daar zie ik mij geen baas over en die zullen machinaal worden uitgedaan. Maar opnieuw planten doe ik zelf. Als alles gedaan is morgen. Maar dan is het donker. En ik zou ook nog naar een vergadering moeten. Ik denk dat ik na deze vakantie serieus zal moeten ontstressen op het werk.

En wat die titel betreft: ik voel mijn rug niet meer. Wat dus betekent dat ik bijna niks voel, behalve mijn rug (en die tintelende vingers).

circus

Naar het circus geweest. Maar ik denk dat ik morgen nog eens ga. Alleen dan, want ik heb een hele voorstelling naar Lena zitten kijken. Ze was achtereenvolgens betoverd, onthutst, verwonderd, opgewonden, verward, bang, euforisch,… en soms alles tegelijk.

circus-01.jpg

En in de circustent hebben we ook een paar foto’s genomen maar die zijn bijna allemaal mislukt.

circus-02.jpg

circus-03.jpg

wereldvrede

In de klas zitten ze altijd naast elkaar. Y., O. en A. — Turks, Armeens en Koerdisch.
Het lijken wel broers. Ook partners in rookpauze. Altijd in voor een grapje. Gisteren hadden ze geprobeerd om elkaar te helpen bij een toets. Ik gaf een gespeelde uitbrander en de pret kon niet op. Ik zei dat ik het leuk vond, gezien de recente gebeurtenissen, dat net zij gedrieën de beste vrienden zijn. De reactie van Y was even simpel als kurkdroog.

“Allez Ivan, hier niet Irak hé! Hier België!”

De wereldvrede zit in mijn klas en spreekt gebrekkig Nederlands.

muis (2)

Zo’n twee maanden geleden schreef ik een stukje over onze huismuis. Sindsdien heeft een mix van schaamte en mannelijke trots mij daarover doen zwijgen.

Op 2 september werd het huisje van Muis dus dichtgeplakt. Op 3 september is Muis op miraculeuze wijze ontsnapt, zonder de Duct tape te beroeren. Op 4 september is Muis gespot toen ze haar nieuwe woonst van voedsel voorzag, aan de andere kant van de keuken. Onder de vaatwasmachine. De daaropvolgende weken hebben we eerst geprobeerd om Muis vriendelijk uit te nodigen in onze tuin. Dan opgezocht op internet of er een muiswaardige en peutervriendelijke manier bestond. Het muizengamma in de plaatselijke Brico bestudeerd en dat toch wat te drastisch bevonden. Ons dag na dag meer geërgerd aan de ochtendlijke muizenstrontjes op het aanrecht. Een werkdag beginnen met een dagelijkse poets- en ontsmettingsbeurt is niet alles. Begin oktober dan toch beslist om vallen uit te zetten. 4 stuks. 2 keer is Muis er in geslaagd de kaas te verwijderen zonder de val te doen bewegen.

Vandaag was Muis in een mindere dag.

muis-001.jpg

muis-002.jpg

brief aan jeroen brouwers

Meneer Brouwers,

U heeft de Prijs der Nederlandse Letteren geweigerd. U bent boos. U vindt dat het bedrag van zestienduizend euro een aanfluiting is. Dat het belachelijk laag is ten opzichte van een schrijverscarrière van 40 jaar. Meer dan 70 boeken heeft u geschreven. U zegt “dat u daar slechts een biertje en wat schone onderbroeken mee kan kopen.”

U heeft gelijk. Daarom heb ik een voorstel, beste Jeroen Brouwers. Ik ben namelijk al zeer lang aan het sparen voor schone onderbroeken, meerbepaald van het merk Toyota Corolla. Maar het lukt me niet zo goed. Voorlopig zit ik nog maar aan een zestiende van het bedrag dat ik zal moeten ophoesten.

Misschien kan u alsnog uw weigering intrekken. Enkel een zot verandert nooit van mening. In bijlage zend ik u mijn bankgegevens.

Alvast bedankt,
Met vriendelijke groeten,

Ivan Deboom

hoegaarden rosé

Een mens maakt wat mee. Ik dacht dat ik zo’n twintig jaar geleden — tijdens een overgangsritus in de Chiro — het meest ranzige brouwseltje ooit had gedronken. Niet dus.

Vorige week. Ik ging iets drinken met vrienden. Dat gebeurt. En iemand met een slecht karakter had de promotie van Hoegaarden Rosé opgemerkt. Als je er 2 bestelde kreeg je een gratis lipgloss. Niet dat we het konden gebruiken maar de definitie van humor is vaak gebonden aan gezelschap, tijdstip en locatie.

Zo geschiedde. De smaak is walgelijk, de meningen unaniem. 7 mensen hebben geproefd. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat iedereen een biersoort had verwacht. Dus geen aftreksel van uitgekauwde bubblegum.

Bovenstaande was ik eigenlijk al vergeten. En ik was ook al vergeten dat iemand die avond iets grappigs beweerde dat ik onmiddellijk afdeed als een broodje aap. Maar vandaag las ik dit artikel.

Gelezen?

Nu, wat denk je dat er écht gebeurd is met die hectoliters mislukte Hoegaarden?
;-)

louis

Van alle vrt-blogs vind ik die van Louis Van Dievel veruit de beste. Zó juist meestal. En altijd grappig. Gisteren weer een fantastisch stukje. Wat mij er aan doet denken dat ik dringend De Pruimelaarstraat moet lezen. En misschien eerst eens gaan halen in de bib.

Update 23/10 > Ha! Hij is met een persoonlijke blog gestart > dievel.be/blog
En joepie! Het is een nieuw boek!
(en hij viert zijn verjaardag op dezelfde dag als ik — de afkijker)

fijne motoriek

Van ’t weekend zijn we er aan begonnen. Geboortekaartjes, adressen verzamelen, etiketten maken, postzegels kopen, geboortegeschenkjes maken. Elk geboortegeschenkje zal bestaan uit 4 onderdelen. Die 4 elementen samenbrengen vergt fijne motoriek. Eén van mijn vroegste schoolherinneringen kwam naar boven. Kleuterklas. Dat ik er niet in slaagde een papieren figuurtje uit te knippen en dat de juf mij toen duidelijk maakte dat alle anderen in de klas dat wel al konden.

Een mens evolueert. Ondertussen heb ik geen problemen meer met fijne motoriek. Eigenlijk doe ik niks liever dan dit soort werk. Kan men eigenlijk solliciteren voor een beschutte werkplaats? Ervaring genoeg. Ik deed ooit een paar zomers vakantiejob bij de VMW. Ze durfden jobstudenten geen echt werk geven. Brieven vouwen, stempelkussens vervangen, werkstaten klasseren, schetsen archiveren, enz.

En als ik dan evenveel betaald word… En als ze mij beloven dat ik mijn werk nooit ‘mee naar huis’ zal moeten nemen…

brief van de burgemeester

In de zomervakantie van 2006, de eerste week van augustus, kwam een buurman ons vertellen dat er ergens achter de huizen, verstopt in de spoorwegberm een paaltje stond met een geel papier aan: “aanvraag tot stedenbouwkundige vergunning”. Uit de tekst op dat papier kon je onmogelijk opmaken waarover het ging maar er werd “een constructie van >20m” vermeld. Aha? Die buurman heeft het onderzocht en het ging om een gsm-mast van 30m. Aha!

Dezelfde week nog heb ik een bezwaarschrift ingediend bij het stadsbestuur. Niet omdat ik lijd aan het not-in-my-backyard-syndrome, wel omdat ik een gsm-mast in een woonwijk, tussen 3 lagere scholen en een paar meter van een rusthuis, nogal absurd vind want nauwelijks één kilometer verder begint Gent-Zeehaven en daar is meer dan ruimte genoeg. De reden was waarschijnlijk dat Base nv niet veel zou moeten betalen om wat spoorwegberm te huren van de NMBS, waarschijnlijk slechts een fractie van de prijs voor een stuk bedrijventerrein in Gent-Zeehaven. 

Soit. Een week later krijg ik een brief van burgemeester Frank Beke waarin staat dat mijn bezwaarschrift goed is terechtgekomen en door wie het nu verder wordt opgevolgd.

brief_001.jpg

3 dagen later krijg ik een brief van de Dienst Stedenbouw om uit te leggen wat er nu precies met dat bezwaarschrift zal gebeuren en hoe de verdere procedure zal verlopen.

brief_002.jpg

Gisteren kreeg ik opnieuw een brief van de Dienst Stedenbouw. Deze keer met een pak bijlagen. Ze hadden het afgelopen jaar niet stilgezeten. In de brief de verlossende informatie: de vergunning werd definitief geweigerd.

brief_003.jpg

Is dat nu wat Leterme bedoelt met ‘goed bestuur’?

voorlezen

Ik ben een light-versie van Herbert Flack in ’t diepst mijner gedachten. Mijn huisgenoten (meervoud) genieten zichtbaar als ik verhaaltjes voorlees. Mijn ego vindt dat fijn.

Ik lees heel graag voor. Niet alleen thuis, ook op het werk. Studenten die nog moeite hebben met technisch lezen, slagen er niet in om én een tekst te lezen én die tegelijkertijd te begrijpen. Voorlezen kan dat probleem oplossen. Zelfs als het de bedoeling is dat studenten de tekst gaan lezen, dan is voorlezen geen luxe, eerder een noodzakelijke voorwaarde. Het is een didactische blunder om iemand een tekst luidop te laten lezen als hij die tekst nog niet gelezen heeft én nog niet begrijpt.

Niet alleen daarom maar ook en vooral omdat voorlezen zo leuk is, maak ik heel graag reclame voor de voorleesweek van 17 tot 25 november. Alle informatie op voorlezen.be — een aantrekkelijke website met veel informatie, waaronder bijvoorbeeld voorleestips per leeftijdscategorie. Maar ook links naar boekbaby’s en de boekbaby’s-blog (die al meer dan een jaar bestaat maar die ik vandaag pas ontdekt heb).

daddy

Time wijdt een artikel aan ‘daddy blogs’ (‘the male equivalent of the explosively popular mommy blog genre’).

Een interessante quote voor u gebloemleesd:

“Many of the daddy bloggers exhibit the wonderment of explorers in an undiscovered land. This makes sense: unlike women who learn to be moms by imitating their mothers, these men had few of their fathering practices imprinted upon them by their own fathers. So in many ways it really is a new world, and when man discovers a new world, man records it.”

En verder in het artikel nog links naar bijvoorbeeld de zeer lezenswaardige Blogfathers (groepsblog) en het aantrekkelijke Daddytypes van Greg Allen, een soort Inspector Gadget voor papa’s.

En vóór ik dit berichtje op het web gooi, moet ik eerst even iets testen…

(…)

Ja, ik ben er terug. En de jury is formeel: We are NOT a daddy blog. Ik ben in mijn statistiekjes gekropen en blijkt dat slechts 28 van de 116 stukjes in de map ‘kinders’ zijn beland. De overige 88 berichtjes gaan dus NIET over kinders. Maar over iets anders. En dan heb ik het nog nooit gehad over mijn mislukte voetbalcarrière, mijn liefde voor Sigrid Spruyt, mijn petanquebaan die nog vóór volgende zomer in mijn tuin moet liggen, mijn angst voor pantoffels en nog zóó veel meer. Ge zijt nog niet van mij af, laat dat duidelijk zijn.

het seizoen

Ik was bijna vergeten hoe het was: Het Seizoen is weer begonnen en mijn vocabularium opgefrist (Atrovent, Ventolin, Flixotide, Pulmicort, enz.)
Tot vorige week waren we nogal standvastig (“Het zal deze keer gene waar zijn.”) maar na 2 opeenvolgende nachten van telkens minder dan 3 uren slaap, verdwijnen principes als sneeuw voor de zon. Dus gisteren toch naar de kinderarts en dan onze Pari Boy (= aerosoltoestel) opnieuw uit de kast gehaald.
Vorig jaar is Lena ziek geweest van oktober tot januari. Ziek met alles erop en eraan (spoedopnames, onderzoeken, tapotage, enz.) We houden ons sterk dat het deze keer zo’n vaart niet zal lopen. Vannacht heeft ze nog maar een paar uurtjes gehoest, dus na 1 aerosolsessie (met slechts 1 ampule Atrovent en 3 drupjes Ventolin) is er al direct beterschap.
“Optimism is a moral duty” (K. Popper) — Verhofstadt heeft daar geen patent op hé.

En ik zou ook al die moeilijke woorden van externe linkjes kunnen voorzien maar ik heb nu geen tijd (en trouwens, mijn statistiekjes leren me dat jullie daar toch bijna nooit op klikken). Dus: Atrovent, Ventolin, Flixotide en Pulmicort zijn namen van geneesmiddelen (ref: Oscar Pereiro is betrapt op het gebruik van Ventolin en hij heeft de Ronde van Frankrijk 2006 gewonnen) en dan heb je nog het werkwoord aerosollen, dat is een techniek waarbij vloeibare medicijnen omgezet worden in gasvorm en via een slangetje en een mondmasker geïnhaleerd worden. En tapotage is het loskloppen van slijm, dat gebeurt meestal door kinesisten die bijgeschoold zijn in respiratoire kinesitherapie maar wij doen dat zelf (en daar hebben we een zitbal voor aangeschaft). Voilà, nu is iedereen weer mee.

blog action day: het milieu

(het is vandaag Blog Action Day en dan schrijven een aantal bloggers over hetzelfde thema)

Ik ben een fervent aanhanger van het simplisme als filosofie.
(voilà, die openingszin bespaart me alvast wat typwerk én de kritiek dat ik ongenuanceerd ben)
Zo ben ik er bijvoorbeeld van overtuigd dat je met de volgende dooddoener de ontbossing stopt:
“Uw vrijheid houdt op waar die van een ander begint.”
Een voorbeeld: een schoolreglement van 30 bladzijden kan je gemakkelijk samenvatten tot dat ene zinnetje. Sterker nog, elke regel die je niet kan thuisbrengen in deze filosofie, hoort eigenlijk niet in een schoolreglement. En dan spreek ik nog alleen over schoolreglementen (omdat ik daar iets van ken) maar ik zou het evengoed kunnen hebben over de grondwet (qua simplisme kan dat tellen).
“Uw vrijheid houdt op waar die van een ander begint.”
Stel je eens voor dat de mensen zouden begrijpen wat het zinnetje betekent en zich houden aan die grondregel. De wereld zou plots minder vervuild zijn, minder stinken, minder lawaaierig zijn, enz. (simplisme? ik denk het niet)

paddo’s

Precies een half leven geleden sleet ik mijn zomers tussen tenten, voor podia, op weiden die met veel moeite de suggestie aan gras en koeien opriepen. We droegen het uniform dat toen ‘alternatief’ heette en we waren het onze vrienden en onze leeftijd verplicht om álles te proberen — zo gehoorzaam ben ik nu niet meer.
Dus ook paddo’s, de hallucinogene paddestoelen die Nederland nu wil verbieden. Toen sprak niemand over paddo’s — turbotaal bestond nog niet, dus hield iedereen het bij Magic Mushrooms.
Op Belgische festivals was dat niet te krijg. Maar geen nood: wij gingen ook naar Parkpop en Lowlands want dat was Alternatief met grote ‘A’ — elk leger zijn hiërarchie.
Festivals waren nog betaalbaar en een scholier of student met een beetje spaarzin hoefde dat zakgeld gelukkig niet aan de gsm-rekening te hangen (die bestond namelijk nog niet — er werden toen gewoon afspraken gemaakt, je probeerde die afspraak niet te vergeten en op de bewuste dag stond je op het afgesproken uur op de afgesproken plek — ooit vinden ze dat opnieuw uit: afspraken maken i.p.v. zevenendertig sms’jes te sturen om dan uiteindelijk toch te bellen en uit te leggen waarom de afspraak niet kan doorgaan).
Maar paddo’s dus. Met wat nu een verfrommeld briefje van 5 euro zou zijn, kocht ik voor het immense bedrag van 200 frank een zakje Magic Mushrooms op Parkpop. Ik had honger, dus heb ik niet gedeeld en het zakje op 5 minuten alleen leeggegeten. Niks gevoeld. Alleen de honger bleef. En zelfs een paar uren later, bij één of ander optreden waar iedereen in hogere sferen was — Ozric Tentacles of zoiets — deed ik maar alsof. Met die 200 frank had ik dus 4 (vier!) hamburgers kunnen kopen! Wat een mens niet doormoet om dan uiteindelijk 32 te zijn en het grote Moeten af te zweren.

waar? (oplossing)

Wat je moeilijk kon zien op die foto van gisteren, is dit gebouw:

koopvaardijlaan_01.jpg

En die foto werd genomen vanuit deze klas = cirkel
(het kruisje is mijn bureau)

doknoord_01.jpg

En waarom vind ik dat zo interessant? Wel, hierom:

STADSVERNIEUWINGSPROJECT OUDE DOKKEN

enkele artikels van Stad Gent:

artikel gentblogt: ‘Nieuwe toekomst voor oude dokken’

(kritisch) artikel Tiens Tiens: ‘Een nieuwe stad aan de Dampoort’

En dat zal dus allemaal zeer bepalend zijn voor:

  • mijn woon-werkverkeer (snelheid, veiligheid, esthetiek,…)
  • mijn uitzicht door het raam (als ik lesgeef in Dok Noord)
  • mijn keelpijn (want nu geraakt mijn stem niet boven het geraas van auto’s)
  • en wie weet wat nog allemaal

waar?

Misschien iets voor ‘Waar in Gent?’ (Stadsmagazine)
Of eerder iets voor ’t Uug?
Enfin. Als ik op ’t bord aan ’t schrijven ben… en ik zou dan toevallig eens naar links kijken… en ik zou dan kunnen vastleggen wat ik zie… dan zou dit het resultaat zijn:

klas_001.JPG

De vraag is drieledig: in welke straat is deze foto genomen, welk gebouw zie je op de foto en in welke straat (met prachtige straatnaam) staat dat gebouw? (en voor de die hards: hoe lang zal dat gebouw daar nog staan?)
(en die 2 collega’s die weten dat ik een blog heb, mogen natuurlijk niet meespelen — ah nee) (tenzij niemand het vindt)

het mooie kotsende meisje

Is de titel van een boek uit 1992. En daar moest ik geheel toevallig aan denken. Zo’n uur geleden. Haar nieuwe lakens (gisteren gekocht) moesten er aan geloven. Opnieuw in bad. Ze begreep er niks van. Dan een grondige studie van het overgegevene: blijkt dat ze van een hele dag nog niks verteerd had.
Nu zit ik nog met een prangende vraag: hoe komt het eigenlijk dat de uitgekotste versie van rodekool volledig kleurloos is? (ik wil het echt wel weten hoor)