mijn rug

Ik zou iets willen typen maar mijn handen trrrrilllllen. Ik kan geen werkhandschoenen verdragen en dus deed ik vandaag alles met de blote handen. 3 boompjes uitgedaan en een stuk of 50 struiken. Mijn vingers voelen aan als schuurpapier en nu pas, na het bad, beginnen de tintelingen (van die paar keren dat ik in netelsss en distelsss heb gepakt).

Waarom ik nu alles uitdoe wat ik 3 jaar geleden heb geplant? Dat heb ik in dit stukje al uit de doeken gedaan. Morgen komt er dus een warehemse aannemer een s’helleken afhraven.

De struiken en bomen die ik heb uitgedaan, staan nu in plantcontainers, curverboxen, pmd-zakken of liggen in mijn garage onder een zeil. Woensdag zal ik die opnieuw planten, na het rollen en inzaaien. Morgen ga ik bij Huurland (Wiedauwkaai) om een rol en een strooibakje. Het graszaad moet ik nog kopen. Omdat ik niet graag achter mijn grasmachine loop, ben ik ernstig aan het overwegen om eventueel traaggroeiend gras te kopen. Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Zelzate, geeft Gent daar geen subsidies voor.

En er zijn ook struiken die ik niet heb uitgedaan, met name 150 driejarige haagbeukplantjes. Daar zie ik mij geen baas over en die zullen machinaal worden uitgedaan. Maar opnieuw planten doe ik zelf. Als alles gedaan is morgen. Maar dan is het donker. En ik zou ook nog naar een vergadering moeten. Ik denk dat ik na deze vakantie serieus zal moeten ontstressen op het werk.

En wat die titel betreft: ik voel mijn rug niet meer. Wat dus betekent dat ik bijna niks voel, behalve mijn rug (en die tintelende vingers).

Advertenties

hoegaarden rosé

Een mens maakt wat mee. Ik dacht dat ik zo’n twintig jaar geleden — tijdens een overgangsritus in de Chiro — het meest ranzige brouwseltje ooit had gedronken. Niet dus.

Vorige week. Ik ging iets drinken met vrienden. Dat gebeurt. En iemand met een slecht karakter had de promotie van Hoegaarden Rosé opgemerkt. Als je er 2 bestelde kreeg je een gratis lipgloss. Niet dat we het konden gebruiken maar de definitie van humor is vaak gebonden aan gezelschap, tijdstip en locatie.

Zo geschiedde. De smaak is walgelijk, de meningen unaniem. 7 mensen hebben geproefd. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat iedereen een biersoort had verwacht. Dus geen aftreksel van uitgekauwde bubblegum.

Bovenstaande was ik eigenlijk al vergeten. En ik was ook al vergeten dat iemand die avond iets grappigs beweerde dat ik onmiddellijk afdeed als een broodje aap. Maar vandaag las ik dit artikel.

Gelezen?

Nu, wat denk je dat er écht gebeurd is met die hectoliters mislukte Hoegaarden?
;-)

louis

Van alle vrt-blogs vind ik die van Louis Van Dievel veruit de beste. Zó juist meestal. En altijd grappig. Gisteren weer een fantastisch stukje. Wat mij er aan doet denken dat ik dringend De Pruimelaarstraat moet lezen. En misschien eerst eens gaan halen in de bib.

Update 23/10 > Ha! Hij is met een persoonlijke blog gestart > dievel.be/blog
En joepie! Het is een nieuw boek!
(en hij viert zijn verjaardag op dezelfde dag als ik — de afkijker)

fijne motoriek

Van ’t weekend zijn we er aan begonnen. Geboortekaartjes, adressen verzamelen, etiketten maken, postzegels kopen, geboortegeschenkjes maken. Elk geboortegeschenkje zal bestaan uit 4 onderdelen. Die 4 elementen samenbrengen vergt fijne motoriek. Eén van mijn vroegste schoolherinneringen kwam naar boven. Kleuterklas. Dat ik er niet in slaagde een papieren figuurtje uit te knippen en dat de juf mij toen duidelijk maakte dat alle anderen in de klas dat wel al konden.

Een mens evolueert. Ondertussen heb ik geen problemen meer met fijne motoriek. Eigenlijk doe ik niks liever dan dit soort werk. Kan men eigenlijk solliciteren voor een beschutte werkplaats? Ervaring genoeg. Ik deed ooit een paar zomers vakantiejob bij de VMW. Ze durfden jobstudenten geen echt werk geven. Brieven vouwen, stempelkussens vervangen, werkstaten klasseren, schetsen archiveren, enz.

En als ik dan evenveel betaald word… En als ze mij beloven dat ik mijn werk nooit ‘mee naar huis’ zal moeten nemen…

voorlezen

Ik ben een light-versie van Herbert Flack in ’t diepst mijner gedachten. Mijn huisgenoten (meervoud) genieten zichtbaar als ik verhaaltjes voorlees. Mijn ego vindt dat fijn.

Ik lees heel graag voor. Niet alleen thuis, ook op het werk. Studenten die nog moeite hebben met technisch lezen, slagen er niet in om én een tekst te lezen én die tegelijkertijd te begrijpen. Voorlezen kan dat probleem oplossen. Zelfs als het de bedoeling is dat studenten de tekst gaan lezen, dan is voorlezen geen luxe, eerder een noodzakelijke voorwaarde. Het is een didactische blunder om iemand een tekst luidop te laten lezen als hij die tekst nog niet gelezen heeft én nog niet begrijpt.

Niet alleen daarom maar ook en vooral omdat voorlezen zo leuk is, maak ik heel graag reclame voor de voorleesweek van 17 tot 25 november. Alle informatie op voorlezen.be — een aantrekkelijke website met veel informatie, waaronder bijvoorbeeld voorleestips per leeftijdscategorie. Maar ook links naar boekbaby’s en de boekbaby’s-blog (die al meer dan een jaar bestaat maar die ik vandaag pas ontdekt heb).

het seizoen

Ik was bijna vergeten hoe het was: Het Seizoen is weer begonnen en mijn vocabularium opgefrist (Atrovent, Ventolin, Flixotide, Pulmicort, enz.)
Tot vorige week waren we nogal standvastig (“Het zal deze keer gene waar zijn.”) maar na 2 opeenvolgende nachten van telkens minder dan 3 uren slaap, verdwijnen principes als sneeuw voor de zon. Dus gisteren toch naar de kinderarts en dan onze Pari Boy (= aerosoltoestel) opnieuw uit de kast gehaald.
Vorig jaar is Lena ziek geweest van oktober tot januari. Ziek met alles erop en eraan (spoedopnames, onderzoeken, tapotage, enz.) We houden ons sterk dat het deze keer zo’n vaart niet zal lopen. Vannacht heeft ze nog maar een paar uurtjes gehoest, dus na 1 aerosolsessie (met slechts 1 ampule Atrovent en 3 drupjes Ventolin) is er al direct beterschap.
“Optimism is a moral duty” (K. Popper) — Verhofstadt heeft daar geen patent op hé.

En ik zou ook al die moeilijke woorden van externe linkjes kunnen voorzien maar ik heb nu geen tijd (en trouwens, mijn statistiekjes leren me dat jullie daar toch bijna nooit op klikken). Dus: Atrovent, Ventolin, Flixotide en Pulmicort zijn namen van geneesmiddelen (ref: Oscar Pereiro is betrapt op het gebruik van Ventolin en hij heeft de Ronde van Frankrijk 2006 gewonnen) en dan heb je nog het werkwoord aerosollen, dat is een techniek waarbij vloeibare medicijnen omgezet worden in gasvorm en via een slangetje en een mondmasker geïnhaleerd worden. En tapotage is het loskloppen van slijm, dat gebeurt meestal door kinesisten die bijgeschoold zijn in respiratoire kinesitherapie maar wij doen dat zelf (en daar hebben we een zitbal voor aangeschaft). Voilà, nu is iedereen weer mee.

paddo’s

Precies een half leven geleden sleet ik mijn zomers tussen tenten, voor podia, op weiden die met veel moeite de suggestie aan gras en koeien opriepen. We droegen het uniform dat toen ‘alternatief’ heette en we waren het onze vrienden en onze leeftijd verplicht om álles te proberen — zo gehoorzaam ben ik nu niet meer.
Dus ook paddo’s, de hallucinogene paddestoelen die Nederland nu wil verbieden. Toen sprak niemand over paddo’s — turbotaal bestond nog niet, dus hield iedereen het bij Magic Mushrooms.
Op Belgische festivals was dat niet te krijg. Maar geen nood: wij gingen ook naar Parkpop en Lowlands want dat was Alternatief met grote ‘A’ — elk leger zijn hiërarchie.
Festivals waren nog betaalbaar en een scholier of student met een beetje spaarzin hoefde dat zakgeld gelukkig niet aan de gsm-rekening te hangen (die bestond namelijk nog niet — er werden toen gewoon afspraken gemaakt, je probeerde die afspraak niet te vergeten en op de bewuste dag stond je op het afgesproken uur op de afgesproken plek — ooit vinden ze dat opnieuw uit: afspraken maken i.p.v. zevenendertig sms’jes te sturen om dan uiteindelijk toch te bellen en uit te leggen waarom de afspraak niet kan doorgaan).
Maar paddo’s dus. Met wat nu een verfrommeld briefje van 5 euro zou zijn, kocht ik voor het immense bedrag van 200 frank een zakje Magic Mushrooms op Parkpop. Ik had honger, dus heb ik niet gedeeld en het zakje op 5 minuten alleen leeggegeten. Niks gevoeld. Alleen de honger bleef. En zelfs een paar uren later, bij één of ander optreden waar iedereen in hogere sferen was — Ozric Tentacles of zoiets — deed ik maar alsof. Met die 200 frank had ik dus 4 (vier!) hamburgers kunnen kopen! Wat een mens niet doormoet om dan uiteindelijk 32 te zijn en het grote Moeten af te zweren.

waar? (oplossing)

Wat je moeilijk kon zien op die foto van gisteren, is dit gebouw:

koopvaardijlaan_01.jpg

En die foto werd genomen vanuit deze klas = cirkel
(het kruisje is mijn bureau)

doknoord_01.jpg

En waarom vind ik dat zo interessant? Wel, hierom:

STADSVERNIEUWINGSPROJECT OUDE DOKKEN

enkele artikels van Stad Gent:

artikel gentblogt: ‘Nieuwe toekomst voor oude dokken’

(kritisch) artikel Tiens Tiens: ‘Een nieuwe stad aan de Dampoort’

En dat zal dus allemaal zeer bepalend zijn voor:

  • mijn woon-werkverkeer (snelheid, veiligheid, esthetiek,…)
  • mijn uitzicht door het raam (als ik lesgeef in Dok Noord)
  • mijn keelpijn (want nu geraakt mijn stem niet boven het geraas van auto’s)
  • en wie weet wat nog allemaal

waar?

Misschien iets voor ‘Waar in Gent?’ (Stadsmagazine)
Of eerder iets voor ’t Uug?
Enfin. Als ik op ’t bord aan ’t schrijven ben… en ik zou dan toevallig eens naar links kijken… en ik zou dan kunnen vastleggen wat ik zie… dan zou dit het resultaat zijn:

klas_001.JPG

De vraag is drieledig: in welke straat is deze foto genomen, welk gebouw zie je op de foto en in welke straat (met prachtige straatnaam) staat dat gebouw? (en voor de die hards: hoe lang zal dat gebouw daar nog staan?)
(en die 2 collega’s die weten dat ik een blog heb, mogen natuurlijk niet meespelen — ah nee) (tenzij niemand het vindt)

het mooie kotsende meisje

Is de titel van een boek uit 1992. En daar moest ik geheel toevallig aan denken. Zo’n uur geleden. Haar nieuwe lakens (gisteren gekocht) moesten er aan geloven. Opnieuw in bad. Ze begreep er niks van. Dan een grondige studie van het overgegevene: blijkt dat ze van een hele dag nog niks verteerd had.
Nu zit ik nog met een prangende vraag: hoe komt het eigenlijk dat de uitgekotste versie van rodekool volledig kleurloos is? (ik wil het echt wel weten hoor)

tweedehandsbabybeurs

Je kan er geen occasiebaby’s kopen maar wel bijvoorbeeld 2 goedgevulde grote zakken degelijke babykleertjes voor de prijs van 1 kruippakje in Petit Bateau.
En als milieubewuste en prijswijze ouders moeten wij daar gewoon naartoe, naar die beurs van de Gezinsbond. Nu, op dit moment. Alleen jammer dat ik steeds koortsaanvallen heb van zo’n beurs en dat ik er grijze haren van krijg (denk ik). Wellicht door een combinatie van claustrofobie, misantropie en last but not least koopjesfobie.

Dus nu zit ik hier. Thuis met Lena. En alleen al de idee dat de drukte en het lawaai in GITO (Martelaarslaan) een n-de macht is van hier in huis, maakt deze zondag één van de mooiste zondagen van dit jaar.

En dat ze straks maar met schoon gerief naar huis komt. Of ik stuur ze terug. ;-)

(ah, kijk zie, Ilse heeft er ook last van, van beurzen)

1euro-rayons

Nieuwe trend in Middenstandland: 1euro-rayons.

Meestal heb ik geen tijd om te snuffelen maar sinds ik op woensdagavonden moet werken, ben ik wettelijk verplicht om een lange middagpauze te nemen. En wat doet een mens dan als het geen terrasjesweer is? Een krant kopen en naar een eterij gaan en daar dan iets bestellen en zo traag mogelijk opeten zodat de literatuurbijlage samen met het dessert kan genuttigd worden. Maar wat doet een mens als hij dan nóg bijna een half uur respijt heeft. Zoeken in de categorie ‘activiteiten van net iets minder dan een half uur’ — één daarvan: halt houden bij een filiaal van Blokker (ik vermoed dat ook andere Nederlandse winkelketens zoals Hema, Gamma of Kruidvat zullen voldoen) en op zoek gaan naar een 1euro-rayon.

Een deel van mijn buit:

1eurorayon.JPG

1 euro, daar kunt ge dus nie voor sukkelen. En misschien haal ik ze zelfs ooit eens uit de verpakking. Overigens, op de achtergrond ziet u de side bar van Vista. Bewust niet weggetrimd wegens ook zeer toepasselijk in het thema ‘gadgets die het leven net iets minder ondraaglijk maken’.

tjoepkes

Eén van de weinige redenen waarom ik tóch nog naar Radio 1 blijf luisteren, heeft ook een persoonlijk weblog. Vandaag staat er een matching-oefening bij Koen Fillet (de antwoorden geeft hij in de comments) waar de niet zo diep verscholen leraar Nederlands in mij van begint te watertanden.

Het frustreert mij soms als ik niet op een woord kan komen. Maar dat er dingen zouden bestaan waar het Nederlands geen woorden voor heeft, de idee is hemeltergend! Zo zou ik niet in Engeland willen wonen, alleen al om nooit van mijn leven “the day before yesterday” te moeten zeggen. Waarom vinden die Engelsen daar eens geen woord voor uit?

Tjoepkes dus. Die dingskes waar een telefoontoestel op rust, hoe heet dat in het Nederlands?

geotagging

Dat Flickr-account heb ik nog maar 2 weken en ik moet er mijn weg nog in vinden.
Maar één van de functies heeft mij al plezier bezorgd: geotagging (= op kaart registreren waar je foto is gemaakt).
Handig als geheugensteun voor jezelf. Leuk voor anderen die benieuwd zijn naar de locatie (of foto’s zoeken van een bepaalde plaats).

En nu was ik toevallig — voor ’t één of ’t ander — aan ’t opzoeken of er Oostakkerse foto’s gegeotagged zijn… en was ik nogal teleurgesteld… en daarom deed ik even een virtuele uitstap naar stad Gent… en kom ik daar mijn schoonbroer toch wel niet tegen zeker!?

flickrmap_joris.jpg

Zeer benieuwd of hij deze blog nog leest…  ;-)

joris_stadhuis.jpg

Als je ’t ook eens wil proberen — foto’s zoeken op locatie — klik dan hier en je bent vertrokken. Je moet dan wel wat prutsen (inzoomen en zo) en dan kom je bijvoorbeeld op dit soort kaartjes:

flickrmap_01.jpg

En bij elke keer dat je de kaart verplaatst of inzoomt, krijg je een nieuw scherm met nieuwe roze bolletjes en nummertjes. Die nummers staan voor het aantal foto’s die op die plaats zijn genomen. Dan klik je daar op en… eh… BIEP BIEP (beroepsmisvorming alert)

En u? Beste planeetbewoner, bent u al gegeotagged recently?