bakfietsbekijks

Vandaag voor het eerst gaan werken met de bakfiets. (wegens Zita voor het eerst naar de onthaalmoeder)

Dus zo moet het dan aanvoelen als je helemaal naakt en in je blootje en zonder kleren op de fiets zit. (te meten aan de open monden en de blikken van voorbijgangers en autobestuurders)

Staarders. Niet meer dan normaal zeker? Maar ik word ze maar niet gewoon.

’t Zou echt niks voor mij zijn, het BV-schap.

taalterreur punt nl

Als ik het hoofd wil leegmaken, dan durf ik al eens de schuif met goedgemaakte afvalblogs en politiek incorrecte rioolnieuwsbrengers inkijken (het braafste voorbeeld: spitsnieuws.nl)

Ik ken er enkele tientallen, de ene al gortiger dan de andere, en ze zijn bijna allemaal punt nl. (in Vlaanderen ken ik niet veel meer dan het scheldforum op HLN.be)

De laatste tijd krijg ik er echter hoofdpijn van. Op die Nederlandse websites wordt al een tijdje een alternatieve spelling gehanteerd voor bepaalde woorden (vooral in de reacties op het forum) en ik krijg er de teringkanker van. “Jij bent heaumeau”. De eerste keer dat je zoiets leest, kan er heel misschien een grijns vanaf. Maar als je dat in zowat elke reactie op elk berichtje leest, dan wordt het echt tenenkrullend. Of om het met hun eigen woorden te zeggen: “dan worret kudt, gadsamme.” Of nog: “Zeau errug!”

Het is natuurlijk mijn eigen stomme fout, ik moet dat soort dingen niet lezen. Maar af en toe is het sterker dan mezelf (“mezelluf”). Bij deze dus een oproep aan alle “reaguurders” op al die interwebs: het is leuk geweest, schrijf nu maar terug in de normale spelling. (in de bange hoop dat ze nog weten wat ik bedoel met ‘normale spelling’)

daar! aan de einder! het containerpark!

Het containerpark: ik ben fan.

We wonen er vlakbij — ik had bijna gezegd: het ligt in my backyard.

Maar. Het is de laatste tijd ongelooflijk druk in het containerpark van Oostakker. Dat heeft waarschijnlijk ook hiermee [klik!] te maken.

Vroeger kon ik nog zeggen: “Schat, ik ben efkes naar ’t containerpark”. En dan was ik maximum een kwartier later terug thuis. (dat is eigenlijk gelogen want ik heb nog nooit van mijn leven het woord “schat” uitgesproken, tenzij 25 jaar geleden tijdens dat zeerover-bosspel op kamp)

Maar nu kan dat dus niet meer. Nu moet ik zeggen: “Schat, ik ga naar ’t containerpark om de hoek. Ik heb mijn boterhammen mee en ik bel nog. Tot vanavond.”

vanaf heden wordt er gebakfietst

Onze Gazelle Cabby is er!
(en hij is de max!)

Het is wel even wennen natuurlijk. De eerste honderden meters waren afzien maar nu gaat het vlot, hij rijdt ongelooflijk soepel zelfs.

En Lena heeft de hele voormiddag doorgebracht in een geparkeerde bakfiets (zonder pamper!) En ze heeft vandaag zeker drie keren (lang) op het potje gezeten (zonder pamper!) En ze heeft ook pipi gedaan (op het terras!)
(maar we dwalen af, de bakfiets dus)

Ik moest ook nog een paar mensen laten weten of er 3 kinders in kunnen. Ja, er kunnen 3 kinders in. Indien één van die kinders in de maxi-cosi zit. Op het bankje is plaats voor 2 kinderen (met driepuntsgordels volgens maxi-cosi-systeem)

update 25/05: ik was dus mis, er is weldegelijk plaats voor 3 naast elkaar maar we hebben het nog niet getest, in elk geval niet voor dikke kindjes

update 31/05: we hebben het getest vandaag, 3 (smalle) kinders op de achterbank, lukt niet, 2,5 had gekund (Lena, Pepijn en de helft van Floris)

en als er maar 1 kind op het bankje zit (zoals bij ons nu) dan gebruik je de gordels in het midden (voor het evenwicht). De maxi-cosi-adapter (niet in de prijs, kost nog eens 55 euro) kan je zowel onderaan als bovenaan bevestigen. Wij kozen voor bovenaan, dan kan je nog vanalles kwijt onder de maxi-cosi.

hofkot (3) (the blue note)

Ons zeer welgevallen deze week: de langverlichte werkavonden.
(ons welgezind deze week: de zon, uw vriend)

Hofkotperikelen en bouwpakketfrustraties weggeborsteld.
(geef mij een ladder en een kwast en ik ben een schilder)
(in ’t diepst mijner gedachten)

(op artistiek vlak bevind ik mij momenteel in de blauwe periode) *
(alsook op professioneel vlak, doch dit geheel terzijde)

De psycholoog in mij, die gelukkig niet bestaat, zou dit wellicht verklaren als een koortsachtige opstoot van sociale stuiptrekkigheid: verhuizen naar Verkavelingsvlaanderen maar dan toch nog uw hofkot blauwbeitsen en dezelfde dag nog in ’t geniep een ticket kopen voor CocoRosie op Bluenote.

(*Lena daarentegen, die zit dan weer in de roze periode)

hofkot (2)

Note to self:
het grootste ding dat ik in dit leven nog wil monteren is een hangmat van Ikea.

Toegegeven, wij zijn dummies. Maar wél smarty genoeg om te kunnen bewijzen dat de handleiding van de tuinhuisfabriek zeer onvolledig, zeer onduidelijk en crapuleus ingewikkeld is. En effenaf niet klopt.

En onderdelen die we nodig hebben maar niet in het pakket zitten. En onderdelen die in het pakket zitten maar die we niet nodig hebben. En nog vanalles.

Zaterdag (+ hulp van T.):
– in de regen betonleggers waterpas gelegd (afgegraven hier, opgehoogd daar) (en dankzij de regen hadden we eigenlijk geen waterpas nodig)
– in de regen vloer gelegd (vlotjes! wijs!)
– in de opklaring gepuzzeld, muren geklikt (vlotjes! wijs!)

Zondag (+ hulp van O.):
– thuisgekomen van een trouwfeest in Meetkerke (vlotjes! gebobd! ik! moe!)
– nachtrust ontbeerd (moe! moe!)
– gepuzzeld (moe! moe!)
– dingen niet gesnapt (en ook: moe! moe!)
– mijzelf pijn gedaan (nog een note to self: ’t is niet omdat een hamer van rubber is, dat het geen pijn doet als ge ermee op uw handen klopt)
– plafond gelegd (voor mocht u zich afvragen wat het verschil is tussen die laatste foto van zaterdag en die foto van zondag)

– en dan: in bad geweest en even overwogen om er voor eeuwig in te blijven zitten nadat ik op Radio Badkamer hoorde dat de omhaal van Fadiga uiteenspatte op de kruising
– en nog: mijn twee dochters een goeiedag gezegd

Dus nee, we zijn nog niet klaar, na 2 dagen hard labeur. Ik hoor het de vriendelijke verkoper nog zeggen: “Maar meneer, dat is echt niet nodig. En dat gaat u behoorlijk wat geld kosten. U kan dat gemakkelijk zelf monteren, op een halve dag is dat gepiept.”

Deze week zouden we graag nog een deur steken en het dak afwerken en een dakgoot en regenpijp installeren. En het hout behandelen. En rekken installeren en heel den bataclan.

Maar gelukkig kunnen we tussendoor nog even fulltime gaan werken zodat we met die centjes heel veel dingen kunnen kopen die we dan in ons kot kunnen zetten. Oh ja, ik heb ook nog andere ambities in het leven. Zoals daar zijn: met pensioen zijn.

hofkot (1)

Het hofkot* is ondertussen al tot aan de voordeur geraakt.

Van ’t weekend flansen we dat ineen met onze linksepoten. En als ’t donker wordt gaan we nog even naar een trouwfeest in de Westvlaanders.

En het zal een hele zaterdag droog blijven en het zal fantastisch weer zijn en er zal zelfs geen spatje regen vallen. Ah nee, dat mag niet, met al dat hout en al.

Maar hey. Ik bedoel weetwel:

[*hofkot = kot in den hof] [niet te verwarren met tuinhuis*]
[*tuinhuis = huis in de tuin]

e-mail-sms’jes-tiquette

Ik krijg steeds vaker e-mails die meer en meer op sms’jes beginnen lijken. Ik heb de indruk dat de sms-cultuur aan het versmelten is met de e-mail-cultuur. Het zij zo. Maar een andere evolutie, die daarmee gepaard gaat, vind ik veel zorgwekkender: het verdwijnen van taalregisters. De teloorgang van formeel taalgebruik bijvoorbeeld.

Nu ja, we doen het ons zelf ook aan: als ze je 10 keer aanspreken met “meneer” en je zegt telkens “zeg maar Ivan”, dan moet je achteraf niet komen klagen dat je een e-mail krijgt met twee kruisjes in het subject zeker?

En nog een vraagje aan de Turkssprekenden: is arkadaslarinizla echt een woord of is dat maar om te lachen?

bakfiets

We zijn zinnens om onszelf hetzelfde cadeau cadeau te doen.

Voor moederdag. Én voor vaderdag.
(en voor moederdag volgend jaar en voor vaderdag volgend jaar enzovoort)

Morgen gaan we informeren en misschien zelfs direct bestellen.
(voor alle duidelijkheid: één exemplaar natuurlijk)

Een dure investering, takkoord, maar hadden we vandaag zo’n superfiets gehad, dan waren we op fietstocht geweest nondedju.

over van die dagen die eigenlijk 48 uren zouden moeten duren

De komende weken zullen er heel wat omstandigheden nogal onvoorzien samenkomen — waarbij ‘onvoorzien’ eigenlijk niet klopt want ik herinner mij van vorig jaar dat het toen ook rond deze periode was.

Omstandigheden dus. Zoals daar zijn.

  • De stand van de zon die er voor zorgt dat er dringend in onze tuin moet gewerkt worden.
  • De omvang van onze tuin. (ik blijf dat een omstandigheid vinden)
  • Een heel gamma aangeschafte en nog aan te schaffen goederen die resoluut weigeren hun nut te bewijzen alvorens wij een paar uren driftig met boormachines en andere onhebbelijkheden in de weer zijn geweest. (rookmelders, kasten, rekken, boekenplanken, tuinhuizen, …)
  • Wat?! Een tuinhuis?! Eh… ja. ’t Is te zeggen: een ‘hofkot’. Want we gaan er niet in wonen. Het wordt deze week geleverd. In afzonderlijke planken. En als het ooit lukt om dat in elkaar te steken, dan kan er eindelijk eens deftig in de tuin worden gewerkt. En dan kan de auto misschien, voor het eerst in het vierjarig bestaan van onze garage, binnen slapen. Geen luxe in deze hitte, wegens een auto zonder airco en een reputatie van baby’s, dat die snel uitdrogen en zo.
  • Het einde van het schooljaar dat zich pas wil opdringen nadat de nodige evaluaties uitgebreid geargumenteerd zullen worden ingevuld en vervolgens in tweevoud netjes zullen worden gearchiveerd.
  • En dan zou ik ook héél graag nog enkele nachtelijke uurtjes willen reserveren om nog eens wat stukjes te schrijven voor gentblogt. Maar het leven presenteert zich nu al een paar weken heel erg off line en het wordt er voorlopig niet beter op. En daar word ik soms zó mottig van.
  • Waarvan? Dat ik zo veel off line ben of dat ik zo graag online ben? Het antwoord is momenteel in deliberatie.
  • En dan is er nog het weer. En wat dat met mijn ogen en met mijn sinussen doet.

overredingskracht

Misschien ziet u één van de volgende dagen het volgende passeren: een buggy met een peuter in, de peuter met een lelijke stoere fietshelm.

En wellicht denkt u dan meteen aan extreem overbezorgde ouders. Maar dat heeft u dan fout gedacht. Dus u hoeft ons echt niet zo vreemd aan te kijken. Dank u.

Die van ons is namelijk gezegend met ‘la force de conviction’.

helm! helm! helm! helm! helm!

gsm-fotootjes

Ik kan sinds kort foto’s nemen met mijn gsm. En wijs dat dat is! De kwaliteit is matig (bijvoorbeeld 72 dpi, terwijl een gewoon digitaal toestel zeker 300 dpi heeft) maar soms zitten er leuke foto’s bij. Alleen doet die gsm (Nokia 3500c) aan kleurenvervalsing. Een voorbeeld: onze muur in de living is koffie verkeerd en de gsm maakt er *blauw* van. Niks gefotoshopt of zo, gewoon BLAUW:

Zita 4 maand

Hoe komt dat eigenlijk?
(zijn er lezers in de zaal met verstand van die dingen?)

En nog. Dat vervlakkende vlekkerige effect van die gsm-foto’s. In het begin was ik telkens teleurgesteld maar ik begin er steeds meer van te houden, je mag die foto’s gewoon niet van te dicht bekijken:

Where's Wally?

Mocht Vincent Van Gogh nu nog leven, dan zou hij die gsm-foto’s verkiezen boven de degelijke digitale foto’s.

zootje

We zijn naar de zollezie geweest vandaag.

De voormiddag was leuk, de namiddag een hel.

De voormiddag kunnen we illustreren met foto’s maar in de namiddag rolden we van de ene ‘scène’ in de andere. Lena was al wat lastig omwille van haar verkoudheid. Daar komt bij: ze heeft echt nog een (lang) middagdutje nodig. Probleem: ze kan hoegenaamd niet slapen in de buggy. En ook nog: trop is te veel. ’s Morgens met de bus (sensatie!) en dan in Dampoort voor de eerste keer in haar jonge leven de trein genomen (sensatie!). En dan dat immense station en dan flamingo’s en kiwi’s en andere rare vogels en gorilla’s en giraffen en olifanten. En flink stappen en frietjes en stekende zon. En dan was het middag en was het beste er af, des Guten zuviel.

Lena was in de namiddag onhandelbaar — onhandelbaar as in *on.han.del.baar*. Alle dramatische taferelen die we de voorbije weken af en toe hebben mogen aanschouwen, zijn vandaag op één namiddag de revue gepasseerd. Omdat ik niet meer de fut heb om alles te beschrijven en omdat het anders een zó lange epistel zou worden dat mijn blog ontploft, zal ik me beperken tot een bloemlezing van 5 luttele doch representatieve minuutjes van deze namiddag:

huilt – “Lena stappen” – stapt – huilt – “Lena pakken” – wordt opgepakt – spartelt – krijst – “Lena stappen” – valt – huilt – wordt opgepakt – krijgt tuutje en knuffel en wordt in buggy gezet – “Lena stappen” – wordt genegeerd – krijst – “Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! Lena stappen! etc. – stapt – huilt – “Lena pakken” – enz.

En verder heeft ze op de terugweg in de trein tot 2 keer toe een crisis gehad om ‘u’ tegen te zeggen, zich op de grond gegooid en al. En alle mensen die boos naar ons keken, keken niet meer boos naar ons nadat ik héél boos had terug gekeken. Ze keken dan maar jaloers naar die enkelingen die het geluk hadden hun iPod wat luider te kunnen zetten.

Maar soit, we zijn dus naar de zoo geweest. En het was leuk!

We wonen vlakbij een spoorweg en Lena is dus vertrouwd met treinen maar ze had nog nooit een trein van dichtbij gezien en ook nog nooit de trein genomen. Ze was onder de indruk.

We zijn allemaal heel flink geweest op de trein. Lena heeft een tekening gemaakt en ik heb 2 Chinese meisjes gered van een ontgoochelende city trip in Berchem. (tip: gebruik in een Engelse conversatie met Chinezen nooit een verfijnder vocabularium dan het basispakket “yes”, “no”, “good” en “not good”, het kan alleen maar verwarring stichten).

In de zoo zijn zowat álle dieren die Lena al kende uit ‘mijn dieren-kijk-boek: 100 foto’s’. Ook haar favoriet: de giraf! (haar slaapknuffel is een mini-giraf)

En verder:

De rest van de foto’s staat in deze foto-set.

De laatste foto die we genomen hebben, was iets na de middag. De blik in haar ogen stond toen al op halfzeven:

zoo

Mochten ouders de energie hebben om foto’s te maken in crisissituaties, dan zouden familie-albums toch heel wat interessanter zijn, zo van “Ah, kijk zie, dat was toen die keer dat je uitzinnig begon te krijsen omdat je je tuut niet meer terug kreeg van ons, nadat je die tuut een vijftal keren met opzet op de grond had gegooid.”)