[reflectie] één jaar bloggen

Een katoenen jubileum. Tijd voor reflectie.

Mocht dit weblog een kat zijn — en waarom zou dit weblog geen kat zijn? — dan zou je de leeftijd in mensenjaren kunnen vertalen naar die van een tiener, die net als ik niet weet waar het naartoe moet, welke kant het uit moet met deze blog. Of ik het nog graag doe en of het niet heel erg onnozel is dat slechts een fractie van wat ik wil opschrijven de publish-knop haalt wegens iedereen leest mee. En of dat dan niet precies de bedoeling was, dat iedereen meeleest. Ja, nee, misschien. Zei de bakvis.

Niks zo beperkend als een online dagboek: elke zin moet gefilterd. Je kan dus nooit persoonlijk worden, tenzij misschien over personen waarvan je denkt dat ze nooit op deze site zullen belanden maar dat is dan weer buiten Google gerekend, Google is niet altijd uw vriend — in tegenstelling tot agent Kris, althans dat heb ik geleerd op de basisschool, doch dit geheel terzijde. Je moet ook je gedachten heel duidelijk uitleggen of je commentaarbox rispt op. Je kan niet over het werk babbelen of toch niet op de manier die je in gedachten had. Je had misschien onder een pseudoniem moeten bloggen. Maar dan ook weer niet. Of toch. Ik wéét het niet.

Wat zegt u?
In der Beschränkung zeigt sich der Meister?
Ja, het zal wel.

En in een dagboek onder je hoofdkussen krijg je van je lezers geen handige tips over hoe je moet omgaan met je onhandelbare peuter. En je kan in zo’n schriftje ook geen youtube-filmpjes plaatsen bijvoorbeeld. Of moeilijke woorden of eventuele zijsprongetjes van een externe weblink voorzien. Je kan eigenlijk helemaal niet spreken van een online dagboek, althans niet in de betekenis die wij doorgaans aan ‘dagboek’ geven. Een blog is een medium als een ander maar toch helemaal anders, het is tegelijkertijd privé én community. En het zal je misschien verbazen maar eigenlijk had ik dat niet goed door, toen ik precies een jaar geleden met dit weblog begon.

Ik denk dat ik mij in die periode pas had aangemeld voor de Feestenploeg en dat ik op die startvergadering merkte dat ik daar toch een vreemde eend in de bijt was, zo zonder eigen blog. En dan ook nog dat ik toen dacht: “Waarom niet eigenlijk? Zo’n blogdinges volschrijven, dat kan toch niet moeilijk zijn.” En nee, inderdaad, moeilijk is dat niet, relevant al evenmin, al is dat nooit het opzet geweest en al zal de toekomst wellicht uitwijzen dat er weldegelijk enige relevantie zit in zo’n website, al was het maar als persoonlijk archief, als online geheugensteun.

Maar leutig vind ik het meestal wel. Bijna even leutig als andere blogs lezen (waar ik trouwens véél te weinig commentaren achterlaat — note to self: heel erg foei!). Dus, ik doe er mee door en ik volg voorlopig niet het voorbeeld van enkele bloggers in blogcrisis: zoals of zoals.

Advertenties

8 gedachtes over “[reflectie] één jaar bloggen

  1. zeker verder doen, ivan! zo ’s avonds voor het afsluiten van de pc nog een ivan-blogske meepikken is altijd een leuke afsluiter.
    en op een verloren gelopen maandagnamiddag ook trouwens… :-)

  2. bakvisachtige post: navelstaarderij. En nu maar weer gewoon verder doen hoor, al was het maar omdat menig blogger nog wat kan leren van je stijl en de kwaliteit van je Nederlands.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s