vakantie: een tijd van leren

Ik herinner me weinig theorielessen uit mijn pedagogische opleiding maar de laatste tijd – door Lena die in een recordtempo gigantisch veel bijleert in de vakantie – moet ik vaak terugdenken aan Jan Amos Komenský:

“Die Menschen müssen so viel wie möglich ihre Weisheit nicht aus Büchern schöpfen, sondern aus Himmel und Erde, aus Eichen und Buchen, sie müssen die Dinge selbst kennen und erforschen und nicht nur fremde Beobachtungen und Zeugnisse darüber. Daher die goldene Regel für alle Lehrenden: alles soll wo immer möglich den Sinnen vorgeführt werden, was sichtbar dem Gesicht, was hörbar dem Gehör, was riechbar dem Geruch, was schmeckbar dem Geschmack, was fühlbar dem Tastsinn. Und wenn etwas durch verschiedene Sinne aufgenommen werden kann, soll es den verschiedenen zugleich vorgesetzt werden. Wenn ich nur einmal Zucker gekostet, einmal ein Kamel gesehen, einmal den Gesang der Nachtigall gehört habe, nur einmal in Rom gewesen bin und es durchwandert habe, so haftet all das fest in meinem Gedächtnis und kann mir nicht wieder entfallen.”

Maar het geldt niet alleen voor kinderen natuurlijk. Ik was daarnet het gras aan ’t maaien en zag een ferm uit de kluiten gewassen grasspriet die zich aan zijn droeve lot probeerde te onttrekken door telkens millimeters vóór de grasmachine weg te springen. Ik heb de motor even stilgelegd en de grasspriet bleek een flinke sprinkhaan te zijn. Omdat ik hem zó lief vond, heb ik hem even meegenomen – hij was iets langer dan de breedte van mijn handpalm, dus zo’n 9 à 10 centimeter lang – en ben ik hem in huis gaan tonen, gepresenteerd in een soepbord onder een omgekeerd Duvelglas, in de badkamer waar mijn drie dames het avondbad genoten. Ik had hilariteit verwacht maar de reactie was eerder panisch (de oudste van de drie — terwijl Lena de sprinkhaan opmerkte en dacht “hé, een sprinkhaan” en vervolgens lustig verder deed met het afpakken van alle badspeelgoed dat Zita aanraakte).

Het is volgens mij een exemplaar van de Grote Groene Sabelsprinkhaan, in de volksmond een Tettigonia Viridissima.

Maar dat haalt gij dan weer van Wikipedia, dus heeft Komenský toch ongelijk?!

Ah nee, dat vind ik eigenlijk niet. Want dat van die Tettigonia ben ik morgen weer vergeten. Maar het gevoel van een Grote Groene Sabelsprinkhaan te ontdekken in uw gras en dan in uw hand te houden en dan de vreugd van dat beestje op ’t onverwachts te kunnen tonen aan vrouw en kinders in de badkamer … dat zal mij nog lang heugen.

[stokje] award

Alléjuppah!
Ik heb een schouderklopstokje ontvangen van Lien. Waarvoor dank!

7 awards dus.
In alfabetische volgorde:

  • Casa Murphy
    Omdat ik curieus ben, hoe het leven is met kinderen die al met één of twee benen in de volwassen wereld staan.
  • Disfunctionele huismoeder
    Omdat ik denk dat ik ze in het echte leven verschrikkelijk irritant zou vinden. Maar misschien ook helemaal niet. En omdat dat interessant is.
  • Houbi
    Omdat het gewoon de beste persoonlijke blog in mijn blogroll is.
  • Koen Fillet
    Omdat zijn onderwerpen verscheiden zijn en omdat hij down to earth is.
  • Pepijn en Floris
    Omdat ik alleen dochters heb en omdat Pepijn en Floris dat niet zijn. En omdat ze een supermama hebben.
  • San’s weblog
    Omdat zij ook zo’n supermama is. En omdat Anna exact even oud als Lena is.
  • Satur9’s world
    Omdat wij vaak overeenkomen. Ook in muzieksmaak.

Wie het stokje ontvangt, mag indien gewenst ook 7 awards uitreiken. En eventueel dit aartslelijk logo op uw blog zetten.

dag 7

Omdat wij ons diep schaamden — iemand heeft een aanzienlijk deel zandbakzand getransporteerd naar onze keuken — zijn we er deze morgen zeer vroeg vanondergemozen om ons huis in de kuisgrage handen achter te laten van onze fantastische poetshulp van Partena.

Het was om 8 uur al warm buiten, ideaal voor een bakfietstochtje. Maar waarheen ’s morgens met kinderen? Mijn voorstel om naar de Vlasmarkt af te zakken voor een ochtendlijke Irish Coffee heeft het net niet gehaald, dus wij naar ons geliefd Sint-Baafskouterpark, via een (bedoeld) omwegje langs Destelbergen.

En het scheelde geen haar of we hadden er een egeltje naar de filistijnen gebakfietst. Hij heet Georg Wilhelm Friedrich, we hebben hem veilig aan de kant gezet.

dag 6

De hele dag MiramirO gedaan: Spaanskasteelplein en Sint-Baafssite.

Het was vandaag de zesde dag en ik begin bij te leren: terwijl ik aan de eerste verslagen deze week nog uren zat te typen ’s nachts, heb ik het verslag van vandaag op een half uurtje geschreven en zonder nalezen naar de planman gestuurd.

Maar er was ook nog even tijd voor iets waar we géén verslag van moesten maken, zoals:

dag 5

Uitzonderlijk een namiddag zonder Gentse Feesten, ik moest naar mijn dealer.

En die in Gentbrugge was in verlof, dus werd ik naar Lokeren gestuurd. Voor 40 euro was ik gesteld. En dat die tegenligger zó snel reed dat ik zelfs de kleur van zijn auto niet heb gezien, het doet mij allemaal niets. Ik heb vakantie, dan laat ik de stress over aan de stressmakers.

En er was nog iets anders tussengekomen ook. Iets met 21 bochten.

En dan ’s avonds naar comedy geweest in De Centrale: Wim Helsen, Henk Ryckaert, Iwein Segers, Begijn Le Bleu, Gunter Lamoot. En het was goed.

En dan in ’t laat nog afgesproken met vrienden. En ’t is nog later geworden. En dan nog iemand tegengekomen. En dan werd het nog later.

Oh ja, op doorweg ook nog een Hopla ontvoerd.

dag 2

Om het optreden van CocoRosie te beschrijven was ik op zoek naar een schoon woord voor “nog veel specialer dan heel speciaal” maar ik vind er geen. Het concert van daarnet leek niet in de verste verte op onderstaand filmpje maar ik post nu eenmaal graag eens een youtube-filmpje op mijn blog.

Trouwens, fans van CocoRosie kan ik vanharte de prachtige documentaire ‘The eternal children’ aanbevelen. [klik op die link om de docu te bekijken in 6 korte delen]

Vóór het optreden van CocoRosie kwam Gabriel Rios (met Jef Neve en Kobe Proesmans) en dat was ook al ongelooflijk knap. Zo (bedoeld) onzuiver CocoRosie was, zo loepzuiver was de muziek en de stem van Gabriel Rios. Ook de piano van Jef Neve en de percussie van Kobe Proesmans was echt een meerwaarde. Prachtig.

Voor het vuurwerk aan de Watersportbaan waren we eigenlijk maar nipt op tijd, het was al over de koppen lopen. Maar voor het eerst in mijn leven heb ik misbruik gebruik gemaakt van een perspasje en zo mochten we toch nog plaatsnemen op de roeitribune aan de Yachtdreef. Ik ga hier geen verslag doen van ’t vuurwerk en de muziek want dat verslagje heb ik net naar de planman van gentblogt gestuurd en ooit komt er toch eens een moment dat een mens naar zijn bed verlangt, gelijk *nu* bijvoorbeeld.

dag 1

We zijn gisteren nog op tijd in Gent geraakt voor de marionette à la planchette van Arnaud Degimbe. Daar in de buurt zijn we ook enkele zeer fijne nog-niet-bevallen en pas-bevallen collega’s tegen ’t lijf gelopen. En later op de avond nog de poppenvoorstelling ‘Variety on strings’ kunnen meepikken. Lena heeft toch wel zeker één minuut van de driekwartier naar de poppen gekeken. Voor de rest heeft ze vooral gesprongen, gedanst, gevallen, in de handjes geklapt en overtuigend in de broek gedingest. Gelukkig waren we goed voorzien van doekjes en broekjes.

En we waren toch wel onze kodak vergeten gisteren! Maar geen nood want fotoroma was daar ook. (nog eens heel erg bedankt, Martine!)

En omdat mensen met kinderen héél soms ook eens aan zichzelf durven denken, rijden we nu als de wiedeweerga naar de gratis all-in kinderopvang om daar onze kroost te droppen en dan als de bliksem onze auto thuis in te ruilen voor onze vélo om dan fluks en gezwind naar de Bijloke te sjezen en daar te gaan chillen als een verliefd koppeltje dat voor het eerst alleen naar een festival mag. We kijken er al maanden naar uit, eigenlijk.

En na Bluenote (ja, het is ‘Gent Jazz’, ik weet het) gaan wij nog van reportertje spelen op het vuurwerk waar de muziek gecomponeerd werd door 9 jonge beloften waarvan onze eigenste nonkel accordeon er één van is. Hij componeerde de muziek voor net vóór den bloemekee en ook daar kijken we geweldig naar uit.

the voice

Dat de koning niet aan Hem heeft gedacht, nu Hij toch in ’t land was. Een historische fout.

Die stem! The Healing Voice, volgens mij kan die zelfs Maingain en De Wever doen smelten.

[afscheid van het publiek, Minnewaterpark, Brugge, 10 juli 2008]

[in my secret life, Minnewaterpark, Brugge, 10 juli 2008]

[sisters of mercy, Minnewaterpark, Brugge, 10 juli 2008]

[suzanne, Minnewaterpark, Brugge, 10 juli 2008]

[take this waltz, Minnewaterpark, Brugge, 10 juli 2008]

’t zijn Feesten

Morgen proberen uitrusten want zaterdag is ’t zover. De feestenplanning bij gentblogt is wat minder organisch dan vorig jaar. De vergaderingen zijn achter de rug, de taken verdeeld. Een groot deel van wat er zal gecoverd worden (en door wie) ligt min of meer vast.

Ik heb voor mezelf een vluchtige planning gemaakt. Van wat hieronder in het fluo staat, maak ik al zeker verslag voor gentblogt. Maar hopelijk gebeurt er nog ’t één en ’t ander à l’improviste, ’t zijn Feesten voor iets.

Dit lijkt me alvast een haalbare planning, zeker nu er toch ergens een voorraadje cera ligt slecht te worden…

poes dood

Hoe smartelijk bereikte ons deze morgen de droeve mare.

De poes van opa en oma is dood.
De poes van opa en oma is was Lena’s beste vriend.

We waren het er vrij snel over eens dat we Lena snel en ongezouten de waarheid moesten vertellen, morgen gaan we immers bij opa en oma. Maar we hebben geen ervaring en we hadden ook het telefoonnummer van Peter Adriaenssens niet.

Ik heb het Lena verteld, dat Bob de poes heel ziek was, dat hij nu dood is, dat hij nooit meer terugkomt. Het enige wat ze toen deed was mijn woorden herhalen. Maar een uurtje later op weg naar de Carrefour kwam ze er op terug. “Poes dood?”, “Poes nieke kom tug?”, “Poes weg, poes dood.” Slik.

’t Is afwachten in welke mate ze dit nu begrepen heeft en hoe ze morgen bij opa en oma zal reageren.

Ervaringsdeskundigen in de zaal?

bellen blazen

Vakantie in eigen land is best leuk. Nog maar pas begonnen en we hebben al honderdduizend leuke dingen gedaan. Vandaag bijvoorbeeld met de bakfiets naar Wachtebeke (Puyenbroeck) gaan zwemmen en daarmee hebben we de hele dag gevuld — we steken het op de foute fietsbewegwijzering, ahum.

Sinds deze morgen is onze grote cadeautjesdoos – waar Lena iets uit mocht kiezen telkens ze een plasje op het potje had gedaan – helemaal leeg en nu zijn we overgeschakeld op een nieuw beloningssysteem. Na elk succespotje mag ze een stempel zetten in een kotje en om de 3 stempeltjes doen we iets leuks. De eerste activiteit had ze gewonnen net vóór het slapengaan: bellen blazen!

ken je die mop?

Van die kerel die dat café binnenkomt en daar met alle cafégasten de zeer arrogante weddenschap aangaat dat hij vanop 3 meter in een leeg glas kan piesen zonder één druppeltje op de grond te morsen? En dat hij dan een tournée générale zal geven als het hem niet lukt. En dat iedereen er dan rond gaat staan en dat die kerel dan als een wildeman in het rond begint te piesen en dat iedereen dus onder de zeik zit. En dat hij dan heel het café gewoon een rondje betaalt. Ah ja, hij houdt woord.

Kende je die mop nog niet? Dat kan best zijn want ik heb hem enkel nog maar horen vertellen in een Amerikaanse film. Wellicht ken je de Belgische versie wél. Van die kerel die de verkiezingen wint door zijn politieke tegenstanders in de debatten te schofferen met zeer arrogante oneliners à la “5 minuten politieke moed” (over BHV) en “wie gelooft die mensen nog?” (over Verhofstadt) en dan 13 minuten maanden later: “’t was maar om te lachen jongens, ’t was allemaal voor de opnames van het reality-programma ‘Witte raven’, in het echte leven ben ik geitenhoeder.”

oei!

Het gaat fantastisch, die potjestraining. Het is weliswaar een voltijdse dagtaak maar de arbeidsvreugde is enorm. En de ogen van Lena na een plasje in het potje: goddelijk.

Alleen de minder vloeibare output wil nog niet goed lukken op het potje, nog helemaal niet zelfs. Het heeft ons wel al tranen van het lachen opgeleverd. Bijvoorbeeld deze middag in de tuin. Plots rolt er een kanjer van een jeweetwel via haar broekspijp en haar been op de grond. Ze speelt verder.

“Lena! Lena! Wat is dat?”
Ze draait zich om, kijkt naar het product, kijkt naar ons, speelt verder.
“Oei! Lena! Dat is kaka!”
Ze draait zich weer om, kijkt naar het product, kijkt naar ons, roept:
“Jáááá!! Lena kákáááá!!” (en speelt verder)

Het heeft 5 minuten geduurd eer ik mijn gezicht terug in de plooi kon leggen.

el sistema

Ik heb vandaag eigenlijk niet veel andere dingen gedaan dan een half A4’tje vertaald in het Engels, Duits en Spaans (trouwens tot zover alle vreemde talen die ik een beetje beheers — zelfs Frans heb ik moeten overlaten aan een collega, je connais vraiment rien françois moi).

Maar ik had mijn woordenboeken niet mee en ik wilde het vandaag af, dus heb ik mij af en toe tot het internet gewend, meerbepaald Google Translate. Ik weet wel dat er vele andere vertaaldinges bestaan maar ik dacht dat ik op Google wel zou kunnen vertrouwen. Not. Het spel zit boordevol fouten. En de miserie is, dat van zodra je een foutje ontdekt, niet meer durft te vertrouwen op de rest.

Een voorbeeld. Ik heb het Spaanse woord ‘sistema’ nodig maar ik twijfel of het nu met ‘y’ of met ‘i’ geschreven wordt. Als ik dan het Engels-Spaanse woordenboek van Google Translate raadpleeg, dan wordt het lemma met (f) van feminino aangeduid, terwijl het in alle voorbeelden weldegelijk ‘el sistema’ is, (m) dus, van masculino. Gelukkig wist ik dat al en gelukkig wilde ik alleen weten of ‘sistema’ nu met ‘y’ of met ‘i’ geschreven wordt. MAAR, kan ik daar dan nog op vertrouwen, op die ‘i’ van ‘sistema’? Want misschien is dat dan ook fout.

En is er dan niks beters dan Google Translate?
En hoe zit het eigenlijk met Wictionary?
En zou ik daar dan niet beter aan meewerken?
Of heb ik daar hoegenaamd geen tijd voor?

shuffle

Als ik mij eens in muziek wil smijten, koptelefoongewijs, dan geef ik toch de voorkeur aan iTunes in plaats van last.fm of deezer. Ik kan dat niet rationeel uitleggen maar die liedjeszangers zijn dan precies méér van mij, het is allemaal wat intiemer.

Ook de toegankelijke interface vind ik een pluspunt bij iTunes.

Voilà. Dat moet volstaan.

Geachte zeer sympathieke mensen van Apple,

U zult het mij wellicht niet euvel duiden dat ik van u, bij wijze van wederdienst, graag het volgende had ontvangen: 1 iPod nano 8GB, turquoise.

Ik ben een geduldig man, ik kan best enkele dagen wachten. Maar als ik het kleinood niet ontvang vóór 15 juli — het is een deadline als een ander — dan zie ik mij genoodzaakt om binnenkort de meerwaarde van Nokia Music Store te onderzoeken en daar dan uitgebreid over te bloggen (en dan ook nog op het wereldwijde web, metatags incluis).

Dank bij voorbaat,

Ivan Deboom