vakantie: een tijd van leren

Ik herinner me weinig theorielessen uit mijn pedagogische opleiding maar de laatste tijd – door Lena die in een recordtempo gigantisch veel bijleert in de vakantie – moet ik vaak terugdenken aan Jan Amos Komenský:

“Die Menschen müssen so viel wie möglich ihre Weisheit nicht aus Büchern schöpfen, sondern aus Himmel und Erde, aus Eichen und Buchen, sie müssen die Dinge selbst kennen und erforschen und nicht nur fremde Beobachtungen und Zeugnisse darüber. Daher die goldene Regel für alle Lehrenden: alles soll wo immer möglich den Sinnen vorgeführt werden, was sichtbar dem Gesicht, was hörbar dem Gehör, was riechbar dem Geruch, was schmeckbar dem Geschmack, was fühlbar dem Tastsinn. Und wenn etwas durch verschiedene Sinne aufgenommen werden kann, soll es den verschiedenen zugleich vorgesetzt werden. Wenn ich nur einmal Zucker gekostet, einmal ein Kamel gesehen, einmal den Gesang der Nachtigall gehört habe, nur einmal in Rom gewesen bin und es durchwandert habe, so haftet all das fest in meinem Gedächtnis und kann mir nicht wieder entfallen.”

Maar het geldt niet alleen voor kinderen natuurlijk. Ik was daarnet het gras aan ’t maaien en zag een ferm uit de kluiten gewassen grasspriet die zich aan zijn droeve lot probeerde te onttrekken door telkens millimeters vóór de grasmachine weg te springen. Ik heb de motor even stilgelegd en de grasspriet bleek een flinke sprinkhaan te zijn. Omdat ik hem zó lief vond, heb ik hem even meegenomen – hij was iets langer dan de breedte van mijn handpalm, dus zo’n 9 à 10 centimeter lang – en ben ik hem in huis gaan tonen, gepresenteerd in een soepbord onder een omgekeerd Duvelglas, in de badkamer waar mijn drie dames het avondbad genoten. Ik had hilariteit verwacht maar de reactie was eerder panisch (de oudste van de drie — terwijl Lena de sprinkhaan opmerkte en dacht “hé, een sprinkhaan” en vervolgens lustig verder deed met het afpakken van alle badspeelgoed dat Zita aanraakte).

Het is volgens mij een exemplaar van de Grote Groene Sabelsprinkhaan, in de volksmond een Tettigonia Viridissima.

Maar dat haalt gij dan weer van Wikipedia, dus heeft Komenský toch ongelijk?!

Ah nee, dat vind ik eigenlijk niet. Want dat van die Tettigonia ben ik morgen weer vergeten. Maar het gevoel van een Grote Groene Sabelsprinkhaan te ontdekken in uw gras en dan in uw hand te houden en dan de vreugd van dat beestje op ’t onverwachts te kunnen tonen aan vrouw en kinders in de badkamer … dat zal mij nog lang heugen.

Advertenties

2 gedachtes over “vakantie: een tijd van leren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s