crisis!

We hebben hier tijdelijk de apartheid ingevoerd. Als Lena bijvoorbeeld in de living speelt, proberen we Zita elders bezig te houden. En omgekeerd. Onze kindjes komen namelijk niet meer overeen, toch niet langer dan 10 seconden.

Sinds Zita mobiel is – ze kruipt al razendsnel – achtervolgt ze Lena overal, ze is gewoon nieuwsgierig. Lena krijgt het daarvan op haar heupen en durft dan al eens duwen, slaan, schoppen, een vinger in een oog steken. Onze reactie is altijd streng en duidelijk – strafstoel en afzondering – maar Lena hervalt dan na een tijdje, minstens 10 crisissen per dag als ze samen thuis zijn.

Het is niet alleen Zita die Lena opzoekt, het omgekeerde gebeurt ook. Van zodra Lena hoort of ziet dat Zita zich amuseert, is ze jaloers en komt ze het vertier opeisen, in het beste geval gewoon ambetant doen, in het slechtste geval pakt ze Zita haar speelgoed af en deelt ze een tik uit.

We wijten het voorlopig aan de leeftijd en aan de stress – ze mag maandag naar school en weet niet goed hoe-wat-waarom en dat maakt haar volgens ons zenuwachtig en prikkelbaar – maar als er over enkele weken geen beterschap is, zullen we toch iets moeten doen, denk ik.

Als we beiden niet moeten werken – hetgeen deze week 1 dag is voorgevallen – dan valt het reuze mee. We proberen ons dan elk met één kindje bezig te houden en dat vinden ze meestal heel fijn.

Ik denk dat het zichzelf wel zal oplossen als Lena volgende week naar school gaat. En als ze dus overdag niet meer samen met Zita is. Enorm benieuwd ook of ze flink zal samen spelen met de kindjes van de kleuterklas. Spannend, heel spannend. Wie is er hier nerveus :|

crisis?

Zou Sinterklaas daar nu last van hebben, van die financiële crisis?

Wij in elk geval niet. Er woont hier namelijk een knutselmama.
Meestal knutselt ze voor andere kindjes maar deze keer wordt het een prachtig poppenhuis voor Lena.

(benodigdheden: karton, breekmes, lijm, behangpapier, schaar, verf, fantasie)

brengt mensen dichterbij

Het internet brengt mensen dichterbij. Neem nu e-mail. Ik krijg af en toe – enkele honderden keren per dag – een mailtje van iemand die ik vroeger niet kende. En dat is leuk.

Sarah bijvoorbeeld:

With due resperct and humblelity. I am Mrs Sarah.Kone. from Tunisia but now undergoing medical treatment. I was married to MR. KONE. who worked with a cocoa company in ABIDJAN for nine years, before he died in the year 2002. We were both married for eleven years without children.

He died after a brief illness that lasted for only four days. When my late husband was alive he deposited the sum of $ 19.2 million deposited in a company here in Cote D’ Ivoire. And he daposited it as family valuebles not as money. I will send you the contact details of the company as soon as you indicate your interest.

Recently, my Doctor told me that I will die soon due to my cancer illness. Having known my condition and believing the doctor I have decided to donate this fund to avoid total loss to church, Less privilege, or better still a Christian individual that will utilize this money the way I am going to instruct herein.

This money should be used to help churches, orphanages ,widows and propagating the Gospel and to ensure that the house of God is maintained. Please do not fail to spread the funds across the globe especially AFRICA as soon as you receive the money.

I took this decision because I don’t have any child that will inherit this money and my husband relatives are fighting over the properties and I don’t want my husband’s hard earned money to be misused by their greedy attitude. I don’t want a situation where this money will be used in an UNGODLY manner, hence the reason for taking this bold decision. As soon as I receive your reply I shall give you the contact information of the company.

THANKS AND GOD BLESS,PLEASE YOU CAN REPLY VIA MY PRIVATE MAIL
sarah.kone26@yahoo.fr

Yours, Sincerely.
Mrs Sarah Kone.

Majeed, nog zo’n symathieke mailer:

Bonsoir,

J’ai eu votre contact et voudrais partager une affaire très importante avec vous.Si ça ne vous intéresse pas, veuillez m’excuser beaucoup pour le dérangement.Je suis Monsieur Issam Majeed, je travaille en Iraq avec les Militaires Américains comme traducteur.

J’ai des preuves pour vous le démontrer après.Dans une des nos opérations militaires en Iraq, nous avons découvert un coffre fort dans une grande maison d’un grand homme d’affaire Iraqien dans la ville de TIKRIT. Ce coffre fort contient une grande somme d’argent, des dollars Américains, c’est-à-dire US$ 20 Million.

Nous avons immédiatement gardé ce coffre fort dans un lieu sécurisé avec trois autres soldats Américains. Apres de longues délibérations entre nous pour savoir si nous devons remettre ces fonds aux autorités Américaines en charge de lieu ou pas, nous avons tous décidé de partager ces fonds entre nous.

Pour le partage, chacun de nous a reçu la somme de US$5 Millions Pour ma part à cause des problèmes de sécurité en Iraq, j’ai décidé de m’arranger avec les agents de sécurités privées en Iraq pour transférer ma part de ces fonds hors de l’Iraq, précisément Londres.

J’ai mis les fonds dans un colis comme étant des affaires familiales et je l’ai codé ce qui veut dire au’aucune personne ne sait que ce colis contient de l’argent sauf moi. Ce que je vous raconte est la vérité et si nous traitons ensemble dans cette affaire, vous le verrez. Je vous contact donc pour voir si vous pouvez m’aider a récupère le colis à Londres et le transférer dans votre pays ou je voudrais investir ces fonds dans des domaines rentables.

Je vous donnerais aussi quelques pourcentages de ces fonds pour avoir accepter de m’aider, le pourcentage nous en discuterons quand je recevrai votre réponse. Les insurgés Iraqiens sont contre moi ce qui fait qu’ils me recherchent pour me tuer parce que je fais des traductions aux militaires Américains. Je ne sors pas n’importe comment sans les Militaires Américains pour éviter le pire.

Je n’utilise pas de téléphones ni ne reçois pas des appels ici. J’utilise seulement l’Internet et les walkies-talkies pour communiquer avec des militaires avec qui je travaille. Si cette transaction est bien conclus, je veux démissionner de ce travaille parce que pour vivre ici en Iraq c’est trop risqué.

Je vous remercie et j’attendrais votre réponse.

Monsieur Issam Majeed.

Frederic, ook iemand met een peperkoeken hart:

I am Mr. Frederic Chu , do permit me to have introduced myself briefly,I Am Head of Private Banking, SHANGHAI COMMERCIAL BANK. I know it may seem Improper to introduce myself this way and more importantly via mail but I Have just considered it faster and safe means of communication.Do not be amazed by this mail. I am contacting you based on Trust and Confidentiality that will be Attached to this transaction. The Management and the Legal department of our BANK in a recent meeting, Recommended that the account of Mr. Alexander H. Chiang, who was one of my branch depositors, should be Declared dormant, confiscated and the depositor’s fund sent to the Bank Treasury. According to Banking and financial law. He died in world trade Center as a victim of the September 11,2001.Incident that befall the United state of America, the bank has made series of efforts to Contact any of the relatives to claim this money but without success.
Mr. Alexander H. Chiang is an account holder in mybranch,he owns a Secret dollar account with the sum of Thirty Nine Million, Seven Hundred Thousand United States Dollars Only.Since his death, no next of kin of the Dollar accountholder nor any relative of his has shown up for the claim ,this is because he has the account as a secret account thus He left all the documents for the deposit with me. This is where I am Interested and where I want you to comein. I want you to come in as the Next of kin of the deceased, I will give you the relevant documents And contacts to file the claim application and then effect the Approvals for the transfer of the money, I will be the one to provide the Vital documents for the claims of the money and then advise you exactly on how we should handle it, my solicitor will handle all the legal Process and perfect the process of the transfer of the money to you. Please include your telephone/fax number/ Home Address when replying This mail and I will give you more information as soon as you indicate Your willingness to assist in this transaction.We will use our positions to get all internal documentations to back up The claims. Do not be bothered that you are not related in any way to Him, as I am in position to affix your name as the next of kin.The whole Procedures will last only 7 working days to get the fund Retrieved successfully without trace even in future.After the transfer of the money we shall share the money Sixty/Forty.That is I will have Sixty percent while you will have Forty percent.
Yours Truly,
Mr. Frederic Chu

99% van dit soort fantastische mails belandt helaas in mijn gmail-spambox.
Een complot van Google, denk ik.

(meer uitleg)

het winterjasje

Het wordt ons vaak gevraagd:

“Zeg, is Lena nu een kleintje of is Zita nu een grote?”

Wel. Eh. Ze schelen 22 maanden en Zita is bijna uit het winterjasje gegroeid, dat Lena vorige winter droeg. Een zoektocht in mijn fotomappen leverde volgende bewijzen op:

Lena, 11 november 2007, het winterjasje:
[Lena = 20 maanden]

Zita, 20 oktober 2008, hetzelfde winterjasje:
[Zita = 9 maanden en 12 dagen]

wintertijd, oké, en nu is het gedaan, verdorie

En willen we nu gewoon met z’n allen afspreken dat we vanaf nu *nooit* nog onze horloges en wekkers en thermostaten en timers verzetten? Oké, dat is dan geregeld.

Ik heb er echt genoeg van. Er zijn ondertussen al zóveel artikels gepubliceerd die aantonen dat er niet kan aangetoond worden dat de zomertijd energiebesparend is. Dat de zomertijd dus geen bestaansrecht heeft. Dat je er eigenlijk alleen maar horloges en wekkers en thermostaten en timers mee kapot maakt.

Om nog te zwijgen over gedesoriënteerde bioritmes, waar ikzelf gelukkig geen last van heb wegens niet in het bezit van een gangbaar bioritme.

(alhoewel, mocht ik nu in de zomertijd als enige op wintertijd mogen leven, dan zou het leven ’s ochtends toch al iets minder ondraaglijk zijn, denk ik)

Wie is daar eigenlijk voor bevoegd? Minister van volksgezondheid? milieu? energie? winterslaap? Leterme?

opschoondag

Ik ga het niet hebben over de verkiezing van het lelijkste woord, al zou opschoondag een goede kans maken.

Gisteren was het in Nederland de Nationale Computer Opschoondag, een initiatief van HCC. Nog tot vrijdag kan je op die website een gratis (Nederlandstalige) “opschoontool” downloaden en die werkt prima.

Gewoon doen wat je gevraagd wordt. Eerst een testfase, dan het rapport goed lezen, dan de aanbevolen acties uitvoeren, dan nog een testfase en klaar is kees. Een half uurtje alles samen.

Mijn laptop werkt echt sneller nu!
Geluk, het zit in kleine dingen.

afscheid van mayi

Lena viert morgen haar laatste dag bij de onthaalmoeder.
Na de herfstvakantie gaat ze naar school.

Vanavond heeft ze bananentaart gemaakt voor alle kindjes (6).

Vorig jaar was het nog “mayi”, nadien “mamayi” en “mamayille” en morgen mag ze aan “mama hilde” een doosje pralines geven en aan de kindjes een houten popje. En taart eten natuurlijk!

’t Zal daar stillekes zijn in november.

Het volgende slachtoffer heet “Juf Mirrrrrrreille”.

maatschappelijk aanvaardbaar

Gisteren ben ik ingewijd in Texas hold ‘em. De regels van het spel had ik onder de knie tegen de tijd dat ik normaal in mijn bed kruip maar nadien ging het behoorlijk, al heb ik natuurlijk afgesloten met verlies (niet dat we voor grof geld speelden hoor, 5 cent per fiche – poker voor mietjes dus).

Nochtans kon ik al pokeren, ’t is te zeggen de toogvariant, maar Texas is toch nog iets anders. Vandaag zwom het nieuwe vocabularium nog door mijn hoofd: burn, pre-flop, flop, small blind, big blind, fold, check, call, split pot, all-in,… en nu heb ik al de hele avond goesting in een nieuwe poker night. Geen wonder dat het in dit land nog steeds verboden is om dit spelletje (thuis) te spelen als er grote inzet mee gemoeid is.

In de wetenschap dat de kansspelencommissie een inzet toestaat “die binnen de maatschappelijk aanvaardbare normen valt”, vond ik het nogal zuur dat Leterme niet over de brug kwam met staatsgaranties voor mijn verloren spaarcentjes, ook al ging het dan om slechts 4 euro in totaal, terwijl het pokerplezier van bijvoorbeeld Maurice Lippens in mijn ogen toch niet “binnen maatschappelijk aanvaardbare normen valt”. Misschien ben ik niet “maatschappelijk” genoeg om zoiets te begrijpen.

Lena en de wonderbaarlijke ontdekking van het persoonlijk en bezittelijk voornaamwoord

In het leven van Lena verschijnt elke dag iets nieuws.

Een voorbeeld:
(’s ochtends op de fiets)
“Kijk papa! Wazda?”
Ze wijst naar boven, naar de witte ochtendmaan in de blauwe lucht.
Dus vertel ik over de maan.

Er is sindsdien geen dag voorbij gegaan zonder dat ze ’s ochtends op de fiets eerst de maan zoekt. Herhaling is niet voor niets het nummer één in de lijst van onderwijskundige principes, kinderen weten dat blijkbaar zonder daarvoor lerarenopleiding gestudeerd te hebben. Lena zal ’s morgens de maan blijven zoeken, net zolang tot ze de maan verworven heeft. Om nadien weer wat ruimte te scheppen voor nieuwe dingen.

Zo is het deze week de beurt aan het persoonlijk en bezittelijk voornaamwoord. En dat leidt alvast tot enkele absurde dialogen.

Vanavond bijvoorbeeld. Lena in een komische bui, ze komt plots de kamer ingelopen met mijn schoenen aan. Ik zeg: “Hélaba madam! Dat zijn mijn schoenen!” Ze schiet in een bulderlach en loopt naar mama:

“Kijk mama! Mijn schoenen!”

Of deze morgen nog. Ze staat met haar blote voetjes op een handdoek, althans dat denkt ze. Plots ontdekt ze haar kamerjas onder haar voetjes.

“Kijk papa! Jouw kamerjas!”

“Nee Lena, dat is jouw kamerjas. Dat is niet mijn kamerjas. Het is de kamerjas van Lena, van jou.”

“Ja papa! Wél jouw! Jouw kamerjas!”

de kleren en de sloef

Hij komt binnen met een diepe zucht.

“Oei?” zeg ik.

“Mag ik u een rare vraag stellen?”

Ik zeg dat hij mij een rare vraag mag stellen.

“Vindt ge mij slecht gekleed?”

“Qué?!”

“Alstublieft. Echt. Vindt gij mij ook slecht gekleed?”

“Nee, Frank, allez. Ik bedoel, nee. En wie vindt dat dan? Uw vrouw?”

“Ze zegt dat ik mij niet kan kleden. Ze zegt bijvoorbeeld dat Klaas — ge kent hem, hij was op dat feest van Dingske vorige maand — dat híj zich wél kan kleden.”

“Maar kom, sinds wanneer zijt gij bezig met wat uw vrouw zegt? Pintje?”

“Hebt ge Duvel staan?”

“En trouwens, ik vind dat hemd dat ge nu aan hebt, ik vind dat dat u wel staat. Zeker op die broek. Sjiek jong. Maar eh… als ge dan toch om mijn eerlijke mening vraagt… Die kleren, dat is gelijk… dat is precies gíj niet. Zo eh…, ik weet niet hoe ik dat precies moet noemen, zo ‘classy’, zo ‘nichterig’ eigenlijk, dat zíjt gij niet.”

“Yess!!! Ik bel mijn vrouw!!!”

“Nee Frank! Alstublieft zeg. Waarom? Heeft zij dat gekocht misschien?”

“Tuurlijk!”

“Typisch!”

“Hoe bedoelt ge?”

“Wel. Dat is toch typisch. Vrouwen willen niet kiezen. Omdat ze eigenlijk alles willen. Bon, ze willen een vent, ze hebben dat nodig om kindjes te maken, hetgeen bij u al achter de rug is, en nu willen ze plots een ‘partner’ of erger nog, ‘een vriend’ die ze mogen aankleden. Uw vrouw slaagt er maar niet in om u te veranderen, innerlijk dan, dus stort ze zich nu op het uiterlijke. Een soort compensatie eigenlijk.”

“Hoe weet gij dat?”

“Heeft Klaas een gezin?”

“Ik vermoed van wel.”

“Kijk, dan zijn er 2 mogelijkheden. Óf hij is een homo met een echtgenote en kinderen — daar is niks mis mee, iedereen kent wel zo iemand — óf hij is iemand met een vrouw zoals die van u, en dan is er wél iets mis mee. Alleen hebt gij een ruggengraat, Frank, en gaat gij morgen zeggen tegen uw vrouw dat het verdorie gedaan moet zijn met kleren kopen voor u, dat gij een wezen zijt met een eigen wil. En zeg er misschien voor de lol bij dat ge op het werk voortdurend wordt lastiggevallen door die gast van boekhouding, die met zijn debardeurkes – de Willy? – dat hij u al eens koffie heeft gebracht, en zeg haar dat ge dat eigenlijk wel aangenaam vond en dat ge morgen misschien even bij Willy thuis gaat, want dat hij u zijn verzameling zelfgebouwde vliegdekschepen wil tonen. Nog een Duvelke?”

logica

Deze middag. Lena weigert prei te eten, ze wil alleen vlees en patatjes. De discussie duurt al een half uur. Tijd voor emotionele chantage. Mama vertelt dat ze droevig is, want dat ze die prei lekker heeft gestoofd, speciaal voor Lena.

Lena luistert aandachtig. Dan loopt ze plots weg van tafel en gaat op het potje zitten.

Na een kwartier zit Lena nog steeds op het potje.
Ze kijkt zeer ernstig.
“Lena, wat is er?”

“Lena kaka doen!
Als Lena kaka ‘daan, dan mama blij zijn, niet d’oevig!”

the block

Die ochtend op de Muidebrug.

Voetgangers die zich naar de ene kant haasten omdat ze anders bus 6 missen. Voetgangers die zich naar de andere kant haasten omdat ze anders tram 4 missen. Auto’s die naar de binnenring willen sluipen en daardoor afslaan waar ze niet mogen afslaan. Brommers en fietsers die daartussen laveren. En behoorlijk veel mensen die zich afvragen waarom iemand op een drukke vrijdagochtend halt houdt om foto’s te nemen van één van de lelijkste appartementsblokken van Gent, het blok van waaruit ooit deze fvdd is genomen.

lumbago, opnieuw

Zo’n 10 jaar geleden is een losgeslagen randdebiel tijdens een kopduel in mijn rug gesprongen, met zijn 2 voeten vooruit. Eén van de gevolgen was dat ik toen gestopt ben met veldvoetbal en enkel nog in de zaal ging voetballen.

Een ander gevolg van dat akkefietje is dat ik sindsdien een gemakkelijk slachtoffer van Lumbago ben, dat overkomt mij gemiddeld één keer per jaar. Deze keer kan ik misschien Henk Rijckaert een proces aandoen, want door zijn voorstelling gisteravond – waar ik overigens enorm van genoten heb – kwam ik op het onzalige idee om vandaag in den hof te werken. Om te beginnen ging ik bijvoorbeeld een gat in onze haag – het gat waar Lena altijd doorglipt – opvullen met een struik die ik elders zou uitdoen. Om te beginnen dus.

Meer dan een dosis pijnstillers inslaan, zit er dit weekend niet in.

Heeft u er trouwens een idee van bij welke handelingen er druk wordt uitgeoefend op uw (lage) rugspieren? Op een stoel gaan zitten, proberen rechtstaan, huilende kindjes oppakken, het bakske van tv oprapen, blogtekstjes typen, álles.

palin

Of het nu Obama of McCain wordt, feit is dat er in de Verenigde Staten binnenkort enkele tientallen miljoenen wakkere burgers op hun stembiljet zullen aangeven dat ze het-kieken-zonder-kop als hun vicepresident willen.

Vandaag nog beschuldigde Palin Obama van terroristische relaties — op basis van argumenten waarmee de helft van de wereldbevolking kan beschuldigd worden van terroristische relaties. Is er één Amerikaan die daar intrapt? Ja dus.

Oh ja, dit fijntje kreeg ik in de mailbox vandaag:

zondagherfst

Deze morgen een flinke herfstwandeling gemaakt.

We sprongen in álle plassen.
(“álle plassen?”)
(“ja, álle plassen”)

Nadien telden we álle tamme kastanjes.
(die had Lena geraapt in het Lourdesbos en meegenomen in een zakje dat ze “zélllluf!!!” wilde dragen)

tamme kastanje

En toen we onze kastanjes voor de vierde keer aan het hertellen waren — Lena is formeel, het zijn er “Vééél!!!” — kregen we een telefoontje. Of we geen zin hadden in een flinke herfstwandeling. En die wandeling annex compagnie was nóg wijzer dan plassen springen en kastanjes zoeken.

Eigenlijk, voor mij mag het elke dag zo’n herfstweer zijn.
(op voorwaarde dat het elke dag zondag is, uiteraard)