Lena en de wonderbaarlijke ontdekking van het persoonlijk en bezittelijk voornaamwoord

In het leven van Lena verschijnt elke dag iets nieuws.

Een voorbeeld:
(’s ochtends op de fiets)
“Kijk papa! Wazda?”
Ze wijst naar boven, naar de witte ochtendmaan in de blauwe lucht.
Dus vertel ik over de maan.

Er is sindsdien geen dag voorbij gegaan zonder dat ze ’s ochtends op de fiets eerst de maan zoekt. Herhaling is niet voor niets het nummer één in de lijst van onderwijskundige principes, kinderen weten dat blijkbaar zonder daarvoor lerarenopleiding gestudeerd te hebben. Lena zal ’s morgens de maan blijven zoeken, net zolang tot ze de maan verworven heeft. Om nadien weer wat ruimte te scheppen voor nieuwe dingen.

Zo is het deze week de beurt aan het persoonlijk en bezittelijk voornaamwoord. En dat leidt alvast tot enkele absurde dialogen.

Vanavond bijvoorbeeld. Lena in een komische bui, ze komt plots de kamer ingelopen met mijn schoenen aan. Ik zeg: “Hélaba madam! Dat zijn mijn schoenen!” Ze schiet in een bulderlach en loopt naar mama:

“Kijk mama! Mijn schoenen!”

Of deze morgen nog. Ze staat met haar blote voetjes op een handdoek, althans dat denkt ze. Plots ontdekt ze haar kamerjas onder haar voetjes.

“Kijk papa! Jouw kamerjas!”

“Nee Lena, dat is jouw kamerjas. Dat is niet mijn kamerjas. Het is de kamerjas van Lena, van jou.”

“Ja papa! Wél jouw! Jouw kamerjas!”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s