zen, ik

Toen ik deze morgen de Muidebrug vóór mijn neus zag opendraaien — overigens, dat was om 08.31.u, de Muidebrug gaat niet open vóór 08.30.u, ik weet dat, dus ik weet ook dat ik vóór 08.30.u aan de overkant moet zijn of dat ik anders misschien in de problemen kom met eventueel nog te maken kopieën en nog klaar te zetten computers en dingen — dus toen ik daar stilstond deze morgen, dacht ik geen enkel moment aan dat liedje van Wannes Van de Velde.

muidebrug

In het ijlings verlaten prinsendom dat mijn ochtendlijk verwaaid fietshoofd is, zijn gedachten schaars. Toch gingen ze fluks en integraal naar die periode dat ik op de Muide woonde en naar het besef dat de brug zowat de enige goede herinnering aan die tijd is, ik corrigeer: het ontbreken van de brug.

Wij hadden namelijk het voorrecht om enkele maanden op een eiland te wonen. De oude Muidebrug werd toen gedeeltelijk vervangen door een nieuwe, ik denk in het jaar 2000, en het stadsbestuur was in die tijd wellicht van oordeel dat de Muide slechts bevolkt werd door krakers en allochtonen en werkschuw tuig — dat was ook zo, enkele anomalieën niet te na gesproken — kortom, het soort met te veel tijd. En daardoor werd beslist om geen tijdelijke fietsbrug te plaatsen maar wél een veerpont te voorzien.

Ik had in die tijd nogal wat last van stress, maar de dagelijkse zen-tijd op de overzetboot is katalyserend geweest voor een verandering die er al zat aan te komen. (of om het aristotelisch uit te drukken: het is een motorisch moment geweest dat onvermijdelijk heeft geleid tot een catharsis)

Ik herinner me trouwens iets dergelijks van véél vroeger nog, van toen ik een jaar of dertien-veertien moet geweest zijn, dat ik ook nog eens op zó korte tijd zodanig veranderd ben: ik had als puber een film gezien op televisie en was daar volledig ondersteboven van en ik moet mij toen de bedenking hebben gemaakt dat ik met de flair van Charles harmonica Bronson méér indruk op de meisjes zou maken dan met de flair van Ralph Macchio, dus van de ene op de andere dag stond ik soms met mijn rug tegen de muur van de speelplaats heel contemplatief te wezen met de ingebeelde soundtrack van Morricone op de achtergrond. En niemand die het begreep, behalve wie het moest begrijpen.

Maar we dwalen af.

Ik wilde eigenlijk alleen zeggen dat ik in de toekomst nog vaak voor de Muidebrug zal staan en dat het mij geen ene moer kan schelen, dus ook niet of ik al dan niet moet aanschuiven aan de kopiemachine. Want ik sta er op om Lena elke morgen naar het kleuterklasje te brengen en daar floept het licht pas aan om tien over 8 ten vroegste. Dat ik ongelooflijk geniet van deze hernieuwde bonding-momenten is niet de enige reden dat ik er alle tijd van de wereld voor wil nemen. Ik heb namelijk de indruk dat Lena enorm veel belang hecht aan hoe ik me voel ’s ochtends. Dat klinkt zweverig en dat is het ook. U bent dat niet gewend van mij – sorry daarvoor – maar ik meen het wel. Rust uitstralen, dat doet veel.

Deze morgen bijvoorbeeld: op de speelplaats eerst de kindjes en de boekentassen geteld –drie-vijf-akt-neven-tien-honderd!– winterkleertjes uit, turnpantoffels aan, langs de foto’s aan de kapstokjes gewandeld en alle namen van alle kindjes opgesomd, nog heel even mee in de klas geweest, een korte babbel met de juf, nog een zoentje voor Lena en dan op mijn dooie gemak naar de fietsenstalling en dan doorsjezen naar het werk, puur voor de sport.

Advertenties

4 gedachtes over “zen, ik

  1. Bruggen in Brugge… We hebben die dus ook. En nog een geluk: een mens kan dan eens ademhalen temidden van een drukke verpleegronde. Je kan koffie drinken, een appel of koek eten, een telefoontje, een berichtje, radio luisteren.
    Tof die bruggen!

  2. Ik vind dat dat helemaal niet zweverig klinkt. Een kind voelt perfect aan hoe jij je voelt, en gedraagt zich daar vaak ook naar. Als jij op je gemakje met haar naar school gaat, verloopt dat lekker aangenaam. Leuk om lezen :)

  3. Héhé. De Muide, in 1998. In een arbeiderswoning(etje) vol vocht. Lemen muren en een pacht van 8000 frank. Met de fiets elke dag meerdere malen naar de Blandijn. Héhé. Herinneringen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s