alleen op de wereld

Het is half 12, bijna middag.
Een zalige zaterdag in januari.

Beslopen door angst en twijfel rijd ik moederziel alleen naar het containerpark van Oostakker. De straten zijn verlaten, zelfs de lange oprit aan het station van Oostakker is helemaal leeg. Niks geen file. Enkel een geel mannetje staat mij op te wachten.

“Is ’t gesloten?”

“Neent, ’t es open.”

“Ah. Ja. Oké.”

Er flitsen filmbeelden door mijn hoofd:
Twelve Monkeys // 28 days later // The Mist
(zou het? en ik weet van niets? typisch)

Ach was het maar elke dag de eerste dag van de solden.
Het leven zou zó veel schoner zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s